Hμέρα Δρόμου: Οι καλλιτέχνες… στον δρόμο!

29 Οκτωβρίου και για μια ολόκληρη ημέρα οι δρόμοι της Αθήνας θα αγκαλιάσουν και  πάλι το φεστιβάλ που για 4η συνεχόμενη χρονιά διοργανώνεται από ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Η Μέρα Δρόμου(«rue libre=ελεύθερος δρόμος») ξεκίνησε στη Γαλλία το 2007 ως μια πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Fédération des Arts de da Rue) και στη χώρα μας πρωτοεμφανίστηκε ένα χρόνο μετά.

Παρακολουθώντας τόσο τις διεθνείς όσο και τις εσωτερικές εξελίξεις, η Μέρα Δρόμου δε θα μπορούσε να απέχει από τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ανησυχίες  όπως αυτές εκφράζονται μέσα στον σύγχρονο πολιτισμό. Έτσι λοιπόν, η  Μέρα Δρόμου επαναπροσδιορίζεται, συντάσσει ξανά την ταυτότητά της και προσκαλεί νέους καλλιτέχνες να λάβουν μέρος σε αυτή.

Με κυρίαρχη ιδεολογία την αυτο-οργάνωση, τη συλλογική δράση, την άμεση προσβασιμότητα και συντροφικότητα, στόχος είναι «να αναδειχθούν καλλιτεχνικές δράσεις δημόσιου χώρου και παράλληλα να ευαισθητοποιηθούν αποδέκτες και συμμετέχοντες γύρω από τις κοινωνικό-πολιτικές προεκτάσεις της παρουσίας της Τέχνης στο δημόσιο χώρο».

Καλλιτέχνες που προέρχονται από τον χώρο του θεάτρου, του τσίρκου, της κούκλας, του χορού, της μουσικής, των εικαστικών, της αρχιτεκτονικής, του κινηματογράφου και της ποίησης ή ακόμα και καλλιτέχνες που για πρώτη φορά θέλουν να βγούν στον δρόμο, καλούνται να δηλώσουν συμμετοχή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: meradromou@gmail.com. Ανοιχτό είναι και  το ενδεχόμενο συνεργασίας και υλοποίησης ενός δρώμενου από καλλιτέχνες της Μέρας Δρόμου, για όσους ενδιαφέρονται και δεν έχουν συγκεκριμένη θεματική,  αρκεί  να επικοινωνήσουν  με την παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση.

Τέχνη στο δρόμο και στις πλατείες, τέχνη στον δημόσιο χώρο, τέχνη παντού!

για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το blog της ημέρας δρόμου: http://meradromou.blogspot.com/

 

βάσια τσώτσου

Advertisements

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

[non+] από τους eekuipoiz

Σε ένα άδειο κενό αστικό περιβάλλον οι άνθρωποι αγοράζουν κουτιά. Μικρά, μεγάλα, όμορφα, ακριβά. Όπως κι εαν είναι αυτά, εκείνοι είναι για χρόνια πνιγμένοι μέσα στη μοναξιά.

Κάποια από τα κουτιά μοιάζουν στα αλήθεια με παιχνίδια. Κάποια νομίζεις πώς μπορείς να τα ονοματίσεις, κάποια να τα στιγματίσεις και κάποια να τα ορίσεις. Άλλα τα κατευθύνεις και άλλα απλώς τα αφήνεις. Τελικά τίποτα δε γίνεται. Ξυπνά ξαφνικά μέσα σου μια άλλη φύση και σε γερνά. Έτσι ξεδιάντροπα λοιπόν, ένα Αντικείμενο σε νικά.

Έχεις όμως και εσύ τους λόγους σου, για αυτό και δεν αντιστέκεσαι. Συνένοχος στη πιο μεγάλη απάτη. Κοντοστέκεσαι. Δε μαγεύεσαι. Σημασία έχει ο στόχος όχι το σημείο, υποστηρίζεις. Θέλεις να με κερδίσεις, θέλεις να είσαι ο πρώτος.

Μα γιατί ο πρώτος; Και ο δεύτερος και ο τελευταίος πάντα την ίδια θέση με εσένα θα έχουν. Δες το λίγο πιο καθαρά. Γιατί βλέπεις μονάχα με τα μάτια κλειστά; Πίστεψέ με μια φορά. Άγγιξε με. Πάρε με μια αγκαλιά και άκουσε με. Τι πειράζει που είμαστε εδώ έξω;

[non+] Μια σύγχρονη διαδραστική παράσταση δημόσιου χόρου δίνουν οι eekuipoiz (Marion Renard, Χρήστος Καούκης) σήμερα και αύριο στα πλαίσια του international street theater festival που διοργανώνεται αυτές τις μέρες στη πόλη μας. Ένας λόγος βουβός ξυπνά στο υποκείμενο αόρατες μνήμες. Συνειδήσεις που κάποτε λειτούργησαν ως αφορμές ξεγλιστρούν και με την πιο μεγάλη τους ειλικρίνια φανερώνουν την Αλήθεια. Πονούν και σε πονάνε. Στέκονται και σε κοιτάνε. Συνένοχος στη πιο μεγάλη σου αλήθεια τώρα πια… ξέρεις. Δε πειράζει που κάποτε υπήρξες. Τώρα έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις.

«Ο δρόμος, το τοπίο και το καπέλο θα είναι πάντα ίδια…» γιατί οι καλλιτέχνες του δρόμου κάνουν μια κοινωνική επιστήμη και ερευνούν…και δε σιωπούν….

που; πλατεία Μοναστηρακίου

πότε; σάββατο και κυριακή στις 6.00 μ.μ

βάσια τσώτσου, αναδημοσίευση από http://www.chimeres.gr, 11 οκτωβρίου 2010

με αφορμή το 1ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου

Από την Βάσια Τσώτσου

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Του Δρόμου μόλις έλαβε τέλος. Για τέσσερις μέρες η πόλη της Αθήνας γέμισε από παραμυθάδες, θεατρίνους, ζογκλέρ, παλιάτσους και νεράιδες, χορευτές και μουσικούς. Καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό έδωσαν τη δική τους πνοή και γέμισαν τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας με χρώματα και αρώματα, μαγείες και ξεχωριστές αλχημείες.

Είναι η φιλοσοφία του Δρόμου μια στάση ζωής. Και είναι και η ανάγκη αυτών των ανθρώπων να αγγίξουν το Όνειρο όσο πιο ανέπαφα και αδέκαστα μπορούν. Δε χρειάζονται άλλωστε πολλά για να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε ένα μικρό παιδί. Ούτε αμύθητα πλούτη χρειάζονται για να μπεις στη παραμυθοχώρα. Μονάχα Αλήθεια χρειάζεται και αυτήν ακριβώς υπηρετούν πιστά οι καλλιτέχνες του Δρόμου.

Μα για ποια Αλήθεια μιλάμε; Το Θέατρο του Δρόμου όσο δύσκολο και εάν είναι να πραγματοποιηθεί, όσα προβλήματα και εάν ενέχει, μαρτυρά πάντα μια λύτρωση. Α priori λύτρωση. Γιατί τη στιγμή εκείνη που θα σε κοιτάξουν κατάματα αυτά τα ζευγάρια μάτια, τη στιγμή εκείνη που θα ορίσεις τη ζωή μιας μαριονέτας ή θα παίξεις κυριολεκτικά με τη φωτιά, τη στιγμή εκείνη θα ζήσεις μέσα σε έναν καινούργιο κόσμο. Μια νέα Ουτοπία γεννάται εκεί τη στιγμή και εσύ οφείλεις να ταξιδέψεις μέσα σε αυτή και να συμπαρασύρεις όσους πιο πολλούς μπορείς. Διαφορετικά δε μπορείς να Υπάρξεις. 

Ίσως να ορίσαμε τις ζωές μας λάθος και να αφήσαμε τα παραμύθια για τα μικρά παιδιά. Ίσως ξεχάσαμε τα χρόνια τα αθώα και δώσαμε παράσημα στα χρόνια τα ένοχα. Μας φαίνεται ο Δρόμος ξένος. Μας φαίνονται και οι άνθρωποι ξένοι. Μα δεν απελπίζομαι. Περιμένω. Πιστεύω πάντα στους ανθρώπους. Πιστεύω στα καθάρα βλέμματα…

Αφιερωμένο στη Marion και τον Χρήστο που με έναν άνορακ στη πλάτη έμαθαν να ταξιδεύουν όλον τον κόσμο και να μας μυούν στη δικιά τους φιλοσοφία.

αναδημοσίευση από panteiakanea.wordpress.com, οκτώβριος 2009

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.