Φάνης Κατέχος: Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

συνέντευξη/ αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ magazine #21

βάσια τσώτσου

Τέσσερα χρόνια πριν και κάτι μήνες, έβρεχε. Έβρεχε πολύ˙ ασταμάτητα˙ χωρίς ντροπή. Οι παλιάτσοι δεν είχαν φανεί ακόμα. Οι μουσικοί, τα τρομπόνια, τα ακορντεόν και τα καπέλα δεν είχαν φτάσει ακόμα. Οι πλατείες ήταν μόνες και ζητούσαν μια αγκαλιά. Όλοι μιλούσαν για ένα κάποιο τέλος και μια κάποια επερχόμενη σκοτεινή αρχή. Σιωπή και έπειτα δειλά προσευχή. Φαίνεται όμως πώς κάποιος άκουσε τα λόγια. Ένα απροσδιόριστο φως εμφανίστηκε μέσα από ένα σύννεφο να δώσει ζωή στην παλιά και κουρασμένη πόλη. Ο Ήλιος ήρθε ξανά και έλαμψε το σύμπαν. Κάποιοι το είπαν θαύμα, άλλοι απλώς το αποκάλεσαν ζωή. Οι επισκέπτες γέμισαν κάθε γωνιά με χρώματα και μουσικές. Οι παλιάτσοι φόρεσαν τα γιορτινά τους και η πιο όμορφη παράσταση του κόσμου ξεκίνησε!

Ό,τι ακολουθεί αποτελεί προσωπική αφήγηση του πιο σπουδαίου Ήλιου που γνώρισα ποτέ μου. Αν ποτέ τον αναζητήσετε ακούει στο όνομα Φάνης Κατέχος και έχει την ιδιότητα του ηθοποιού. Μεταξύ μας όμως πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην διαγράψει την πορεία του και ως φιλόσοφος ή έστω ποιητής…

katexos21-1

Ας αφεθούμε στην αίσθηση του βιολογικού μας ρολογιού και ας δώσουμε αυτή την υπόσχεση.

Ευτυχισμένες μέρες είναι όλες οι μέρες που μπορώ και ανοίγω τα μάτια μου. Πιο ευτυχισμένες είναι οι πικρές μέρες. Προμηνύουν πάντοτε μια μεγάλη χαρά.

Η στιγμή που μου δίνει ένα περιθώριο παύσης και ανάσας είναι η στιγμή που φεύγει ο ήλιος και έρχεται το σκοτάδι. Το ενδιάμεσο με καθηλώνει.

Οι επαναστάσεις είναι ατομικές και ξεκινούν από μέσα μας. Η πρώτη επανάσταση είναι αυτή που θα μας βγάλει νικητές από τον χειρότερο εαυτό μας.

Δεν πιστεύω στην πολιτική, πιστεύω στον Άνθρωπο. Η πολιτική δεν νοείται ως αυτοσκοπός, αλλά ως υποχρέωση. Υποχρέωση να μπω στην υπηρεσία των ανθρώπων, να γίνω ο υπηρέτης τους και όχι το αφεντικό τους. Υποχρέωση να θυσιαστώ για όλους τους άλλους.

Η τέχνη είναι απροσδιόριστη. Είναι το μέσο που οδηγεί τους ανθρώπους στην λύτρωση -στο να λυθούν από τα δεσμά τους.

Η θεατρική πράξη είναι μια συνουσία μεταξύ κοινού και ηθοποιού. Είναι η στιγμή που εάν καταφέρουμε να σταματήσουμε τον χρόνο και παγώσουμε το ρολόι, τότε θα έχουμε καταφέρει κάτι και οι δυο.

Ο έρωτας είναι παντού. Είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα όμορφα. Ο έρωτας είναι αυτός που έπλασε την πλάση, άρα η πλάση είναι έρωτας.

Η άδεια πλατεία είναι η πιο θλιβερή εικόνα που μπορώ να αντικρύσω. Με τρομάζουν οι άδειες πλατείες. Νιώθω ότι οι άνθρωποι τις φοβούνται. Πώς θα ήταν να μπορούσα να γεμίσω και να χρωματίσω μια πλατεία; Η χειρότερη πλατεία που έχω δει ποτέ μου είναι η πλατεία Ομονοίας. Ένα ζωντανό μνημείο κενότητας.

Το κέντρο αυτής της πόλης είναι ένας ακραίος σουρεαλισμός. Μια συνεχής αντίφαση και ένας μαγνήτης. Μέσα στην τόση ασχήμια καταφέρνεις να δεις όμορφες εικόνες.

Κρίσεις πανικού, αξιών, πολιτικές κρίσεις, οικονομικές, ατομικές. Η εποχή που ζούμε είναι γεμάτη κρίσεις. Ένα πείραμα, ένα “κρίσεις project”: σε πόσες κρίσεις αντέχουμε ακόμα;

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα προέτρεπα όλους εμάς τους μεγάλους να γίνουμε ή να μείνουμε παιδιά. Να ακουμπήσουμε στα συναισθήματά μας με όλη την ειλικρίνεια που έχει ένα μικρό παιδί. Ακούω συνέχεια: «Μεγάλωσε! Ωρίμασε! Σταμάτα πια να κάνεις λάθη». Νιώθω ότι τα παιδιά δεν κάνουν λάθη. Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα έφτιαχνα έναν κόσμο λουνα-παρκ.

Ο δρόμος γράφει την δική μας ιστορία. Στο ερώτημα σοκάκι ή λεωφόρος, η απάντηση είναι σοκάκι με μυρωδιά φούρνου. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς σπίτια, μονάχα ξενώνες-φωλιές. Να μπορούσαμε κα εμείς όπως τα χελιδόνια να ταξιδεύουμε και να βρισκόμαστε συνέχεια σε διαφορετικούς δρόμους.

Την αλήθεια μπορούμε να την βρούμε μονάχα μέσα μας. Υπάρχει ένας μικρός ψευτάκος που κατοικεί παρέα με εμάς. Αυτόν λοιπόν, ας τον βρούμε όλοι μας και ας του ρίξουμε μια κλωτσιά… αξίζει τον κόπο.

Οι παλιάτσοι είναι αυτοί που δίνουν αξία στο παλιό και δε το αφήνουν να ξεφτίσει. Το φθαρμένο κουβαλάει μέσα του μια ολόκληρη ζωή και μας το υπενθυμίζουν. Οι παλιάτσοι κουβαλούν ιστορίες που δεν φαίνονται λουστραρισμένες και καθαρές.

Αύριο θα ξέρουμε ότι χθές δεν ξέραμε τίποτα.

Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

 Ινφο

Σκηνοθέτησε την παράσταση Σ’ αγαπώ-Σε μισώ στο θέατρο “fabrica Athens”. Ο ίδιος αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας “fabrica Athens” και υποκινητής του καλλιτεχνικού εγχειρήματος το «θέατρο ως φάμπρικα και οι καλλιτέχνες ως εργάτες της».

Υ.Γ.: Εάν ποτέ τον βρείτε, ρωτήστε τον την ιστορία του ήλιου. Θα χαρεί πολύ να σας την διηγηθεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: