Γλέντι στον καιρό της πανούκλας

Η πρώτη δουλειά της ομάδας ΠΥΡ στο ΒΥΡΣΟΔΕΨΕΙΟ

αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ  magazine

Βάσια Τσώτσου

Μία Μικρή Τραγωδία του 19ου αιώνα στην καρδιά της Αθήνας του 21ου!

Ένας θίασος γυμνών και αφυδατωμένων ψυχών λίγο πρίν την μεγάλη μέρα. Τελευταία, τραγική τους μέρα. Σώματα ποτισμένα από την απώλεια και ανήμπορα μπροστά στην αρρώστια, γλεντούν μέχρι τελικής πτώσεως τον θάνατο και την αιώνια παύση.

Όλη η χώρα, ένα τεράστιο υπαίθριο νεκροταφείο.  Και εσύ γλεντάς και  πίνεις δήθεν για να ξεχνάς και έπειτα σπαράζεις στον πόνο και την οδύνη. Άραγε πώς θα σωθείς από την αμαρτία όταν χορεύεις πάνω στους νεκρούς;

Στον καιρό της πανούκλας, δεν υπάρχει αύριο.  Υπάρει μόνο η πικρή ανάμνηση του χθές. Τότε που όλα ήταν διαφορετικά. Έκπτωτοι πια, χωρίς περιουσία, με μόνο εισιτήριο ένα κομμάτι ζωής, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τα πιο βαθιά τους συναισθήματα. Θρηνούν τους πενθόντες και τα μαύρα χώματα και χορεύουν μονάχα για να κρατήσουν ζωντανές τις αναμνήσεις. Γενναίοι και αισιόδοξοι σαν τους δειλούς επισκέπτες.

Το έργο

Πρόκειται για έναν λόγο καθαρά ποιητικό και συμβολικό. Το κείμενο γραμμένο το 1830 από τον Πούσκιν, μεταφέρεται το 2013 στον τόπο όπου η αθηναϊκή πανούκλα σπέρνει τον καθημερινό θάνατο.  Νικητές και ηττημένοι σε ένα παιχνίδι επιβίωσης, γράφουν το δικό τους σύγχρονο παραμύθι.

Εικόνες εγκατάστασης και εικαστικού τοπίου δημιουργούν μια ατμόσφαιρα καταστροφής και συνεχόμενης εσωτερικής πάλης. Η παράσταση σίγουρα ξεχωρίζει για την προσεγμένη και λεπτομερή σκηνοθετική ματιά, τις ιδιαίτερες  ερμηνείες, τις τολμηρές σιωπές και τις άηχες κινήσεις των ηθοποιών.

Κι αν αύριο δεν υπάρχουμε; Κι αν αυτή είναι η τελευταία μας μέρα, τότε θα τη ζήσουμε και θα τη γλεντήσουμε. Με όποιο κόστος, όποια αμαρτία…

 Ινφο

Η νεοσύστατη ομάδα ΠΥΡ αποτελείται από την Ιώ Βουλγαράκη (σκηνοθέτις) τον Αργύρη Ξάφη και την Δέσποινα Κούρτη (πρωταγωνιστές)

Κείμενο: Αλεξάντρ Σ. Πούσκιν
Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς
Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Άννα Φιόντοροβα
Μουσική: Κωστής Κριτσωτάκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασσόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Γαρμπή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαγδαληνή Αυγερινού
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Αμαλία Καβάλη, Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου
Παραγωγή: ΠΥΡ, Βυρσοδεψείο

▲ Φωτογραφία: Κική Παπαδοπούλου

Advertisements

Φάνης Κατέχος: Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

συνέντευξη/ αναδημοσίευση ΝΤΟΥέΝΤΕ magazine #21

βάσια τσώτσου

Τέσσερα χρόνια πριν και κάτι μήνες, έβρεχε. Έβρεχε πολύ˙ ασταμάτητα˙ χωρίς ντροπή. Οι παλιάτσοι δεν είχαν φανεί ακόμα. Οι μουσικοί, τα τρομπόνια, τα ακορντεόν και τα καπέλα δεν είχαν φτάσει ακόμα. Οι πλατείες ήταν μόνες και ζητούσαν μια αγκαλιά. Όλοι μιλούσαν για ένα κάποιο τέλος και μια κάποια επερχόμενη σκοτεινή αρχή. Σιωπή και έπειτα δειλά προσευχή. Φαίνεται όμως πώς κάποιος άκουσε τα λόγια. Ένα απροσδιόριστο φως εμφανίστηκε μέσα από ένα σύννεφο να δώσει ζωή στην παλιά και κουρασμένη πόλη. Ο Ήλιος ήρθε ξανά και έλαμψε το σύμπαν. Κάποιοι το είπαν θαύμα, άλλοι απλώς το αποκάλεσαν ζωή. Οι επισκέπτες γέμισαν κάθε γωνιά με χρώματα και μουσικές. Οι παλιάτσοι φόρεσαν τα γιορτινά τους και η πιο όμορφη παράσταση του κόσμου ξεκίνησε!

Ό,τι ακολουθεί αποτελεί προσωπική αφήγηση του πιο σπουδαίου Ήλιου που γνώρισα ποτέ μου. Αν ποτέ τον αναζητήσετε ακούει στο όνομα Φάνης Κατέχος και έχει την ιδιότητα του ηθοποιού. Μεταξύ μας όμως πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην διαγράψει την πορεία του και ως φιλόσοφος ή έστω ποιητής…

katexos21-1

Ας αφεθούμε στην αίσθηση του βιολογικού μας ρολογιού και ας δώσουμε αυτή την υπόσχεση.

Ευτυχισμένες μέρες είναι όλες οι μέρες που μπορώ και ανοίγω τα μάτια μου. Πιο ευτυχισμένες είναι οι πικρές μέρες. Προμηνύουν πάντοτε μια μεγάλη χαρά.

Η στιγμή που μου δίνει ένα περιθώριο παύσης και ανάσας είναι η στιγμή που φεύγει ο ήλιος και έρχεται το σκοτάδι. Το ενδιάμεσο με καθηλώνει.

Οι επαναστάσεις είναι ατομικές και ξεκινούν από μέσα μας. Η πρώτη επανάσταση είναι αυτή που θα μας βγάλει νικητές από τον χειρότερο εαυτό μας.

Δεν πιστεύω στην πολιτική, πιστεύω στον Άνθρωπο. Η πολιτική δεν νοείται ως αυτοσκοπός, αλλά ως υποχρέωση. Υποχρέωση να μπω στην υπηρεσία των ανθρώπων, να γίνω ο υπηρέτης τους και όχι το αφεντικό τους. Υποχρέωση να θυσιαστώ για όλους τους άλλους.

Η τέχνη είναι απροσδιόριστη. Είναι το μέσο που οδηγεί τους ανθρώπους στην λύτρωση -στο να λυθούν από τα δεσμά τους.

Η θεατρική πράξη είναι μια συνουσία μεταξύ κοινού και ηθοποιού. Είναι η στιγμή που εάν καταφέρουμε να σταματήσουμε τον χρόνο και παγώσουμε το ρολόι, τότε θα έχουμε καταφέρει κάτι και οι δυο.

Ο έρωτας είναι παντού. Είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα όμορφα. Ο έρωτας είναι αυτός που έπλασε την πλάση, άρα η πλάση είναι έρωτας.

Η άδεια πλατεία είναι η πιο θλιβερή εικόνα που μπορώ να αντικρύσω. Με τρομάζουν οι άδειες πλατείες. Νιώθω ότι οι άνθρωποι τις φοβούνται. Πώς θα ήταν να μπορούσα να γεμίσω και να χρωματίσω μια πλατεία; Η χειρότερη πλατεία που έχω δει ποτέ μου είναι η πλατεία Ομονοίας. Ένα ζωντανό μνημείο κενότητας.

Το κέντρο αυτής της πόλης είναι ένας ακραίος σουρεαλισμός. Μια συνεχής αντίφαση και ένας μαγνήτης. Μέσα στην τόση ασχήμια καταφέρνεις να δεις όμορφες εικόνες.

Κρίσεις πανικού, αξιών, πολιτικές κρίσεις, οικονομικές, ατομικές. Η εποχή που ζούμε είναι γεμάτη κρίσεις. Ένα πείραμα, ένα “κρίσεις project”: σε πόσες κρίσεις αντέχουμε ακόμα;

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα προέτρεπα όλους εμάς τους μεγάλους να γίνουμε ή να μείνουμε παιδιά. Να ακουμπήσουμε στα συναισθήματά μας με όλη την ειλικρίνεια που έχει ένα μικρό παιδί. Ακούω συνέχεια: «Μεγάλωσε! Ωρίμασε! Σταμάτα πια να κάνεις λάθη». Νιώθω ότι τα παιδιά δεν κάνουν λάθη. Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα έφτιαχνα έναν κόσμο λουνα-παρκ.

Ο δρόμος γράφει την δική μας ιστορία. Στο ερώτημα σοκάκι ή λεωφόρος, η απάντηση είναι σοκάκι με μυρωδιά φούρνου. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς σπίτια, μονάχα ξενώνες-φωλιές. Να μπορούσαμε κα εμείς όπως τα χελιδόνια να ταξιδεύουμε και να βρισκόμαστε συνέχεια σε διαφορετικούς δρόμους.

Την αλήθεια μπορούμε να την βρούμε μονάχα μέσα μας. Υπάρχει ένας μικρός ψευτάκος που κατοικεί παρέα με εμάς. Αυτόν λοιπόν, ας τον βρούμε όλοι μας και ας του ρίξουμε μια κλωτσιά… αξίζει τον κόπο.

Οι παλιάτσοι είναι αυτοί που δίνουν αξία στο παλιό και δε το αφήνουν να ξεφτίσει. Το φθαρμένο κουβαλάει μέσα του μια ολόκληρη ζωή και μας το υπενθυμίζουν. Οι παλιάτσοι κουβαλούν ιστορίες που δεν φαίνονται λουστραρισμένες και καθαρές.

Αύριο θα ξέρουμε ότι χθές δεν ξέραμε τίποτα.

Να ανεβαίνουμε. Να πετάμε τις φθαρμένες σκέψεις μας, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να τσουλάμε και πάλι στην αόρατη τσουλήθρα που μας οδηγεί στην πόλη.

 Ινφο

Σκηνοθέτησε την παράσταση Σ’ αγαπώ-Σε μισώ στο θέατρο “fabrica Athens”. Ο ίδιος αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας “fabrica Athens” και υποκινητής του καλλιτεχνικού εγχειρήματος το «θέατρο ως φάμπρικα και οι καλλιτέχνες ως εργάτες της».

Υ.Γ.: Εάν ποτέ τον βρείτε, ρωτήστε τον την ιστορία του ήλιου. Θα χαρεί πολύ να σας την διηγηθεί.

Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα

βάσια τσώτσου

Μια χοροθεατρική παράσταση βασισμένη στην όπερα του Béla Bartók «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα»

Χρόνος ορισμένος αόριστος, αφήγηση καθορισμένη σκοτεινή. Μια μόνο επανάληψη, ένα κάποιο κόκκινο, ένα τέλος και μια αρχή.

Σε αυτό το κάστρο οι Μέρες περνούν γοητεύοντας τις Υπάρξεις. Οι Ψευδαισθήσεις μεταμορφώνονται σε πικρές Αφηγήσεις και η Μαγεία, φαντάζει απροσδιόριστα ικανή να σκεπάσει τα Όνειρα και τους Εφιάλτες. Όλα για το λίγο μα ίσως και για το πολύ.

Η σιδερένια πόρτα ανοίγει ξανά και γεννιέται μια καινούργια φυλακή. Γλυκιά και τόσο σκοτεινή. Κάτι ψιθυρίζει, κάποια προσευχή. Αυτή η μαριονέτα είναι ένας ακόμη θησαυρός. Μικρός, πολύτιμος βυθός, γρήγορα γίνεται φάντασμα.

Αφίξεις, προσωπικές στιγμές εγκλεισμού και παιχνίδια εξουσίας. Μια πάλη που οδηγεί στο θάνατο, τη  μοναξιά, το άπειρο, το αιώνιο.

Δεν είναι όλα τα παραμύθια όμορφα με ευτυχές τέλος. Δεν πιστεύουν όλα στα ξωτικά και στις νεράιδες. Υπάρχουν παραμύθια που είναι φτιαγμένα μονάχα για μεγάλους.  Αυτά μιλούν για περίεργους κόσμους και σκοτεινές υπάρξεις. Μάγους ηγέτες και φτηνούς επαίτες. 

Για ένα τέτοιο σκοτεινό παραμύθι μας μίλησε και ο Θέμελης Γλυνάτσης, σκηνοθέτης της παράστασης. Μοιραζόμαστε κρυφά λίγες από τις σκέψεις του:

Συνήθως οι αφηγήσεις ψεύδονται για το πόσο απλές είναι.
Η ποίηση θα έπρεπε να είναι ο διάλογος μια κρυφής, στέρεης δομής με την παροντικότητα.
Ο συγκεκριμένος χρόνος γίνεται ασαφής όταν βιώνεται.
Ο χώρος αλλάζει όταν γίνεται αντικείμενο της αντίληψης κάποιου.
Ο μόνος ήρωας προσπαθεί μάταια να κατασκευάσει μια αφήγηση που θα τον απομακρύνει από τη μοναξιά του.
Η θεατρική πράξη λειτουργεί όταν η επανάληψη των παραστάσεων καταρρίπτεται από την έμπνευση της στιγμής του κάθε performer.
Η επανάληψη είναι ένα αντανακλαστικό, μια αντίδραση του μοναχικού.
Ο φόβος βρίσκεται πάντα στη μικροκλίμακα.
Και ο θάνατος διατηρεί την απροσδιοριστία του.
Οι κενές ώρες είναι αυτές της αναμονής.
Οι πληγές δεν φαίνονται.
Οι αλήθειες είναι παραπλανητικές.
Οι αναμνήσεις είναι ταυτόχρονα το μέσα και το έξω.
Ο έρωτας είναι από τις πιο θαρραλέες διανοητικές διεργασίες.
Μια κόκκινη σκέψη είναι η τομή στο μπλε.

Η παράσταση «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα» παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό από τις 16/9-26/9 και αποτελεί μέρος του διεθνούς φεστιβάλ που διοργανώνει η “Knot Gallery” για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ. Σειρές διαλέξεων, ηχητικές εγκαταστάσεις, παιδικό θέατρο, συναυλία, performances και όπερα είναι όλα θα όσα πλαισιώσουν το φεστιβάλ μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου.

Το έργο:

Λίγο μετά το γάμο τους, ο Κυανοπώγωνας φέρνει την καινούργια του νύφη, την Ιουδήθ, στο σκοτεινό κάστρο του. Στα υπόγεια του κάστρου η Ιουδήθ ανακαλύπτει επτά πόρτες που κρύβουν τα μυστικά του καινούργιου της συζύγου. Σταδιακά οι πόρτες ανοίγουν, οδηγώντας την Ιουδήθ στο θάνατο και τον Κυανοπώγωνα στην απόλυτη μοναξιά. Με βάση την διασκευή του γνωστού παραμυθιού από τον Ούγγρο συγγραφέα Béla Balázs και τον συνθέτη Béla Bartók, η παράσταση εξερευνά το ταμπού της εξερεύνησης των μύχιων μυστικών ενός ζευγαριού, τις αναπαραστάσεις του αρσενικού και του θηλυκού και την ψυχαναγκαστική επανάληψη των χαρακτήρων της ιστορίας, παγιδευμένοι ο καθένας στη δική του αφήγηση.

 

 

 Ινφο

Σκηνοθεσία, διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Θέμελης Γλυνάτσης
Χορογραφία: eekuipoiz (Marion Renard – Χρήστος Καούκης)
Μουσική: Γιάννης Κοτσώνης
Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Χρήστος Καούκης, Marion Renard, Γιώργος Σεραφειμίδης, Δανάη Στεφάνου και Γεωργία Καρύδη

 

 

eekuipoiz – «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)» / 5ο Φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(ΤΑ)

installative object performance

Αποσπάσματα ιδεών, κενών- μεγάλων στιγμών, θρησκευτικών αγωνιών και γήινων πειρασμών.

Σημείο εκκίνησης το μηδέν. Πάντα το μηδέν. Το μηδέν και το άπειρο.
Που πάμε; Πότε γυρνάμε;
Μια ιστορία θέλω. Πες μου μια ιστορία και άφησέ με να ταξιδέψω. Θέλω μια αφήγηση απλή, κατανοητή, γεμάτη, χωρίς λέξεις, μόνο στιγμές.
Μπορείς;
Θα σε περιμένω.
Αλήθεια.. τι θα γινόταν εάν;
Πιστεύεις;
Στην ανώτερη ύπαρξη.
Στην Ηθική;
Στην τάξη πιστεύεις;
Στην επανάληψη;
365 μπουκάλια.
Ίδια η κίνηση και η προσευχή.
Πρέπει να προσέξω τη μαθηματική πράξη.
365
Αποσπάσματα.
Ο χώρος γεμίζει.
Πες μου που πάμε;
Γυρνάμε;

Image

Στα πλαίσια του 5ου φεστιβάλ Σώματα και Αντικείμενα σε Κίνηση οι eekuipoiz παρουσιάζουν αποσπάσματα από συνθέσεις του 2012 που αναφέρονται στον σωματικό χειρισμό αντικειμένων. Ισορροπώντας μεταξύ εγκαταστάσεων, χορού και σύγχρονου τσίρκου προσεγγίζουν τα αντικείμενα άλλοτε συμβολικά άλλοτε ουδέτερα και άλλοτε φαινομενoλογικά και μέσα από ήχους, εγκαταστάσεις και σώματα συνθέτουν σημειολογικά τοπία.
– Κομμάτι για 365 μπουκάλια (μελέτη ΙΘΑΚΑ)
– Προσευχή (Απόσπασμα Σταυροφορία)

Σύλληψη | Χορογραφίες | Ερμηνεία: Marion Renard, Χρίστος Καούκης (eekuipoiz)

Ηχητικός Σχεδιασμός: Θωμάς Πουλιάσης


Εγκαταστάσεις: eekuipoiz, Γιώργος Μαραζιώτης


Φωτισμός: eekuipoiz, Νίκος Σωτηρόπουλος


25 Μαϊου 2012 | 21.30
26 Μαϊου 2012 | 24.00
Είσοδος 8 ευρώ

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Νεάπολη Εξαρχείων
Τηλέφωνο Κρατήσεων: 2106460748                                             

περισσότερες πληροφορίες για την ομάδα μπορείτε να βρείτε στην προσωπική τους σελίδα: http://www.object0.net (object zero)

 

Βάσια Τσώτσου

Το τέλος και η αρχή ένα σώμα διάφανο και πλαστικό. Ξυπνάει απρόσμενα μια νύχτα μέσα στο μαύρο, γερασμένο για να διαγράψει τη τροχιά του προς τη γέννηση και πάλι.Το τέλος και η αρχή ένα παιχνίδι με το χρόνο συγκεκριμένο, αφηρημένο, ανεξάρτητο, εξαρτημένο, ανήσυχο και βουβό.

Ένα ταξίδι που ποτέ δε σταματά. Μια ανακάλυψη. Μια απορία. Μια ερώτηση. Μια σύλληψη. Μια αγωνία. Που πάμε; Πότε γυρνάμε; Σιωπή. Δεν υπάρχει επιστροφή, απαντάει η άδεια βαλίτσα και συνεχίζει. Στη σκηνή εμφανίζονται και άλλα αντικείμενα, πολλά αντικείμενα, ξαφνικά αντικείμενα. Τι ακριβώς γίνεται εδώ πέρα; Ο χρόνος περνά και εγώ ακόμα να καταλάβω. Ένας δρόμος ευθεία. Φαίνεται πώς Υπάρχω μέσα σε αυτόν και αντέχω γιατί είμαι μαζί σου, μα μπορεί και να μην είμαι. Εξαρτημένος από τη σκέψη για το ταξίδι, μπερδεύομαι. Δε ξέρω που να πάω. Και ο χρόνος περνά. Θέλω αέρα, ένα παράθυρο, μια φυγή.

Τότε είναι που οι μνήμες πείνανε και αποφασίζουν να κατασπαράξουν τη στιγμή μου. Σα φαντάσματα με κυνηγάνε. Αδιαφορώ μα εκείνες μεγαλώνουν και με παραμορφώνουν. Γίνονται αναμνήσεις αόριστες και ισχυρές. Φοβάμαι. Αλλά μπορεί και όχι. Ίσως εαν ερχόσουν και πάλι κοντά μου, ίσως τότε να μπορούσα να σωθώ. Έλα πάμε. Το ταξίδι συνεχίζεται και τη τροχιά του διαγράφουμε και πάλι απ΄την αρχή. Μόνοι και μικροί.

Το έργο

Η νέα παραγωγή της ομάδας Πλεύσις είναι μια παράσταση σωματικού θεάτρου. Με μοναδικά εκφραστικά μέσα τον αόρατο λόγο της κίνησης, τη μιμική και τον χορό, αφηγείται στιγμές βασισμένες σε τρία κείμενα του Μπέκετ. Εικόνες από τα έργα: Περιμένοντας τον Γκοντό, Το τέλος του Παιχνιδιού και Ευτυχισμένες μέρες συνθέτουν το πάζλ του έργου της ομάδας μέσα από τη γλώσσα του σώματος.

Υπηρετώντας ως ένα συγκεκριμένο σημείο το συγγραφέα και το θέατρο του Παραλόγου, διακρίνουμε μοναδικές ποιητικές εικόνες, γεμάτες εσωτερικότητα αλλά και απεύθυνση. Μια εικαστική μαρτυρία εξελίσσεται μπροστά μας καθ’ολη τη διάρκεια του έργου και προκαλεί τις πιο μύχιες σκέψεις μας. Βαθιά στρώματα του Νου και σκοτεινά μονοπάτια, βγαίνουν στην επιφένεια ή στη χειρότερη των περιπτώσεων αναγνωρίζονται μέσα από τη προσωπική μας αφάνεια.

Η παράσταση διαθέτει αρκετές αναγνώσεις. Η απουσία, άλλωστε, του λόγου δημιουργεί αφαιρετικούς συνειρμούς στον εκάστοτε θεατή. Τα σημεία των καιρών μας όμως, η κοινωνική και κατεξοχήν πολιτική μας φύση, ανήσυχη και γεμάτη ορθώνεται μπροστά μας σαν μια μεγάλη ανάσα για να μας υποδείξει την κοινή συνύπαρξη του τέλους και της αρχής. Ίσως κάτι τελειώνει, ίσως όμως και κάτι να αρχίζει.

Σκηνοθεσία/ Σκηνικά: Αντώνης Κουτρουμπής
Κοστούμια: Όλγα Γερογιαννάκη
Μουσική: Μηνάς Εμμανουήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
ΔΡραματουργική Επεξεργασία: Μιράντα Βατικιώτη, Αντ. Κουτρουμπής
Σκηνικά αντικείμενα: Θένια Κουτρουμπή, Όλγα Γερογιαννάκη
Ερμηνεία/ Χορογραφία: Αντ. Κουτρουμπής, Όλγα Γερογιαννάκη
Χειρισμός αντικειμένων: Μιράντα Βατικιώτη

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Σάββατο και Κυριακή στις 21.30μ.μ

Τιμές εισιτηρίων
15 €, 10 €

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168

Τηλ:  2106460748

βάσια τσώτσου

Μια αμφιβολία εγεννήθη στο μυαλό ενός ευγενούς τιμωρού

Μια μουσικοθεατρική παράσταση με αποκλειστικά στοιχεία της jazz εξελίσσεται αυτές τις μέρες στο Booze Cooperativa. Μια παράσταση όπου ο θεατρικός λόγος δίνει τη θέση του στη μουσική και τη μιμική και εναλλάσεται στιγμαία με αυτές μέσω της αφήγησης και της διαπλοκής. Έξι μουσικοί- ερμηνευτές, μια χορεύτρια και ένας ηθοποιός συνθέτουν λοιπόν το περίπλοκο παζλ της ιστορίας του ευγενούς τιμωρού και μας το παρουσιάζουν επί σκηνής χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος.

Η παράσταση ενώ έχει όλα τα στοιχεία και την αισθητική μιας συναυλίας της jazz, διακρίνεται από την έντονη θεατρικότητα των ηρώων της και την ιδιαίτερη πλοκή της. Αφηγητής και μουσικοί, μουσικοί και αφηγητής συνομοτούν προκειμένου το κοινό να αντιληφθεί από την αρχή την ιστορία και μετέπειτα να αφαιθεί στα εκάστοτε συναισθήματα.

Κάνουμε λόγο για μια παράσταση η οποία αποτελεί το πρώτο μέρος της μουσικής τετραλογίας: «Ὁ Anamateur κατακτῶν τὴν πιὸ ἐπιθυμητή του Εἰρήνη», η οποία γράφεται απὸ τον jazz entertainer Γεώργιο Θ. Αναματερό (κατὰ κόσμον Anamateur). Η πρώτη αυτὴ ιστορία της τετραλογίας παρουσιάστηκε στην Λισσαβώνα τὸ 2009 και αξίζει να αναφερθεί ότι όλα τα κομμάτια της ερμηνεύονται στα αγγλικά (με ταυτόχρονη μετάφραση- υπέρτιτλους). Η ποιότητα της μουσικής του Γ. Αναμετερού και των υπολοίπων, ο αναγκαίος και σπουδαίος αφηγητής και η από μηχανής χορεύτρια σε συνδυασμό με μια λιτή σκηνοθεσία βασισμένη στον “αόρατο λόγο”, μας υποχρεώνουν να θέλουμε να δούμε την παράσταση ξανά και ξανά.

Το έργο

Τα φώτα σβήνουν και ο αφηγητής αναλαμβάνει τον ρόλο του. Η ιστορία του έργου είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη. Θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως ένα βαθμό κοινωνική ή πολιτική μα αυτό θα ήταν άτοπο. Η ιστορία είναι κυρίως ερωτική. Όπως όλες οι ιστορίες του κόσμου που πηγάζουν από τον έρωτα, ταλαιπωρεί ενάν ευγενή τιμωρό και μια ανερχόμενη ζωγράφο. Στη σκηνή εμφανίζεται ο ευγενής τιμωρός δηλώνοντας την ταυτότητά του: είναι ο μοναδικός υπεύθυνος να τιμωρεί αυτούς που που ο Νόμος αφήνει ατιμώρητους. Διεφθαρμένοι υπουργοί, σκοταδιστὲς, δημοσιογράφοι, παράνομα πλάσματα και παράξενες υποθέσεις περνούν από τα δικά του χέρια. Η απρόσμενη άφιξη όμως μιας όμορφης κοπέλας που τυχαίνει να είναι καλλιτέχνης, αλλάζει τα δεδομένα στη ζωή του και τον προκαλεί. Ποια θα μπορούσε να είναι άραγε η συνέχεια της ιστορίας;

Κείμενο- Μουσική σύνθεση: Γιώργος Αναματερός

Σκηνοθεσία: Μαρία Κατσιπατάκη, Γιώργος Αναματερός

Μουσικοί- Ερμηνευτές: Γιώργος Αναματερός, Μαργαρίτα Σουβλέρη, Δημήτρης Καραγιάννης, Βαγγέλης Παρασκευαΐδης, Μάνος Λούτας, Δημήτρης Κλώνης

Αφηγητής: Φάνης Κατέχος

Κλακέττες: Μαρία Κατσιπατάκη

Φωτιμοί: Βασίλης Αυραντίνης

Φωτογραφίες: Dani

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:

11,12, 15, 18 καὶ 22 Φεβρουαρίου στις 08.00μ.μ

Τιμές εισιτηρίων:

12€

Διάρκεια: 70 λεπτά

Booze Cooperativa, 2ος όροφος, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Τηλ. Κρατήσεων και πληροφοριών: 6976258452 (Καθημερινά  5μμ – 9μμ)

βάσια τσώτσου

κάτι συμβαίνει στο θέατρο εμπρός

To κοινωνικό και πολιτικό μας ένστικτο, έχει αποδείξει ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους δουλεύει ακατάπαυστα. Ο λόγος αυτή τη φορά για την Κίνηση Μαβίλη και την κατάληψη του θεάτρου Εμπρός, ημέρα Παρασκευή 11-11-11.

Η Κίνηση Μαβίλη (Κ.Μ) δημιουργήθηκε το 2010 ως μια αυθόρμητη συνάντηση καλλιτεχνών, με κοινή πεποίθηση την έλλειψη ενιαίας πολιτιστικής πολιτικής για το θέατρο. Αυτό που από την πρώτη στιγμή προτάθηκε ήταν ένας διάλογος ανοιχτός με το υπουργείο Πολιτισμού και σχετικός με το ερευνητικό θέατρο. Διάλογος που επιτακτικά θα χάραζε μια ενιαία και δραστήρια πολιτιστική πολιτική.

Η Κ.Μ τον Σεπτέμβριο του 2010 έστειλε ανοιχτή επιστολή προς το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, υπογραμμίζοντας πώς η σημερινή πολιτιστική πολιτική φαίνεται να μην έχει συνοχή και συνέχεια. Ομάδες με πολύχρονη παρουσία και δράση στο χώρο του ερευνητικού θεάτρου είτε αποκλείονται από τις επιχορηγήσεις, είτε επιχορηγούνται ευκαιριακά, άνισα, διακοπτόμενα.

Επίσης, χώροι που προσπαθούν ν’ αρθρώσουν μια πολιτική σε σχέση με το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, δεν τυγχάνουν κρατικής στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχυση και η κυριαρχία της αίσθησης μιας κοντόθωρης ή ακόμα και αναχρονιστικής πολιτικής, η οποία δεν φροντίζει το νέο ελληνικό θέατρο να αποκτήσει τη δική του θέση στην σύγχρονη θεατρική πρωτοπορία. Σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το ερευνητικό θέατρο άλλοτε στηρίζεται από κάποιους επίσημους φορείς της χώρας κι άλλοτε απαξιώνεται, δίχως καμία αίσθηση συνέχειας.

Ένα χρόνο αργότερα, Νοέμβριο του 2011, η Κ.Μ καταλάμβάνει το εγκαταλελειμμένο θέατρο Εμπρός.

Η δράση αυτή υπαγορεύεται από την απουσία ενός χώρου για τις παραστατικές τέχνες που να προτείνει νέα μοντέλα δημιουργίας, έρευνας και ανταλλαγής, απεγκλωβισμένου από τις αναγκαιότητες της αγοράς και τους συνεπαγόμενους συμβιβασμούς που ορίζουν το καλλιτεχνικό τοπίο.

Στόχος κι επιθυμία της Κ.Μ. είναι η αναζήτηση ενός μοντέλου λειτουργίας πολιτιστικού χώρου. Η αρχική πιλοτική πρόταση περιλαμβάνει προγραμματισμό 12 ημερών με καίριες δράσεις θεωρητικού και πρακτικού χαρακτήρα από καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών και θεωρητικούς. Εστιάζει στη διαδικασία της δημιουργίας και όχι στο αποτέλεσμα, στην ανταλλαγή και συνάντηση καλλιτεχνών, στην έρευνα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Ευελπιστεί, σε βάθος χρόνου, στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη ενός σύνθετου πολιτιστικού τοπίου.

Προσωπικά δε μπορώ να προβλέψω τι ακριβώς θα γεννηθεί 12 μέρες μετά. Μπορώ μονάχα να αναγνωρίσω και να ταχθώ θετικά προσκείμενη με την  πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που βγαίνουν εκτός, μιλούν αντί και τολμούν να μη σιωπούν. Ναι, στην Αθήνα του σήμερα συμβαίνουν ακόμα σπουδαία πράγματα.

Aναλυτικό πρόγραμμα των επόμενων ημερών στο blog: kinisimavili.blogspot.com

Η Κίνηση Μαβίλη είναι οι:
Ανέστης Αζάς (ομάδα Προτζέκτορ)
Γκίγκη Αργυροπούλου (ομάδα Mkultra)
Κώστας Κουτσολέλος (ομάδα Mag)
Γιώργος Κολιός (ομάδα Προτζέκτορ)
Γεωργία Μαυραγάνη (ομάδα Χάπι Εντ)
Βασίλης Νούλας (ομάδα Nova Melancholia)
Αργυρώ Χιώτη (ομάδα Vasistas).

Θέατρο Εμπρός
Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή

 

βάσια τσώτσου

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

shopping & f***ing από την ομάδα fAbricART

αναδημοσίευση από το http://www.mixtape.gr

Μια σκληρήτολμηρή και άκρως αποκαλυπτική παράσταση ξεδιπλώνεται σχεδόν για 2 ώρες μπροστά μας στη σκηνή του Θεάτρου Βαφείου- Λάκης Καραλής από την ομάδα fAbricArt. Μια παράσταση γραμμένη από τον Mark Ravenhill, 15 χρόνια πριν με αναφορά στην Αγγλία, αναπροσαρμόζεται στα αθηναϊκά δεδομένα και προκαλεί.

Μια χαοτική προσωπική ζάλη, μια ολέθρια πάλη και ένας ακαθόριστος κοινωνικός καταδικασμός. Πώς να ορίσεις τη δυσφορία και πώς να ζήσεις μέσα σε αυτόν τον πολιτισμό που από τη πρώτη στιγμή σε σκοτώνει; Ένας ισχυρός συσχετισμός δυνάμεων σε ξυπνά νωρίς μέσα από την κούνια. Να προλάβεις να μεγαλώσεις! Να ντυθείς, να στολιστείς, να ψωνίσεις, να ψωνιστείς. Γρήγορα ξυπνάει το Φάντασμά σου και σε φυλακίζει. Εσύ δε ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς και τότε γεννάς εξαρτημένες επαναστάσεις και πεθαίνεις μέσα σε αυτές.

Πεινάς, διψάς, ονειρεύεσαι, χάνεσαι, υπάρχεις και πονάς. Μα δεν είσαι μόνος. Να το θυμάσαι. Συνήθως μια μήτρα υστερική, εγωιστική, ίσως και αδιάφορη σε πληγώνει. Όμως πάλι δεν είσαι ο μόνος. Και αυτό να το θυμάσαι. Άλλοτε εντός, άλλοτε εκτός και άλλοτε τίποτα από τα δυο. Όμως πρέπει να αποφασίσεις εάν θέλεις να λέγεσαι σωστός επαναστάτης.. Ο χρόνος τελειώνει εδώ με αυτή σου την Αμαρτία. Και οι δυο μας το ξέρουμε καλά: Σε αυτόν τον κόσμο λίγοι αγοράζουν σοκολάτες. Οι πιο πολλοί εργάζονται για αυτές. Εσύ με ποιούς θέλεις να είσαι; Με τους δεσμώτες ή τους ελευθερωτές;

Το έργο

Η εικονική πραγματικότητα τριών εραστών (δυο αγοριών και μιας κοπέλας) στην Αθήνα του σήμερα. Προσωπικές και χημικές εξαρτήσεις, πάθη, λάθη, μνήμες και ενοχές. Ένας υπόγειος κόσμος σε μια κοινωνία δειλή, αποκόπτεται και ταμπουρώνεται στα δικά του τείχη προκειμένου να ζήσει. Πλαστικά όνειρα, εφήμερες απολαύσεις και μια σεξουαλικότητα ολοκληρωτικά ηττημένη. Ήρωες που βιάστηκαν να μεγαλώσουν και φιγούρες που ίσως αναπολούν αυτή τη ξεχασμένη παιδικότητα. Στο δικό τους παιχνίδι κάποιοι Άλλοι ορίζουν τους κανόνες. Αυτοί δεν έχουν το θάρρος, μα ούτε και την αλήθεια.

Το κείμενο, θυμίζει κατά πολύ κινηματογραφικό σενάριο, οι σκηνές που εναλλάσσονται όμως γεννούν έντονες θεατρικές συγκινήσεις και ισχυρές ταυτίσεις. Η σκηνοθεσία του γρήγορη και αποτελεσματική, μας κρατά καθήμενους καθόλη τη διάρκεια του έργου, ενώ η ενέργεια των ηθοποιών και η ακρίβεια των κινήσεών τους μας παρασύρουν εύκολα και εύλογα στο σκοτεινό τους κόσμο.

Η πολυδραστική ομάδα τέχνης fAbricArt συστάθηκε μόλις τον Σεπτέμβριο του 2010 σε ένα υπόγειο της Δουρούτη στο Μεταξουργείο. Αποτελείται από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και σεναριογράφους, μέχρι καλλιτέχνες του δρόμου, ζωγράφους, φωτογράφους και χορευτές. Με κυρίαρχη ιδεολογία “το θέατρο ως φάμπρικά και οι καλλιτέχνες ως εργάτες της”, συστήνεται και ορίζει πρωτόλεια την ύπαρξή της. Το “shopping & f***ing“είναι η πρώτη θεατρική παραγωγή της ομάδας ενώ αξίζει να αναφερθεί η πολύτιμη συμβολή του άγγλου σκηνοθέτη Giles Foreman κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο οποίος ήρθε αποκλειστικά από την Αγγλία για να κάνει coaching πάνω στους ήρωες του Ravenhill.

Μετάφραση: Μπάμπης Λουκόπουλος(Babs)
Σκηνοθεσία: ομάδα fAbricArt- Κυριακή Μήτσου, Στέφανος Λώλος
Σκηνικά/κοστούμια: ομάδα fAbricArt
Κούκλες: Φαίη Ρεϊζίδου
Μουσική: Ηρακλής Ησαϊας
Φωτισμοί: Σπύρος Παπατριανταφύλλου
Εικαστική επιμέλεια: Jerry Artis
Φωτογραφίες: Εμανουέλλα Κυριακοπούλου, Jerry Artis
Παραγωγή: ομάδα fAbricArt

Παίζουν: Φάνης Κατέχος, Μαριλένα Ράδου, Παύλος Μελικίδης, Νεκτάριος Δημητρακόπουλος, Γιάννης Γιαννακόπουλος

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:
Πέμπτη, Παρασκευή στις 21.15 μ.μ, Σάββατο- μεταμεσονύκτια (00π.μ)

Τιμές εισιτηρίων:
18, 12(φοιτητικό) ευρώ

Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής,
Αγίου Όρους 16 και Κωνσταντινουπόλεως 115
Κεραμεικός

 

βάσια τσώτσου

[non+] από τους eekuipoiz

Σε ένα άδειο κενό αστικό περιβάλλον οι άνθρωποι αγοράζουν κουτιά. Μικρά, μεγάλα, όμορφα, ακριβά. Όπως κι εαν είναι αυτά, εκείνοι είναι για χρόνια πνιγμένοι μέσα στη μοναξιά.

Κάποια από τα κουτιά μοιάζουν στα αλήθεια με παιχνίδια. Κάποια νομίζεις πώς μπορείς να τα ονοματίσεις, κάποια να τα στιγματίσεις και κάποια να τα ορίσεις. Άλλα τα κατευθύνεις και άλλα απλώς τα αφήνεις. Τελικά τίποτα δε γίνεται. Ξυπνά ξαφνικά μέσα σου μια άλλη φύση και σε γερνά. Έτσι ξεδιάντροπα λοιπόν, ένα Αντικείμενο σε νικά.

Έχεις όμως και εσύ τους λόγους σου, για αυτό και δεν αντιστέκεσαι. Συνένοχος στη πιο μεγάλη απάτη. Κοντοστέκεσαι. Δε μαγεύεσαι. Σημασία έχει ο στόχος όχι το σημείο, υποστηρίζεις. Θέλεις να με κερδίσεις, θέλεις να είσαι ο πρώτος.

Μα γιατί ο πρώτος; Και ο δεύτερος και ο τελευταίος πάντα την ίδια θέση με εσένα θα έχουν. Δες το λίγο πιο καθαρά. Γιατί βλέπεις μονάχα με τα μάτια κλειστά; Πίστεψέ με μια φορά. Άγγιξε με. Πάρε με μια αγκαλιά και άκουσε με. Τι πειράζει που είμαστε εδώ έξω;

[non+] Μια σύγχρονη διαδραστική παράσταση δημόσιου χόρου δίνουν οι eekuipoiz (Marion Renard, Χρήστος Καούκης) σήμερα και αύριο στα πλαίσια του international street theater festival που διοργανώνεται αυτές τις μέρες στη πόλη μας. Ένας λόγος βουβός ξυπνά στο υποκείμενο αόρατες μνήμες. Συνειδήσεις που κάποτε λειτούργησαν ως αφορμές ξεγλιστρούν και με την πιο μεγάλη τους ειλικρίνια φανερώνουν την Αλήθεια. Πονούν και σε πονάνε. Στέκονται και σε κοιτάνε. Συνένοχος στη πιο μεγάλη σου αλήθεια τώρα πια… ξέρεις. Δε πειράζει που κάποτε υπήρξες. Τώρα έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις.

«Ο δρόμος, το τοπίο και το καπέλο θα είναι πάντα ίδια…» γιατί οι καλλιτέχνες του δρόμου κάνουν μια κοινωνική επιστήμη και ερευνούν…και δε σιωπούν….

που; πλατεία Μοναστηρακίου

πότε; σάββατο και κυριακή στις 6.00 μ.μ

βάσια τσώτσου, αναδημοσίευση από http://www.chimeres.gr, 11 οκτωβρίου 2010

Blog στο WordPress.com.