ΕΛΠΙΔΕΣ, ΦΟΒΟΙ, ΛΑΘΟΙ. . .

Μέσα στη τόση ανωνυμία .

Μέσα στο πλήθος .

Στα πρέπει και στα μη ,  χάνομαι και χάνω .

Διχάζομαι ,  διχάζω .          

Είναι θαρρείς η φύση μας ανάρμοστη και αντιφατική . Δειλή και αδηφάγα .

Σαν δυο σταγόνες της βροχής για αυτόν το κόσμο που με πνίγει  .

Και είναι νωρίς για πόνο . Τόσο νωρίς .

Blog στο WordPress.com.