Γλέντι στον καιρό της πανούκλας

Η πρώτη δουλειά της ομάδας ΠΥΡ στο ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ

αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ  magazine

Βάσια Τσώτσου

Μία Μικρή Τραγωδία του 19ου αιώνα στην καρδιά της Αθήνας του 21ου!

Ένας θίασος γυμνών και αφυδατωμένων ψυχών λίγο πρίν την μεγάλη μέρα. Τελευταία, τραγική τους μέρα. Σώματα ποτισμένα από την απώλεια και ανήμπορα μπροστά στην αρρώστια, γλεντούν μέχρι τελικής πτώσεως τον θάνατο και την αιώνια παύση.

Όλη η χώρα, ένα τεράστιο υπαίθριο νεκροταφείο.  Και εσύ γλεντάς και  πίνεις δήθεν για να ξεχνάς και έπειτα σπαράζεις στον πόνο και την οδύνη. Άραγε πώς θα σωθείς από την αμαρτία όταν χορεύεις πάνω στους νεκρούς;

Στον καιρό της πανούκλας, δεν υπάρχει αύριο.  Υπάρει μόνο η πικρή ανάμνηση του χθές. Τότε που όλα ήταν διαφορετικά. Έκπτωτοι πια, χωρίς περιουσία, με μόνο εισιτήριο ένα κομμάτι ζωής, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα πιο βαθιά τους συναισθήματα. Θρηνούν τους πενθόντες και τα μαύρα χώματα και χορεύουν μονάχα για να κρατήσουν ζωντανές τις αναμνήσεις. Γενναίοι και αισιόδοξοι σαν τους δειλούς επισκέπτες.

Το έργο

Πρόκειται για έναν λόγο καθαρά ποιητικό και συμβολικό. Το κείμενο γραμμένο το 1830 από τον Πούσκιν, μεταφέρεται το 2013 στον τόπο όπου η αθηναϊκή πανούκλα σπέρνει τον καθημερινό θάνατο.  Νικητές και ηττημένοι σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, γράφουν το δικό τους σύγχρονο παραμύθι.

Εικόνες εγκατάστασης και εικαστικού τοπίου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα καταστροφής και συνεχόμενης εσωτερικής πάλης. Η παράσταση σίγουρα ξεχωρίζει για την προσεγμένη και λεπτομερή σκηνοθετική ματιά, τις ιδιαίτερες  ερμηνείες, τις τολμηρές σιωπές και τις άηχες κινήσεις των ηθοποιών.

Κι αν αύριο δεν υπάρχουμε; Κι αν αυτή είναι η τελευταία μας μέρα, τότε θα τη ζήσουμε και θα τη γλεντήσουμε. Με όποιο κόστος, όποια αμαρτία…

 Ινφο

Η νεοσύστατη ομάδα ΠΥΡ αποτελείται από την Ιώ Βουλγαράκη (σκηνοθέτις) τον Αργύρη Ξάφη και την Δέσποινα Κούρτη (πρωταγωνιστές)

Κείμενο: Αλεξάντρ Σ. Πούσκιν
Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς
Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Άννα Φιόντοροβα
Μουσική: Κωστής Κριτσωτάκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασσόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Γαρμπή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαγδαληνή Αυγερινού
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αμαλία Καβάλη, Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου
Παραγωγή: ΠΥΡ, Βυρσοδεψείο

▲ Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου

Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα

βάσια τσώτσου

Μια χοροθεατρική παράσταση βασισμένη στην όπερα του Béla Bartók «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα»

Χρόνος ορισμένος αόριστος, αφήγηση καθορισμένη σκοτεινή. Μια μόνο επανάληψη, ένα κάποιο κόκκινο, ένα τέλος και μια αρχή.

Σε αυτό το κάστρο οι Μέρες περνούν γοητεύοντας τις Υπάρξεις. Οι Ψευδαισθήσεις μεταμορφώνονται σε πικρές Αφηγήσεις και η Μαγεία, φαντάζει απροσδιόριστα ικανή να σκεπάσει τα Όνειρα και τους Εφιάλτες. Όλα για το λίγο μα ίσως και για το πολύ.

Η σιδερένια πόρτα ανοίγει ξανά και γεννιέται μια καινούργια φυλακή. Γλυκιά και τόσο σκοτεινή. Κάτι ψιθυρίζει, κάποια προσευχή. Αυτή η μαριονέτα είναι ένας ακόμη θησαυρός. Μικρός, πολύτιμος βυθός, γρήγορα γίνεται φάντασμα.

Αφίξεις, προσωπικές στιγμές εγκλεισμού και παιχνίδια εξουσίας. Μια πάλη που οδηγεί στο θάνατο, τη  μοναξιά, το άπειρο, το αιώνιο.

Δεν είναι όλα τα παραμύθια όμορφα με ευτυχές τέλος. Δεν πιστεύουν όλα στα ξωτικά και στις νεράιδες. Υπάρχουν παραμύθια που είναι φτιαγμένα μονάχα για μεγάλους.  Αυτά μιλούν για περίεργους κόσμους και σκοτεινές υπάρξεις. Μάγους ηγέτες και φτηνούς επαίτες. 

Για ένα τέτοιο σκοτεινό παραμύθι μας μίλησε και ο Θέμελης Γλυνάτσης, σκηνοθέτης της παράστασης. Μοιραζόμαστε κρυφά λίγες από τις σκέψεις του:

Συνήθως οι αφηγήσεις ψεύδονται για το πόσο απλές είναι.
Η ποίηση θα έπρεπε να είναι ο διάλογος μια κρυφής, στέρεης δομής με την παροντικότητα.
Ο συγκεκριμένος χρόνος γίνεται ασαφής όταν βιώνεται.
Ο χώρος αλλάζει όταν γίνεται αντικείμενο της αντίληψης κάποιου.
Ο μόνος ήρωας προσπαθεί μάταια να κατασκευάσει μια αφήγηση που θα τον απομακρύνει από τη μοναξιά του.
Η θεατρική πράξη λειτουργεί όταν η επανάληψη των παραστάσεων καταρρίπτεται από την έμπνευση της στιγμής του κάθε performer.
Η επανάληψη είναι ένα αντανακλαστικό, μια αντίδραση του μοναχικού.
Ο φόβος βρίσκεται πάντα στη μικροκλίμακα.
Και ο θάνατος διατηρεί την απροσδιοριστία του.
Οι κενές ώρες είναι αυτές της αναμονής.
Οι πληγές δεν φαίνονται.
Οι αλήθειες είναι παραπλανητικές.
Οι αναμνήσεις είναι ταυτόχρονα το μέσα και το έξω.
Ο έρωτας είναι από τις πιο θαρραλέες διανοητικές διεργασίες.
Μια κόκκινη σκέψη είναι η τομή στο μπλε.

Η παράσταση «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα» παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό από τις 16/9-26/9 και αποτελεί μέρος του διεθνούς φεστιβάλ που διοργανώνει η “Knot Gallery” για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ. Σειρές διαλέξεων, ηχητικές εγκαταστάσεις, παιδικό θέατρο, συναυλία, performances και όπερα είναι όλα θα όσα πλαισιώσουν το φεστιβάλ μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου.

Το έργο:

Λίγο μετά το γάμο τους, ο Κυανοπώγωνας φέρνει την καινούργια του νύφη, την Ιουδήθ, στο σκοτεινό κάστρο του. Στα υπόγεια του κάστρου η Ιουδήθ ανακαλύπτει επτά πόρτες που κρύβουν τα μυστικά του καινούργιου της συζύγου. Σταδιακά οι πόρτες ανοίγουν, οδηγώντας την Ιουδήθ στο θάνατο και τον Κυανοπώγωνα στην απόλυτη μοναξιά. Με βάση την διασκευή του γνωστού παραμυθιού από τον Ούγγρο συγγραφέα Béla Balázs και τον συνθέτη Béla Bartók, η παράσταση εξερευνά το ταμπού της εξερεύνησης των μύχιων μυστικών ενός ζευγαριού, τις αναπαραστάσεις του αρσενικού και του θηλυκού και την ψυχαναγκαστική επανάληψη των χαρακτήρων της ιστορίας, παγιδευμένοι ο καθένας στη δική του αφήγηση.

 

 

 Ινφο

Σκηνοθεσία, διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Θέμελης Γλυνάτσης
Χορογραφία: eekuipoiz (Marion Renard – Χρήστος Καούκης)
Μουσική: Γιάννης Κοτσώνης
Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Χρήστος Καούκης, Marion Renard, Γιώργος Σεραφειμίδης, Δανάη Στεφάνου και Γεωργία Καρύδη

 

 

eekuipoiz – «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)» / 5ο Φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)

installative object performance

Αποσπάσματα ιδεών, κενών- μεγάλων στιγμών, θρησκευτικών αγωνιών και γήινων πειρασμών.

Σημείο εκκίνησης το μηδέν. Πάντα το μηδέν. Το μηδέν και το άπειρο.
Που πάμε; Πότε γυρνάμε;
Μια ιστορία θέλω. Πες μου μια ιστορία και άφησέ με να ταξιδέψω. Θέλω μια αφήγηση απλή, κατανοητή, γεμάτη, χωρίς λέξεις, μόνο στιγμές.
Μπορείς;
Θα σε περιμένω.
Αλήθεια.. τι θα γινόταν εάν;
Πιστεύεις;
Στην ανώτερη ύπαρξη.
Στην Ηθική;
Στην τάξη πιστεύεις;
Στην επανάληψη;
365 μπουκάλια.
Ίδια η κίνηση και η προσευχή.
Πρέπει να προσέξω τη μαθηματική πράξη.
365
Αποσπάσματα.
Ο χώρος γεμίζει.
Πες μου που πάμε;
Γυρνάμε;

Image

Στα πλαίσια του 5ου φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση οι eekuipoiz παρουσιάζουν αποσπάσματα από συνθέσεις του 2012 που αναφέρονται στον σωματικό χειρισμό αντικειμένων. Ισορροπώντας μεταξύ εγκαταστάσεων, χορού και σύγχρονου τσίρκου προσεγγίζουν τα αντικείμενα άλλοτε συμβολικά άλλοτε ουδέτερα και άλλοτε φαινομενoλογικά και μέσα από ήχους, εγκαταστάσεις και σώματα συνθέτουν σημειολογικά τοπία.
– Κομμάτι για 365 μπουκάλια (μελέτη ΙΘΑΚΑ)
– Προσευχή (Απόσπασμα Σταυροφορία)

Σύλληψη | Χορογραφίες | Ερμηνεία: Marion Renard, Χρίστος Καούκης (eekuipoiz)

Ηχητικός Σχεδιασμός: Θωμάς Πουλιάσης


Εγκαταστάσεις: eekuipoiz, Γιώργος Μαραζιώτης


Φωτισμός: eekuipoiz, Νίκος Σωτηρόπουλος


25 Μαϊου 2012 | 21.30
26 Μαϊου 2012 | 24.00
Είσοδος 8 ευρώ

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολη Εξαρχείων
Τηλέφωνο Κρατήσεων: 2106460748                                             

περισσότερες πληροφορίες για την ομάδα μπορείτε να βρείτε στην προσωπική τους σελίδα: http://www.object0.net (object zero)

 

Βάσια Τσώτσου

Blog στο WordPress.com.