graveyard cafe band/ in extremis

ΟμάδαΠασπαρτού”

Από την Βάσια Τσώτσου

Έρωτας ή Θάνατος; Σαν μια συνθηματική απορία, εμπλέκεται στοχαστικά και φιλοσοφικά η γέννηση, η εξέλιξη, η αιτία, η μαρτυρία, το αναπόφευκτο και το μοιραίο. Η αιώνια πάλη για την τελική επικράτηση. Πάλη σκληρή, βουβή, ειρωνική. Αμετάκλητα ισχυρή. Ποιος ξορκίζει τον Θάνατο με λέξεις; Και ποιος τελικά νικά τις σκέψεις;

Εκεί που πας αμέριμνος η συμφορά σε βρίσκει- Αγάπες, έρωτες, φιλιά στον άνεμο σκορπίζουν- Στον κάτω κόσμο σ’ υποδέχονται οι ίσκιοι- Και λίγα κίτρινα χαρτιά μένουν να σε θυμίζουν. *1

Ο Έρωτας μας νωχελικός, πώς άλλωστε; Αιώνες τώρα δίνει τη σκυτάλη στον Θάνατο. Κάθε σημάδι και ένα προδιαγεγραμμένο Τέλος. Κάθε τάση, κάθε φυγή και ίδια απόληξη. Είναι των ανθρώπων η αιώνια Μοίρα ο Θάνατος και άμοιρος εκείνος που φοβάται το σκοτάδι.

Δεν τον φοβάμαι. Ίσια μπροστά στον θάνατο καμαρωτός πηγαίνω. –Την δύναμή του δεν υμνώ από αδυναμία. –Το φίλημά του το ψυχρό ατάραχος προσμένω. –Ποιος την γαλήνη δε ποθεί μετά την τρικυμία;*2

Η παραδοχή του περάσματος των Αμέτρητων Στιγμών σε ένα Τίποτα. Η φθορά που επέρχεται από το γήρας. Το πνεύμα που πεθαίνει ζωντανό και ξύπνιο. Ένας κόσμος γεμάτος απελπισία. Μιζέρια. Βουή ή μήπως έκδηλη υποταγή σε αυτόν τον μεγάλο Πόνο;

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα η Ρομαντική Αθήνα θρηνεί. Άρρωστη και καταθλιπτική. Αλλόφρων και παρανοϊκή συναντά τη λύτρωση μέσα από τη γραφή. Α. Παράσχος, Δ. Παπαρρηγόπουλος, Σ. Βασιλειάδης, Κ. Παλαμάς, Γ. Βιζυηνός, Α. Κάλβος, Μ. Σαχτούρης  συνθέτουν την πνευματική ελίτ της περιόδου για την οποία γίνεται λόγος από την θεατρική ομάδα ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ.

Έξι ηθοποιοί- μουσικοί- performers, ντυμένοι ως αν γκόθικ τύποι, αγγίζουν το θέμα του θανάτου έτσι όπως πρωτοδιατυπώθηκε μέσα από τα ποιήματα της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής. Για 90 ολόκληρα λεπτά ανεβαίνουν στη σκηνή του πολυχώρου taf δίνοντας μια ξεχωριστή μουσική παράσταση. Μιλούν για τα αθηναϊκά νεκροταφεία, τα ολόλευκα φαντάσματα, τις σκιές των ζωντανών και τις φιγούρες των πεθαμένων. Σαρκάζουν τον φόβο και την εμμονή του Θανάτου και έπειτα αυτοκτονούν αφότου πρώτα μας εξομολογηθούν τη δικιά τους ιστορία. Μια ιστορία αληθινά πολύ παλιά που δε τη φοβάσαι. Τη συμπονείς και τη γνωρίζεις. Ίσως και να τη περιμένεις. Θα έπρεπε έστω να την περιμένεις…

Μια παράσταση που χαρακτηρίζεται από την Αλήθεια των ηθοποιών, βασιζόμενη στην ολότητα της εκφραστικής τους δομής. Μια σκηνοθεσία λιτή, αναδεικνύει άψογα τον χρόνο και το χώρο μέσα από την υπερβολή που αυτή προστάζουν. Δεν υπάρχει ενιαία δομή του έργου. Κάνουμε λόγο για μια ένωση ποίησης και μουσικής μέσα από μια ελεύθερα ανάρμοστη θεατρικότητα.

Νικητές όλοι εμείς οι θεατές μα ταυτόχρονα και ηττημένοι. Η ενόρμηση του Θανάτου θα στοιχειώνει για πάντα τα όνειρά μας..

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μουσική: Κώστας Δαλακούρας, Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης, Κείμενα – Διασκευές: Χρήστος Κανελλόπουλος, Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης, Μακέτες: Κώστας Τσακαλάκης, Φωτογραφίες: Ρούλα Ζάνου, Έρευνα υλικού προγράμματος: Άρης Ασπρούλης

PERFORMERS:

Φρόσω Ζαγοραίου / Θεμιστοκλής Καρποδίνης / Σαμψών Φύτρος /Τάσος Αντωνίου (κιθάρα) / Αλέξανδρος Αντωνίου (Μπάσο) / Μαρίσα Αθητάκη (πλήκτρα)

TAF: Νορμανού 5 – Μοναστηράκι , Κυριακή – Δευτέρα – Τρίτη   21:15, Τιμές Εισιτηρίων: 18 € με ποτό / 12€ (φοιτ.) με ποτό

Τηλ. Κρατήσεων: 69.717.67.895

*1, *2 , απόσπασμα από το έργο του Δημήτριου Παπαρρηγόπουλου «ΩΔΗ ΣΤΟ ΦΑΝΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ»

βάσια τσώτσου* panteiakanea.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: