ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Αιώνια πάντα η απορία περί Συμβολαίου.
Μη με ρωτάς γιατί.

Μεταφυσική.Poster

Θαμμένα τέρατα ξεπηδούν μέσα από μήτρα πατριαρχική.
Χορεύουν οι δαίμονες.
Χορεύεις μαζί τους και εσύ.

Ακούς την βροχή;

Κίνηση στο άπειρο.
Λόγος μιας κάποιας ταπεινής Αιώρησης.

Χάθηκε.

Σώμα.
Άδειο.
Μόνο. Κενό.

Εκ της ουσίας. Εξουσία.

Βάσια Τσώτσου

Γλέντι στον καιρό της πανούκλας

Η πρώτη δουλειά της ομάδας ΠΥΡ στο ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ

αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ  magazine

Βάσια Τσώτσου

Μία Μικρή Τραγωδία του 19ου αιώνα στην καρδιά της Αθήνας του 21ου!

Ένας θίασος γυμνών και αφυδατωμένων ψυχών λίγο πρίν την μεγάλη μέρα. Τελευταία, τραγική τους μέρα. Σώματα ποτισμένα από την απώλεια και ανήμπορα μπροστά στην αρρώστια, γλεντούν μέχρι τελικής πτώσεως τον θάνατο και την αιώνια παύση.

Όλη η χώρα, ένα τεράστιο υπαίθριο νεκροταφείο.  Και εσύ γλεντάς και  πίνεις δήθεν για να ξεχνάς και έπειτα σπαράζεις στον πόνο και την οδύνη. Άραγε πώς θα σωθείς από την αμαρτία όταν χορεύεις πάνω στους νεκρούς;

Στον καιρό της πανούκλας, δεν υπάρχει αύριο.  Υπάρει μόνο η πικρή ανάμνηση του χθές. Τότε που όλα ήταν διαφορετικά. Έκπτωτοι πια, χωρίς περιουσία, με μόνο εισιτήριο ένα κομμάτι ζωής, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα πιο βαθιά τους συναισθήματα. Θρηνούν τους πενθόντες και τα μαύρα χώματα και χορεύουν μονάχα για να κρατήσουν ζωντανές τις αναμνήσεις. Γενναίοι και αισιόδοξοι σαν τους δειλούς επισκέπτες.

Το έργο

Πρόκειται για έναν λόγο καθαρά ποιητικό και συμβολικό. Το κείμενο γραμμένο το 1830 από τον Πούσκιν, μεταφέρεται το 2013 στον τόπο όπου η αθηναϊκή πανούκλα σπέρνει τον καθημερινό θάνατο.  Νικητές και ηττημένοι σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, γράφουν το δικό τους σύγχρονο παραμύθι.

Εικόνες εγκατάστασης και εικαστικού τοπίου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα καταστροφής και συνεχόμενης εσωτερικής πάλης. Η παράσταση σίγουρα ξεχωρίζει για την προσεγμένη και λεπτομερή σκηνοθετική ματιά, τις ιδιαίτερες  ερμηνείες, τις τολμηρές σιωπές και τις άηχες κινήσεις των ηθοποιών.

Κι αν αύριο δεν υπάρχουμε; Κι αν αυτή είναι η τελευταία μας μέρα, τότε θα τη ζήσουμε και θα τη γλεντήσουμε. Με όποιο κόστος, όποια αμαρτία…

 Ινφο

Η νεοσύστατη ομάδα ΠΥΡ αποτελείται από την Ιώ Βουλγαράκη (σκηνοθέτις) τον Αργύρη Ξάφη και την Δέσποινα Κούρτη (πρωταγωνιστές)

Κείμενο: Αλεξάντρ Σ. Πούσκιν
Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς
Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Άννα Φιόντοροβα
Μουσική: Κωστής Κριτσωτάκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασσόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Γαρμπή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαγδαληνή Αυγερινού
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αμαλία Καβάλη, Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου
Παραγωγή: ΠΥΡ, Βυρσοδεψείο

▲ Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου

Nalyssa Green: Μια φορά και έναν καιρό

αναδημοσίευση NTOYέNTE magazine

Βάσια Τσώτσου

Μια φορά και έναν καιρό βγήκαν βόλτα τα ξωτικά του δάσους να συναντήσουν τις όμορφες νεράιδες. Ο τόπος τότε γέμισε χρώματα, καραμέλες, μουσικές και ακριβά αρώματα. Για ώρες πολλές νεράιδες και ξωτικά υπάκουαν τυφλά τους νόμους της φύσης. Οι νότες χόρευαν βαλς και ένιωθες πώς η γιορτή αιώνια θα κρατήσει. Η ώρα πέρασε δυστυχώς. Νύχτωσε. Οι νεράιδες αποχώρησαν από το δάσος και τα κακόμοιρα τα ξωτικά έμειναν μόνα. Προσπάθησαν να γυρίσουν πίσω, μα φαίνεται πώς έχασαν τον δρόμο της επιστροφής. Τίποτα δε θύμιζε το ίδιο κάτω από το φως του φεγγαριού. Πανικός και φόβος κυρίευσε τα ξωτικά. Μετέωρα βλέμματα και αθώες συγκινήσεις. Και έπειτα… μουσική, σκόνη, μαγεία, φως, μέρα…

Άφησέ με να συνεχίσω το παραμύθι μου, Nalyssa! Μη βιάζεσαι! Δεν το τελείωσα! Ολόκληρος επίλογος έμεινε ανεκμετάλλευτος, εάν θέλεις να ξέρεις! Αλλά τώρα που το σκέφτομαι λίγο πιο ψύχραιμα, ναι θα μπορούσα να σε αφήσω να μου μιλήσεις στην περίπτωση μόνο που θα επέλεγες τον πραγματικό σου ρόλο και θα μοιραζόσουν μαζί μου ίσως αυτό το μυστικό! Ξέρω ότι στα παραμύθια σε αποκαλούν ξωτικό, μα εμένα στα αλήθεια μόνο για νεράιδα μου μοιάζεις. Λοιπόν ποια είναι η αλήθεια;

Μια φορά και έναν καιρό πήγε η γάτα στο χορό του πρωτοχρονιάτικου ρεβεγιόν.

Τα ξωτικά την κοίταζαν με μισό μάτι.

Οι νεράιδες της έπιαναν κουβέντα για τα γιορτινά ρούχα της.

Οι μάγοι της έκαναν φάρσες μεταμορφώνοντας την σε πόμολο, γκι, επιδαπέδιο φωτιστικό και χιμπατζή ντυμένο μπαλαρίνα.

Τα παραμύθια και οι λέξεις επιβίωσαν ακόμη ένα χρόνο.

Το αποφάσισα αν δεν έχεις καλή μνήμη, δεν έχει νόημα να παίρνεις αποφάσεις.

Τελικά όσα δεν αντέχεις κάνουν συνεχώς κύκλους μπροστά από τα μάτια σου μέχρι να βρεις τον τρόπο.

Αλλά και όσα περιμένεις θα έρθουνε. Ίσως όταν σταματήσεις να τα περιμένεις.

Τα πιο όμορφα βράδια έρχονται απρογραμμάτιστα.

Ψηλά στα αστέρια το βλέμμα μας, ο προορισμός μας.

Κάτω στην γη οι ρίζες μας, η εκκίνηση μας.

Ο φυσικός άνθρωπος απολαμβάνει τη βαρύτητα.

Ο άλλος άνθρωπος ξεχνάει να απολαύσει.

Ο μόνος μένει κάπου ανάμεσα στη σοφία και την παράνοια.

Ο απόλυτος έρωτας μπορεί και να είναι κατασκεύασμα του Hollywood.

Το άπειρο είναι κομμάτι μας κι εμείς δικό του.

Βρες μια υπόσχεση που θες να κρατήσεις.

Σπείρε ένα βλέμμα

Ρίξε ένα γέλιο να σταθεροποιηθεί.

Μια αγκαλιά πάρε πίσω.

Κυριακές μεσημέρια με ακορντεόν στην γειτονιά: δυνατός ήχος να σπάει την ησυχία και την ακινησία.

Βράδια με φεγγάρια κάνουν περισσότερο θόρυβο κι ας μοιάζουν σιωπηλά.

Θα φύγω αν και δεν ήθελα ποτέ να φύγω,

Αλλά μπορεί και να μείνω γιατί δεν ήθελα να φύγω.

Αυτή η πόλη είναι φωλιά και κλουβί.

Για πάντα θα είμαι ερωτευμένη μαζί της.

Για λίγο που και που θα τη μισώ.

Θάλασσα απέραντη, μυρωδάτη.

Αέρας ελαφρύς, να μας ταξιδεύει.

Φωτιά να μας ζεσταίνει και να ετοιμάζει νέες αρχές.

▲ Φωτογραφίες: Kατερίνα Πασπαλιάρη. Φόρεμα: Atelier Loukia

info

Την Nalyssa την γνωρίσαμε το 2010 με το ψηφιακό άλμπουμ Barock. Το κορίτσι, παρουσιαζόταν στο εξώφυλλο φορώντας σαν φόρεμα, μια κουρτίνα, κρατώντας στο αριστερό χέρι το όργανο Theremin και στο δεξί μια τσιπούρα. Δυο χρόνια αργότερα (Νοέμβριος 2012) κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο που φέρει τον τίτλο The seed. Στο ερώτημα ξωτικό ή νεράιδα, έχω ήδη την απάντηση. Εσείς τι λέτε;

Φάνης Κατέχος: Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

συνέντευξη/ αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ magazine #21

βάσια τσώτσου

Τέσσερα χρόνια πριν και κάτι μήνες, έβρεχε. Έβρεχε πολύ˙ ασταμάτητα˙ χωρίς ντροπή. Οι παλιάτσοι δεν είχαν φανεί ακόμα. Οι μουσικοί, τα τρομπόνια, τα ακορντεόν και τα καπέλα δεν είχαν φτάσει ακόμα. Οι πλατείες ήταν μόνες και ζητούσαν μια αγκαλιά. Όλοι μιλούσαν για ένα κάποιο τέλος και μια κάποια επερχόμενη σκοτεινή αρχή. Σιωπή και έπειτα δειλά προσευχή. Φαίνεται όμως πώς κάποιος άκουσε τα λόγια. Ένα απροσδιόριστο φως εμφανίστηκε μέσα από ένα σύννεφο να δώσει ζωή στην παλιά και κουρασμένη πόλη. Ο Ήλιος ήρθε ξανά και έλαμψε το σύμπαν. Κάποιοι το είπαν θαύμα, άλλοι απλώς το αποκάλεσαν ζωή. Οι επισκέπτες γέμισαν κάθε γωνιά με χρώματα και μουσικές. Οι παλιάτσοι φόρεσαν τα γιορτινά τους και η πιο όμορφη παράσταση του κόσμου ξεκίνησε!

Ό,τι ακολουθεί αποτελεί προσωπική αφήγηση του πιο σπουδαίου Ήλιου που γνώρισα ποτέ μου. Αν ποτέ τον αναζητήσετε ακούει στο όνομα Φάνης Κατέχος και έχει την ιδιότητα του ηθοποιού. Μεταξύ μας όμως πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην διαγράψει την πορεία του και ως φιλόσοφος ή έστω ποιητής…

katexos21-1

Ας αφεθούμε στην αίσθηση του βιολογικού μας ρολογιού και ας δώσουμε αυτή την υπόσχεση.

Ευτυχισμένες μέρες είναι όλες οι μέρες που μπορώ και ανοίγω τα μάτια μου. Πιο ευτυχισμένες είναι οι πικρές μέρες. Προμηνύουν πάντοτε μια μεγάλη χαρά.

Η στιγμή που μου δίνει ένα περιθώριο παύσης και ανάσας είναι η στιγμή που φεύγει ο ήλιος και έρχεται το σκοτάδι. Το ενδιάμεσο με καθηλώνει.

Οι επαναστάσεις είναι ατομικές και ξεκινούν από μέσα μας. Η πρώτη επανάσταση είναι αυτή που θα μας βγάλει νικητές από τον χειρότερο εαυτό μας.

Δεν πιστεύω στην πολιτική, πιστεύω στον Άνθρωπο. Η πολιτική δεν νοείται ως αυτοσκοπός, αλλά ως υποχρέωση. Υποχρέωση να μπω στην υπηρεσία των ανθρώπων, να γίνω ο υπηρέτης τους και όχι το αφεντικό τους. Υποχρέωση να θυσιαστώ για όλους τους άλλους.

Η τέχνη είναι απροσδιόριστη. Είναι το μέσο που οδηγεί τους ανθρώπους στην λύτρωση -στο να λυθούν από τα δεσμά τους.

Η θεατρική πράξη είναι μια συνουσία μεταξύ κοινού και ηθοποιού. Είναι η στιγμή που εάν καταφέρουμε να σταματήσουμε τον χρόνο και παγώσουμε το ρολόι, τότε θα έχουμε καταφέρει κάτι και οι δυο.

Ο έρωτας είναι παντού. Είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα όμορφα. Ο έρωτας είναι αυτός που έπλασε την πλάση, άρα η πλάση είναι έρωτας.

Η άδεια πλατεία είναι η πιο θλιβερή εικόνα που μπορώ να αντικρύσω. Με τρομάζουν οι άδειες πλατείες. Νιώθω ότι οι άνθρωποι τις φοβούνται. Πώς θα ήταν να μπορούσα να γεμίσω και να χρωματίσω μια πλατεία; Η χειρότερη πλατεία που έχω δει ποτέ μου είναι η πλατεία Ομονοίας. Ένα ζωντανό μνημείο κενότητας.

Το κέντρο αυτής της πόλης είναι ένας ακραίος σουρεαλισμός. Μια συνεχής αντίφαση και ένας μαγνήτης. Μέσα στην τόση ασχήμια καταφέρνεις να δεις όμορφες εικόνες.

Κρίσεις πανικού, αξιών, πολιτικές κρίσεις, οικονομικές, ατομικές. Η εποχή που ζούμε είναι γεμάτη κρίσεις. Ένα πείραμα, ένα “κρίσεις project”: σε πόσες κρίσεις αντέχουμε ακόμα;

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα προέτρεπα όλους εμάς τους μεγάλους να γίνουμε ή να μείνουμε παιδιά. Να ακουμπήσουμε στα συναισθήματά μας με όλη την ειλικρίνεια που έχει ένα μικρό παιδί. Ακούω συνέχεια: «Μεγάλωσε! Ωρίμασε! Σταμάτα πια να κάνεις λάθη». Νιώθω ότι τα παιδιά δεν κάνουν λάθη. Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα έφτιαχνα έναν κόσμο λουνα-παρκ.

Ο δρόμος γράφει την δική μας ιστορία. Στο ερώτημα σοκάκι ή λεωφόρος, η απάντηση είναι σοκάκι με μυρωδιά φούρνου. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς σπίτια, μονάχα ξενώνες-φωλιές. Να μπορούσαμε κα εμείς όπως τα χελιδόνια να ταξιδεύουμε και να βρισκόμαστε συνέχεια σε διαφορετικούς δρόμους.

Την αλήθεια μπορούμε να την βρούμε μονάχα μέσα μας. Υπάρχει ένας μικρός ψευτάκος που κατοικεί παρέα με εμάς. Αυτόν λοιπόν, ας τον βρούμε όλοι μας και ας του ρίξουμε μια κλωτσιά… αξίζει τον κόπο.

Οι παλιάτσοι είναι αυτοί που δίνουν αξία στο παλιό και δε το αφήνουν να ξεφτίσει. Το φθαρμένο κουβαλάει μέσα του μια ολόκληρη ζωή και μας το υπενθυμίζουν. Οι παλιάτσοι κουβαλούν ιστορίες που δεν φαίνονται λουστραρισμένες και καθαρές.

Αύριο θα ξέρουμε ότι χθές δεν ξέραμε τίποτα.

Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

 Ινφο

Σκηνοθέτησε την παράσταση Σ’ αγαπώ-Σε μισώ στο θέατρο “fabrica Athens”. Ο ίδιος αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας “fabrica Athens” και υποκινητής του καλλιτεχνικού εγχειρήματος το «θέατρο ως φάμπρικα και οι καλλιτέχνες ως εργάτες της».

Υ.Γ.: Εάν ποτέ τον βρείτε, ρωτήστε τον την ιστορία του ήλιου. Θα χαρεί πολύ να σας την διηγηθεί.

Ηλίας Βαμβακούσης: Κάποια μέρα τα μάτια θα δουν ελεύθερα τα άλλα μάτια

συνέντευξη/ αναδημοσίευση από ΝΤΟΥέΝΤΕ magazine #21

βάσια τσώτσου

Καλοκαίρι 2011. Πλατεία Συντάγματος. Ώρα μηδέν.

Κάπου, σε κάποιο σημείο, η πλατεία γεμίζει μουσικές και χορούς. Για μια στιγμή ένα αόρατο σύννεφο βρέχει τον πόνο. Εκείνη βρίσκεται ήδη εκεί, ντυμένη στα άσπρα και χαμογελά. Κουβαλά μαζί της τα μελλούμενα, τα αύριο, τα ναι και τα όμορφα…

Δε ξέρω ποια ήταν η πλατεία και ούτε με αφορά. Δε θυμάμαι τι έγινε το καλοκαίρι του 2011. Ξέρω μόνο ότι σε εκείνο το μέρος γεννήθηκε ένα μικρό κοριτσάκι, να μου θυμίζει την ομορφιά του κόσμου και την αλήθεια.

Κάθε φορά που ακούω «το κοριτσάκι» του Ηλία Βαμβακούση, για λίγα λεπτά της ώρας μια μικρή ελευθερία κάτι μου ψιθυρίζει…

Τον γνώρισα λοιπόν, πριν από λίγο καιρό και κάναμε μια μικρή κουβεντούλα. Στο ΝΤΟΥέΝΤΕ παραθέτουμε κάποιες από τις κρυφές του σκέψεις.

Image

Η πρώτη μου διδαχή στην μουσική ήταν το ρεμπέτικο. Στην αρχή δεν καταλάβαινα ακριβώς τι εννοεί, μα το αγάπησα  απροσδιόριστα πολύ και έτσι προσπάθησα να το ανακαλύψω.

Η παράδοση μέσα σε όλα ήταν ένα πέρασμα που από μικρός ήθελα να κάνω. Λένε ότι η δυτική μουσική είναι ένα ποτήρι νερό και η παράδοση μια θάλασσα. Με ένα πολύ ωραίο διαπολιτισμικό τρόπο επικοινωνεί και ενώνει τις μουσικές του κόσμου. Η αλήθεια είναι ότι την παραδοσιακή μουσική πολλές φορές προσπάθησαν να την φιμώσουν και να την κάνουν μουσείο ταυτίζοντάς την με την θρησκεία ή τα απολυταρχικά καθεστώτα (δικτατορίες). Στην Ελλάδα ήταν μια μαύρη σελίδα κατά την διάρκεια της οποίας λογοκρίθηκαν πολλά τραγούδια.

Δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες. Πιστεύω στον Άνθρωπο και την δύναμή του.

Τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την ζωή. Κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσαν την άμυνα του λαού και την πίστη ότι κάποιες φορές και το καλό μπορεί να νικήσει.

Υπάρχει άμεση επικοινωνία των τεχνών. Ως μουσικός έχω επηρεαστεί πολύ από τα εικαστικά, τον κινηματογράφο και την ποίηση –ειδικά την ποίηση. Εάν μπορούσα να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, θα έλεγα ότι προσωπικότητες όπως ο Καζαντζάκης, ο Ντοστογιέφσκι και ο Στρίντμπεργκ, ο Νταλί και ο Πικάσο  με έχουν επηρεάσει πολύ. Γενικά το σουρεαλιστικό στοιχείο και ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το μη συμβατό με έχει γοητεύσει πάρα πολύ.

Μεγαλώνουμε και προσπαθούμε να ανακαλύψουμε την χαμένη μας παιδικότητα. Τα παιδιά είναι πάντα πιο αγνά. Τους βγαίνει ασυνείδητα και φυσικά  έτσι τους προκύπτει η ελευθερία και η έκφραση. Εάν για παράδειγμα δώσεις σ’ ένα παιδί ένα μαχαίρι, δεν μπορεί να σφάξει μια κότα.

Θυμάμαι παιδί να βρίσκομαι και εγώ στους ώμους των γονιών μου και να πηγαίνουμε σε πορείες. Σε μια από αυτές είχα προλάβει και τον Ρίτσο να απαγγέλει ποίηση. Έχω μνήμη από αυτή την εικόνα –θυμάμαι την φωνή του «πλάι μου».

Τα πάντα είναι πολιτική. Ακόμα και το ότι επιλέγω να κινούμαι με ποδήλατο, είναι μια πολιτική στάση.

Το ότι κάποιος βέβαια έχει μια πιο αριστερή ιδεολογία, αυτό δεν τον κάνει και καλύτερο άνθρωπο απαραίτητα. Χρειάζεται προσωπικό ψάξιμο και κόπος προκειμένου να καταλάβεις τον κόσμο και να συνειδητοποιήσεις τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μέσα στην οποία ζεις.

Χειραγώγηση υπάρχει πάντα και παντού είτε για καλό είτε για κακό σκοπό. Από εκεί και έπειτα όταν κάποιος ακούει τις ανάγκες του, δεν νομίζω ότι χειραγωγείται και τόσο εύκολα.

Υπάρχουν φορές που συμβαίνει κάτι μαγικό και ανεξήγητο. Κλείνεις τα μάτια και κάτι έρχεται απλά από μόνο του. Αρχικά είναι μια στιγμή και έπειτα όλο αυτό μετατρέπεται σε ένα πείσμα ολοκλήρωσης. Εύκολα μπορεί κάτι να παραμείνει μη υλοποιήσιμη ιδέα που απλώς θα στροβιλίζεται ως σκέψη. Κάθε μικρή γέννα όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό γιατί σκαλίζεις πληγές και μνήμες που άλλες φορές ο οργανισμός σου θα ήθελε να διώξει.

Du tonic: Το τραγούδι αυτό μιλά για τον Ανδρέα Παγουλάτο. Έναν μέντορα που «δίδασκε χωρίς να διδάσκει». Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του στον δίσκο «Πέραμα» και ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που έμαθα πώς να πειραματίζομαι. Εκεί είχα ακολουθήσει και την συμβουλή του Ανδρέα να ακούω πιο πολύ το όνειρο. Με την Νατάσσα γνωριζόμαστε χρόνια. Ήθελα σε αυτό τον δίσκο να μοιραστώ ένα τραγούδι μαζί της και επέλεξα τελικά αυτό. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο ερμήνευσε το κομμάτι. Από την πρόβα κιόλας είχα μαγευτεί.

Κάποια μέρα ίσως να είμαστε πιο ελεύθεροι. Στον καινούργιο αυτό δίσκο προσπάθησα να έχω ένα πιο πολιτικό υπόβαθρο στον στίχο και την επιλογή των κομματιών. Η εποχή επιβάλλει να είμαστε συνειδητοποιημένοι πολιτικά. Αυτό είναι το όπλο μας απέναντι σε ένα απολιτίκ σύστημα.

Η συνέντευξη τελειώνει όμορφα και ο Ηλίας γράφει στο χαρτί και κάτι ακόμα: «κάποια μέρα που θα ‘ναι όπως όλες οι άλλες, τα μάτια θα δουν ελεύθερα τα άλλα μάτια».

Περιμένοντας την μέρα λοιπόν….

 Ινφο

«Κάποια μέρα» είναι ο καινούργιος δίσκος του Ηλία ο οποίος μέσα στον Ιανουάριο θα έχει τελειοποιηθεί.

Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα

βάσια τσώτσου

Μια χοροθεατρική παράσταση βασισμένη στην όπερα του Béla Bartók «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα»

Χρόνος ορισμένος αόριστος, αφήγηση καθορισμένη σκοτεινή. Μια μόνο επανάληψη, ένα κάποιο κόκκινο, ένα τέλος και μια αρχή.

Σε αυτό το κάστρο οι Μέρες περνούν γοητεύοντας τις Υπάρξεις. Οι Ψευδαισθήσεις μεταμορφώνονται σε πικρές Αφηγήσεις και η Μαγεία, φαντάζει απροσδιόριστα ικανή να σκεπάσει τα Όνειρα και τους Εφιάλτες. Όλα για το λίγο μα ίσως και για το πολύ.

Η σιδερένια πόρτα ανοίγει ξανά και γεννιέται μια καινούργια φυλακή. Γλυκιά και τόσο σκοτεινή. Κάτι ψιθυρίζει, κάποια προσευχή. Αυτή η μαριονέτα είναι ένας ακόμη θησαυρός. Μικρός, πολύτιμος βυθός, γρήγορα γίνεται φάντασμα.

Αφίξεις, προσωπικές στιγμές εγκλεισμού και παιχνίδια εξουσίας. Μια πάλη που οδηγεί στο θάνατο, τη  μοναξιά, το άπειρο, το αιώνιο.

Δεν είναι όλα τα παραμύθια όμορφα με ευτυχές τέλος. Δεν πιστεύουν όλα στα ξωτικά και στις νεράιδες. Υπάρχουν παραμύθια που είναι φτιαγμένα μονάχα για μεγάλους.  Αυτά μιλούν για περίεργους κόσμους και σκοτεινές υπάρξεις. Μάγους ηγέτες και φτηνούς επαίτες. 

Για ένα τέτοιο σκοτεινό παραμύθι μας μίλησε και ο Θέμελης Γλυνάτσης, σκηνοθέτης της παράστασης. Μοιραζόμαστε κρυφά λίγες από τις σκέψεις του:

Συνήθως οι αφηγήσεις ψεύδονται για το πόσο απλές είναι.
Η ποίηση θα έπρεπε να είναι ο διάλογος μια κρυφής, στέρεης δομής με την παροντικότητα.
Ο συγκεκριμένος χρόνος γίνεται ασαφής όταν βιώνεται.
Ο χώρος αλλάζει όταν γίνεται αντικείμενο της αντίληψης κάποιου.
Ο μόνος ήρωας προσπαθεί μάταια να κατασκευάσει μια αφήγηση που θα τον απομακρύνει από τη μοναξιά του.
Η θεατρική πράξη λειτουργεί όταν η επανάληψη των παραστάσεων καταρρίπτεται από την έμπνευση της στιγμής του κάθε performer.
Η επανάληψη είναι ένα αντανακλαστικό, μια αντίδραση του μοναχικού.
Ο φόβος βρίσκεται πάντα στη μικροκλίμακα.
Και ο θάνατος διατηρεί την απροσδιοριστία του.
Οι κενές ώρες είναι αυτές της αναμονής.
Οι πληγές δεν φαίνονται.
Οι αλήθειες είναι παραπλανητικές.
Οι αναμνήσεις είναι ταυτόχρονα το μέσα και το έξω.
Ο έρωτας είναι από τις πιο θαρραλέες διανοητικές διεργασίες.
Μια κόκκινη σκέψη είναι η τομή στο μπλε.

Η παράσταση «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα» παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό από τις 16/9-26/9 και αποτελεί μέρος του διεθνούς φεστιβάλ που διοργανώνει η “Knot Gallery” για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ. Σειρές διαλέξεων, ηχητικές εγκαταστάσεις, παιδικό θέατρο, συναυλία, performances και όπερα είναι όλα θα όσα πλαισιώσουν το φεστιβάλ μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου.

Το έργο:

Λίγο μετά το γάμο τους, ο Κυανοπώγωνας φέρνει την καινούργια του νύφη, την Ιουδήθ, στο σκοτεινό κάστρο του. Στα υπόγεια του κάστρου η Ιουδήθ ανακαλύπτει επτά πόρτες που κρύβουν τα μυστικά του καινούργιου της συζύγου. Σταδιακά οι πόρτες ανοίγουν, οδηγώντας την Ιουδήθ στο θάνατο και τον Κυανοπώγωνα στην απόλυτη μοναξιά. Με βάση την διασκευή του γνωστού παραμυθιού από τον Ούγγρο συγγραφέα Béla Balázs και τον συνθέτη Béla Bartók, η παράσταση εξερευνά το ταμπού της εξερεύνησης των μύχιων μυστικών ενός ζευγαριού, τις αναπαραστάσεις του αρσενικού και του θηλυκού και την ψυχαναγκαστική επανάληψη των χαρακτήρων της ιστορίας, παγιδευμένοι ο καθένας στη δική του αφήγηση.

 

 

 Ινφο

Σκηνοθεσία, διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Θέμελης Γλυνάτσης
Χορογραφία: eekuipoiz (Marion Renard – Χρήστος Καούκης)
Μουσική: Γιάννης Κοτσώνης
Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Χρήστος Καούκης, Marion Renard, Γιώργος Σεραφειμίδης, Δανάη Στεφάνου και Γεωργία Καρύδη

 

 

eekuipoiz – «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)» / 5ο Φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)

installative object performance

Αποσπάσματα ιδεών, κενών- μεγάλων στιγμών, θρησκευτικών αγωνιών και γήινων πειρασμών.

Σημείο εκκίνησης το μηδέν. Πάντα το μηδέν. Το μηδέν και το άπειρο.
Που πάμε; Πότε γυρνάμε;
Μια ιστορία θέλω. Πες μου μια ιστορία και άφησέ με να ταξιδέψω. Θέλω μια αφήγηση απλή, κατανοητή, γεμάτη, χωρίς λέξεις, μόνο στιγμές.
Μπορείς;
Θα σε περιμένω.
Αλήθεια.. τι θα γινόταν εάν;
Πιστεύεις;
Στην ανώτερη ύπαρξη.
Στην Ηθική;
Στην τάξη πιστεύεις;
Στην επανάληψη;
365 μπουκάλια.
Ίδια η κίνηση και η προσευχή.
Πρέπει να προσέξω τη μαθηματική πράξη.
365
Αποσπάσματα.
Ο χώρος γεμίζει.
Πες μου που πάμε;
Γυρνάμε;

Image

Στα πλαίσια του 5ου φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση οι eekuipoiz παρουσιάζουν αποσπάσματα από συνθέσεις του 2012 που αναφέρονται στον σωματικό χειρισμό αντικειμένων. Ισορροπώντας μεταξύ εγκαταστάσεων, χορού και σύγχρονου τσίρκου προσεγγίζουν τα αντικείμενα άλλοτε συμβολικά άλλοτε ουδέτερα και άλλοτε φαινομενoλογικά και μέσα από ήχους, εγκαταστάσεις και σώματα συνθέτουν σημειολογικά τοπία.
– Κομμάτι για 365 μπουκάλια (μελέτη ΙΘΑΚΑ)
– Προσευχή (Απόσπασμα Σταυροφορία)

Σύλληψη | Χορογραφίες | Ερμηνεία: Marion Renard, Χρίστος Καούκης (eekuipoiz)

Ηχητικός Σχεδιασμός: Θωμάς Πουλιάσης


Εγκαταστάσεις: eekuipoiz, Γιώργος Μαραζιώτης


Φωτισμός: eekuipoiz, Νίκος Σωτηρόπουλος


25 Μαϊου 2012 | 21.30
26 Μαϊου 2012 | 24.00
Είσοδος 8 ευρώ

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολη Εξαρχείων
Τηλέφωνο Κρατήσεων: 2106460748                                             

περισσότερες πληροφορίες για την ομάδα μπορείτε να βρείτε στην προσωπική τους σελίδα: http://www.object0.net (object zero)

 

Βάσια Τσώτσου

Το τέλος και η αρχή ένα σώμα διάφανο και πλαστικό. Ξυπνάει απρόσμενα μια νύχτα μέσα στο μαύρο, γερασμένο για να διαγράψει τη τροχιά του προς τη γέννηση και πάλι.Το τέλος και η αρχή ένα παιχνίδι με το χρόνο συγκεκριμένο, αφηρημένο, ανεξάρτητο, εξαρτημένο, ανήσυχο και βουβό.

Ένα ταξίδι που ποτέ δε σταματά. Μια ανακάλυψη. Μια απορία. Μια ερώτηση. Μια σύλληψη. Μια αγωνία. Που πάμε; Πότε γυρνάμε; Σιωπή. Δεν υπάρχει επιστροφή, απαντάει η άδεια βαλίτσα και συνεχίζει. Στη σκηνή εμφανίζονται και άλλα αντικείμενα, πολλά αντικείμενα, ξαφνικά αντικείμενα. Τι ακριβώς γίνεται εδώ πέρα; Ο χρόνος περνά και εγώ ακόμα να καταλάβω. Ένας δρόμος ευθεία. Φαίνεται πώς Υπάρχω μέσα σε αυτόν και αντέχω γιατί είμαι μαζί σου, μα μπορεί και να μην είμαι. Εξαρτημένος από τη σκέψη για το ταξίδι, μπερδεύομαι. Δε ξέρω που να πάω. Και ο χρόνος περνά. Θέλω αέρα, ένα παράθυρο, μια φυγή.

Τότε είναι που οι μνήμες πείνανε και αποφασίζουν να κατασπαράξουν τη στιγμή μου. Σα φαντάσματα με κυνηγάνε. Αδιαφορώ μα εκείνες μεγαλώνουν και με παραμορφώνουν. Γίνονται αναμνήσεις αόριστες και ισχυρές. Φοβάμαι. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως εαν ερχόσουν και πάλι κοντά μου, ίσως τότε να μπορούσα να σωθώ. Έλα πάμε. Το ταξίδι συνεχίζεται και τη τροχιά του διαγράφουμε και πάλι απ΄την αρχή. Μόνοι και μικροί.

Το έργο

Η νέα παραγωγή της ομάδας Πλεύσις είναι μια παράσταση σωματικού θεάτρου. Με μοναδικά εκφραστικά μέσα τον αόρατο λόγο της κίνησης, τη μιμική και τον χορό, αφηγείται στιγμές βασισμένες σε τρία κείμενα του Μπέκετ. Εικόνες από τα έργα: Περιμένοντας τον Γκοντό, Το τέλος του Παιχνιδιού και Ευτυχισμένες μέρες συνθέτουν το πάζλ του έργου της ομάδας μέσα από τη γλώσσα του σώματος.

Υπηρετώντας ως ένα συγκεκριμένο σημείο το συγγραφέα και το θέατρο του Παραλόγου, διακρίνουμε μοναδικές ποιητικές εικόνες, γεμάτες εσωτερικότητα αλλά και απεύθυνση. Μια εικαστική μαρτυρία εξελίσσεται μπροστά μας καθ’ολη τη διάρκεια του έργου και προκαλεί τις πιο μύχιες σκέψεις μας. Βαθιά στρώματα του Νου και σκοτεινά μονοπάτια, βγαίνουν στην επιφένεια ή στη χειρότερη των περιπτώσεων αναγνωρίζονται μέσα από τη προσωπική μας αφάνεια.

Η παράσταση διαθέτει αρκετές αναγνώσεις. Η απουσία, άλλωστε, του λόγου δημιουργεί αφαιρετικούς συνειρμούς στον εκάστοτε θεατή. Τα σημεία των καιρών μας όμως, η κοινωνική και κατεξοχήν πολιτική μας φύση, ανήσυχη και γεμάτη ορθώνεται μπροστά μας σαν μια μεγάλη ανάσα για να μας υποδείξει την κοινή συνύπαρξη του τέλους και της αρχής. Ίσως κάτι τελειώνει, ίσως όμως και κάτι να αρχίζει.

Σκηνοθεσία/ Σκηνικά: Αντώνης Κουτρουμπής
Κοστούμια: Όλγα Γερογιαννάκη
Μουσική: Μηνάς Εμμανουήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
ΔΡραματουργική Επεξεργασία: Μιράντα Βατικιώτη, Αντ. Κουτρουμπής
Σκηνικά αντικείμενα: Θένια Κουτρουμπή, Όλγα Γερογιαννάκη
Ερμηνεία/ Χορογραφία: Αντ. Κουτρουμπής, Όλγα Γερογιαννάκη
Χειρισμός αντικειμένων: Μιράντα Βατικιώτη

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Σάββατο και Κυριακή στις 21.30μ.μ

Τιμές εισιτηρίων
15 €, 10 €

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168

Τηλ:  2106460748

βάσια τσώτσου

Μια αμφιβολία εγεννήθη στο μυαλό ενός ευγενούς τιμωρού

Μια μουσικοθεατρική παράσταση με αποκλειστικά στοιχεία της jazz εξελίσσεται αυτές τις μέρες στο Booze Cooperativa. Μια παράσταση όπου ο θεατρικός λόγος δίνει τη θέση του στη μουσική και τη μιμική και εναλλάσεται στιγμαία με αυτές μέσω της αφήγησης και της διαπλοκής. Έξι μουσικοί- ερμηνευτές, μια χορεύτρια και ένας ηθοποιός συνθέτουν λοιπόν το περίπλοκο παζλ της ιστορίας του ευγενούς τιμωρού και μας το παρουσιάζουν επί σκηνής χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος.

Η παράσταση ενώ έχει όλα τα στοιχεία και την αισθητική μιας συναυλίας της jazz, διακρίνεται από την έντονη θεατρικότητα των ηρώων της και την ιδιαίτερη πλοκή της. Αφηγητής και μουσικοί, μουσικοί και αφηγητής συνομοτούν προκειμένου το κοινό να αντιληφθεί από την αρχή την ιστορία και μετέπειτα να αφαιθεί στα εκάστοτε συναισθήματα.

Κάνουμε λόγο για μια παράσταση η οποία αποτελεί το πρώτο μέρος της μουσικής τετραλογίας: «Ὁ Anamateur κατακτῶν τὴν πιὸ ἐπιθυμητή του Εἰρήνη», η οποία γράφεται απὸ τον jazz entertainer Γεώργιο Θ. Αναματερό (κατὰ κόσμον Anamateur). Η πρώτη αυτὴ ιστορία της τετραλογίας παρουσιάστηκε στην Λισσαβώνα τὸ 2009 και αξίζει να αναφερθεί ότι όλα τα κομμάτια της ερμηνεύονται στα αγγλικά (με ταυτόχρονη μετάφραση- υπέρτιτλους). Η ποιότητα της μουσικής του Γ. Αναμετερού και των υπολοίπων, ο αναγκαίος και σπουδαίος αφηγητής και η από μηχανής χορεύτρια σε συνδυασμό με μια λιτή σκηνοθεσία βασισμένη στον “αόρατο λόγο”, μας υποχρεώνουν να θέλουμε να δούμε την παράσταση ξανά και ξανά.

Το έργο

Τα φώτα σβήνουν και ο αφηγητής αναλαμβάνει τον ρόλο του. Η ιστορία του έργου είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη. Θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως ένα βαθμό κοινωνική ή πολιτική μα αυτό θα ήταν άτοπο. Η ιστορία είναι κυρίως ερωτική. Όπως όλες οι ιστορίες του κόσμου που πηγάζουν από τον έρωτα, ταλαιπωρεί ενάν ευγενή τιμωρό και μια ανερχόμενη ζωγράφο. Στη σκηνή εμφανίζεται ο ευγενής τιμωρός δηλώνοντας την ταυτότητά του: είναι ο μοναδικός υπεύθυνος να τιμωρεί αυτούς που που ο Νόμος αφήνει ατιμώρητους. Διεφθαρμένοι υπουργοί, σκοταδιστὲς, δημοσιογράφοι, παράνομα πλάσματα και παράξενες υποθέσεις περνούν από τα δικά του χέρια. Η απρόσμενη άφιξη όμως μιας όμορφης κοπέλας που τυχαίνει να είναι καλλιτέχνης, αλλάζει τα δεδομένα στη ζωή του και τον προκαλεί. Ποια θα μπορούσε να είναι άραγε η συνέχεια της ιστορίας;

Κείμενο- Μουσική σύνθεση: Γιώργος Αναματερός

Σκηνοθεσία: Μαρία Κατσιπατάκη, Γιώργος Αναματερός

Μουσικοί- Ερμηνευτές: Γιώργος Αναματερός, Μαργαρίτα Σουβλέρη, Δημήτρης Καραγιάννης, Βαγγέλης Παρασκευαΐδης, Μάνος Λούτας, Δημήτρης Κλώνης

Αφηγητής: Φάνης Κατέχος

Κλακέττες: Μαρία Κατσιπατάκη

Φωτιμοί: Βασίλης Αυραντίνης

Φωτογραφίες: Dani

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:

11,12, 15, 18 καὶ 22 Φεβρουαρίου στις 08.00μ.μ

Τιμές εισιτηρίων:

12€

Διάρκεια: 70 λεπτά

Booze Cooperativa, 2ος όροφος, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Τηλ. Κρατήσεων και πληροφοριών: 6976258452 (Καθημερινά  5μμ – 9μμ)

βάσια τσώτσου

κάτι συμβαίνει στο θέατρο εμπρός

To κοινωνικό και πολιτικό μας ένστικτο, έχει αποδείξει ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους δουλεύει ακατάπαυστα. Ο λόγος αυτή τη φορά για την Κίνηση Μαβίλη και την κατάληψη του θεάτρου Εμπρός, ημέρα Παρασκευή 11-11-11.

Η Κίνηση Μαβίλη (Κ.Μ) δημιουργήθηκε το 2010 ως μια αυθόρμητη συνάντηση καλλιτεχνών, με κοινή πεποίθηση την έλλειψη ενιαίας πολιτιστικής πολιτικής για το θέατρο. Αυτό που από την πρώτη στιγμή προτάθηκε ήταν ένας διάλογος ανοιχτός με το υπουργείο Πολιτισμού και σχετικός με το ερευνητικό θέατρο. Διάλογος που επιτακτικά θα χάραζε μια ενιαία και δραστήρια πολιτιστική πολιτική.

Η Κ.Μ τον Σεπτέμβριο του 2010 έστειλε ανοιχτή επιστολή προς το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, υπογραμμίζοντας πώς η σημερινή πολιτιστική πολιτική φαίνεται να μην έχει συνοχή και συνέχεια. Ομάδες με πολύχρονη παρουσία και δράση στο χώρο του ερευνητικού θεάτρου είτε αποκλείονται από τις επιχορηγήσεις, είτε επιχορηγούνται ευκαιριακά, άνισα, διακοπτόμενα.

Επίσης, χώροι που προσπαθούν ν’ αρθρώσουν μια πολιτική σε σχέση με το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, δεν τυγχάνουν κρατικής στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχυση και η κυριαρχία της αίσθησης μιας κοντόθωρης ή ακόμα και αναχρονιστικής πολιτικής, η οποία δεν φροντίζει το νέο ελληνικό θέατρο να αποκτήσει τη δική του θέση στην σύγχρονη θεατρική πρωτοπορία. Σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το ερευνητικό θέατρο άλλοτε στηρίζεται από κάποιους επίσημους φορείς της χώρας κι άλλοτε απαξιώνεται, δίχως καμία αίσθηση συνέχειας.

Ένα χρόνο αργότερα, Νοέμβριο του 2011, η Κ.Μ καταλάμβάνει το εγκαταλελειμμένο θέατρο Εμπρός.

Η δράση αυτή υπαγορεύεται από την απουσία ενός χώρου για τις παραστατικές τέχνες που να προτείνει νέα μοντέλα δημιουργίας, έρευνας και ανταλλαγής, απεγκλωβισμένου από τις αναγκαιότητες της αγοράς και τους συνεπαγόμενους συμβιβασμούς που ορίζουν το καλλιτεχνικό τοπίο.

Στόχος κι επιθυμία της Κ.Μ. είναι η αναζήτηση ενός μοντέλου λειτουργίας πολιτιστικού χώρου. Η αρχική πιλοτική πρόταση περιλαμβάνει προγραμματισμό 12 ημερών με καίριες δράσεις θεωρητικού και πρακτικού χαρακτήρα από καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών και θεωρητικούς. Εστιάζει στη διαδικασία της δημιουργίας και όχι στο αποτέλεσμα, στην ανταλλαγή και συνάντηση καλλιτεχνών, στην έρευνα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Ευελπιστεί, σε βάθος χρόνου, στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη ενός σύνθετου πολιτιστικού τοπίου.

Προσωπικά δε μπορώ να προβλέψω τι ακριβώς θα γεννηθεί 12 μέρες μετά. Μπορώ μονάχα να αναγνωρίσω και να ταχθώ θετικά προσκείμενη με την  πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που βγαίνουν εκτός, μιλούν αντί και τολμούν να μη σιωπούν. Ναι, στην Αθήνα του σήμερα συμβαίνουν ακόμα σπουδαία πράγματα.

Aναλυτικό πρόγραμμα των επόμενων ημερών στο blog: kinisimavili.blogspot.com

Η Κίνηση Μαβίλη είναι οι:
Ανέστης Αζάς (ομάδα Προτζέκτορ)
Γκίγκη Αργυροπούλου (ομάδα Mkultra)
Κώστας Κουτσολέλος (ομάδα Mag)
Γιώργος Κολιός (ομάδα Προτζέκτορ)
Γεωργία Μαυραγάνη (ομάδα Χάπι Εντ)
Βασίλης Νούλας (ομάδα Nova Melancholia)
Αργυρώ Χιώτη (ομάδα Vasistas).

Θέατρο Εμπρός
Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή

 

βάσια τσώτσου

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.