Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα

βάσια τσώτσου

Μια χοροθεατρική παράσταση βασισμένη στην όπερα του Béla Bartók «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα»

Χρόνος ορισμένος αόριστος, αφήγηση καθορισμένη σκοτεινή. Μια μόνο επανάληψη, ένα κάποιο κόκκινο, ένα τέλος και μια αρχή.

Σε αυτό το κάστρο οι Μέρες περνούν γοητεύοντας τις Υπάρξεις. Οι Ψευδαισθήσεις μεταμορφώνονται σε πικρές Αφηγήσεις και η Μαγεία, φαντάζει απροσδιόριστα ικανή να σκεπάσει τα Όνειρα και τους Εφιάλτες. Όλα για το λίγο μα ίσως και για το πολύ.

Η σιδερένια πόρτα ανοίγει ξανά και γεννιέται μια καινούργια φυλακή. Γλυκιά και τόσο σκοτεινή. Κάτι ψιθυρίζει, κάποια προσευχή. Αυτή η μαριονέτα είναι ένας ακόμη θησαυρός. Μικρός, πολύτιμος βυθός, γρήγορα γίνεται φάντασμα.

Αφίξεις, προσωπικές στιγμές εγκλεισμού και παιχνίδια εξουσίας. Μια πάλη που οδηγεί στο θάνατο, τη  μοναξιά, το άπειρο, το αιώνιο.

Δεν είναι όλα τα παραμύθια όμορφα με ευτυχές τέλος. Δεν πιστεύουν όλα στα ξωτικά και στις νεράιδες. Υπάρχουν παραμύθια που είναι φτιαγμένα μονάχα για μεγάλους.  Αυτά μιλούν για περίεργους κόσμους και σκοτεινές υπάρξεις. Μάγους ηγέτες και φτηνούς επαίτες. 

Για ένα τέτοιο σκοτεινό παραμύθι μας μίλησε και ο Θέμελης Γλυνάτσης, σκηνοθέτης της παράστασης. Μοιραζόμαστε κρυφά λίγες από τις σκέψεις του:

Συνήθως οι αφηγήσεις ψεύδονται για το πόσο απλές είναι.
Η ποίηση θα έπρεπε να είναι ο διάλογος μια κρυφής, στέρεης δομής με την παροντικότητα.
Ο συγκεκριμένος χρόνος γίνεται ασαφής όταν βιώνεται.
Ο χώρος αλλάζει όταν γίνεται αντικείμενο της αντίληψης κάποιου.
Ο μόνος ήρωας προσπαθεί μάταια να κατασκευάσει μια αφήγηση που θα τον απομακρύνει από τη μοναξιά του.
Η θεατρική πράξη λειτουργεί όταν η επανάληψη των παραστάσεων καταρρίπτεται από την έμπνευση της στιγμής του κάθε performer.
Η επανάληψη είναι ένα αντανακλαστικό, μια αντίδραση του μοναχικού.
Ο φόβος βρίσκεται πάντα στη μικροκλίμακα.
Και ο θάνατος διατηρεί την απροσδιοριστία του.
Οι κενές ώρες είναι αυτές της αναμονής.
Οι πληγές δεν φαίνονται.
Οι αλήθειες είναι παραπλανητικές.
Οι αναμνήσεις είναι ταυτόχρονα το μέσα και το έξω.
Ο έρωτας είναι από τις πιο θαρραλέες διανοητικές διεργασίες.
Μια κόκκινη σκέψη είναι η τομή στο μπλε.

Η παράσταση «Στο κάστρο του Κυανοπώγωνα» παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό από τις 16/9-26/9 και αποτελεί μέρος του διεθνούς φεστιβάλ που διοργανώνει η “Knot Gallery” για τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ. Σειρές διαλέξεων, ηχητικές εγκαταστάσεις, παιδικό θέατρο, συναυλία, performances και όπερα είναι όλα θα όσα πλαισιώσουν το φεστιβάλ μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου.

Το έργο:

Λίγο μετά το γάμο τους, ο Κυανοπώγωνας φέρνει την καινούργια του νύφη, την Ιουδήθ, στο σκοτεινό κάστρο του. Στα υπόγεια του κάστρου η Ιουδήθ ανακαλύπτει επτά πόρτες που κρύβουν τα μυστικά του καινούργιου της συζύγου. Σταδιακά οι πόρτες ανοίγουν, οδηγώντας την Ιουδήθ στο θάνατο και τον Κυανοπώγωνα στην απόλυτη μοναξιά. Με βάση την διασκευή του γνωστού παραμυθιού από τον Ούγγρο συγγραφέα Béla Balázs και τον συνθέτη Béla Bartók, η παράσταση εξερευνά το ταμπού της εξερεύνησης των μύχιων μυστικών ενός ζευγαριού, τις αναπαραστάσεις του αρσενικού και του θηλυκού και την ψυχαναγκαστική επανάληψη των χαρακτήρων της ιστορίας, παγιδευμένοι ο καθένας στη δική του αφήγηση.

 

 

 Ινφο

Σκηνοθεσία, διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Θέμελης Γλυνάτσης
Χορογραφία: eekuipoiz (Marion Renard – Χρήστος Καούκης)
Μουσική: Γιάννης Κοτσώνης
Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Χρήστος Καούκης, Marion Renard, Γιώργος Σεραφειμίδης, Δανάη Στεφάνου και Γεωργία Καρύδη

 

 

Advertisements

Hμέρα Δρόμου: Οι καλλιτέχνες… στον δρόμο!

29 Οκτωβρίου και για μια ολόκληρη ημέρα οι δρόμοι της Αθήνας θα αγκαλιάσουν και  πάλι το φεστιβάλ που για 4η συνεχόμενη χρονιά διοργανώνεται από ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Η Μέρα Δρόμου(«rue libre=ελεύθερος δρόμος») ξεκίνησε στη Γαλλία το 2007 ως μια πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Fédération des Arts de da Rue) και στη χώρα μας πρωτοεμφανίστηκε ένα χρόνο μετά.

Παρακολουθώντας τόσο τις διεθνείς όσο και τις εσωτερικές εξελίξεις, η Μέρα Δρόμου δε θα μπορούσε να απέχει από τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ανησυχίες  όπως αυτές εκφράζονται μέσα στον σύγχρονο πολιτισμό. Έτσι λοιπόν, η  Μέρα Δρόμου επαναπροσδιορίζεται, συντάσσει ξανά την ταυτότητά της και προσκαλεί νέους καλλιτέχνες να λάβουν μέρος σε αυτή.

Με κυρίαρχη ιδεολογία την αυτο-οργάνωση, τη συλλογική δράση, την άμεση προσβασιμότητα και συντροφικότητα, στόχος είναι «να αναδειχθούν καλλιτεχνικές δράσεις δημόσιου χώρου και παράλληλα να ευαισθητοποιηθούν αποδέκτες και συμμετέχοντες γύρω από τις κοινωνικό-πολιτικές προεκτάσεις της παρουσίας της Τέχνης στο δημόσιο χώρο».

Καλλιτέχνες που προέρχονται από τον χώρο του θεάτρου, του τσίρκου, της κούκλας, του χορού, της μουσικής, των εικαστικών, της αρχιτεκτονικής, του κινηματογράφου και της ποίησης ή ακόμα και καλλιτέχνες που για πρώτη φορά θέλουν να βγούν στον δρόμο, καλούνται να δηλώσουν συμμετοχή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: meradromou@gmail.com. Ανοιχτό είναι και  το ενδεχόμενο συνεργασίας και υλοποίησης ενός δρώμενου από καλλιτέχνες της Μέρας Δρόμου, για όσους ενδιαφέρονται και δεν έχουν συγκεκριμένη θεματική,  αρκεί  να επικοινωνήσουν  με την παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση.

Τέχνη στο δρόμο και στις πλατείες, τέχνη στον δημόσιο χώρο, τέχνη παντού!

για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το blog της ημέρας δρόμου: http://meradromou.blogspot.com/

 

βάσια τσώτσου

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

oνειρεύεσαι μηδενικά μόνο όταν διεκδικείς πολλαπλασιαστικά- νίκος μαραβέγιας

Κρατά στα χέρια του φυλακισμένες τις πιο ανεξιχνίαστες στιγμές. Αθόρυβα και βουβά, κάνοντας τα δικά του ταχυδακτυλουργικά, γίνεται συνένοχος της αιωνιότητας. Μάρτυρας της πιο αυστηρής μας πραγματικότητας, θα έλεγα. Και εάν ο φωτογραφικός φακός του μοιάζει με μουσικό κουτί γεμάτο αναμνήσεις, η μπαλαρίνα που όλοι περιμένουμε να δούμε, ανοίγοντας το, δεν είναι πάντα εκεί.  Στη χώρα της φωτογραφίας και της εικόνας, συμβαίνει κάτι απίστευτο! Συχνά το είδωλο μπερδεύεται με τη φιγούρα, η φιγούρα προβάλλεται ως είδωλο και έτσι γεννιέται από την αρχή μια καινούργια ιστορία. Ο φωτογράφος Νίκος Μαραβέγιας, λίγες ώρες πριν την επίσημη συμμετοχή του στο Athens Video Art Festival 2010(AVAF), ανοίγει το δικό του φωτο-γραφικό κουτί και μας εμπιστεύεται μικρές δικές του προοπτικές. Μάλλον η Αθήνα του σήμερα δεν τον τρομάζει. Πώς άλλωστε; Αφού δηλώνει πώς πιστεύει ακόμα στα παραμύθια και ονειρεύεται μέσα από αυτά. Πώς άλλωστε, αφού με τη ματιά του καλλιτέχνη μπορεί και βλέπει τα πράγματα καθαρά και γεμάτα…………………..

Ο χρόνος είναι η απόλυτη πρόκληση, εκατομμύρια κλικ σε διάταξη. Η ουτοπία του φωτογράφου.

Η στιγμή που άλλαξε τη ζωή μου, η γέννηση του γιου μου.

Η έμπνευση...αποδημητικό πουλί…μια έρχεται μια φεύγει.

Η ανάγκη… να κινούμαι, να ταξιδεύω, να δημιουργώ, να «αιχμαλωτίζω».

Η γέννηση προϋποθέτει συνενοχή και πάθος για δημιουργία.

Η μοναξιά είναι αργός θάνατος

Η φθορά ο εχθρός της δημιουργίας

Η απώλεια ο χειρότερος εφιάλτης

Μια γήινη φιγούρα μέσα στο πλήθος είναι η ελπίδα ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γεννιόμαστε ίσοι αλλά δεν γινόμαστε ίδιοι.

Μια ανάμνηση που δε θέλω να σβήσω… όλες με συνοδεύουν.

Το χαμόγελο αυτού του παιδιού είναι η ελπίδα αυτού του κόσμου, είναι η ζωογόνος δύναμη να γίνουμε καλύτεροι.

Γιατί τα παραμύθια είναι μικρές ιστορίες … Με τα παραμύθια και τις μικρές ιστορίες μπορούμε να ονειρευόμαστε. Γιατί η ικανότητα να ονειρεύεται κανείς, να φαντάζεται και να σκέφτεται δημιουργικά τον κάνει να ελπίζει ,τον κάνει να ζεί.

Έγχρωμο vs. Ασπρόμαυρο …. και τα δυο. 

Ο φωτογραφικός φακός δε θα μπορούσε να αποτυπώσει ποτέ την αλήθεια. Ο φωτογράφος είναι ο κυρίαρχος, ο μεταπράτης της στιγμής.

Ο λόγος … υπάρχει πάντα και ο αντίλογος

Η παύση αναγκαία για ανασύνταξη και ανασυγκρότηση.

Τα χρώματα… Το χρώμα ξεκινά από τη φύση! Η φύση είναι αυτή που μας χαρίζει απλόχερα χιλιάδες χρώματα και αποχρώσεις. Ο ρόλος των χρωμάτων είναι και θα παραμείνει πρωταγωνιστικός και η σημασία τους θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί και να αιχμαλωτίζει τις ζωές μας.

Η αλήθεια της στιγμής… Φωτογραφία είναι η ψευδαίσθηση μιας ακριβούς περιγραφής τρόπου και χρόνου.

Η μουσική Έκφραση, τρόπος ζωής, δημιουργία.

Η απόλυτη ευτυχίαη οικογένειά μου και οι φίλοι μου.

Εξωπραγματικές καταστάσεις ζούμε καθημερινά. Προτιμώ να τις υποβαθμίζω, να μην δίνω σημασία και όσοι τις προκαλούν να …πάνε από εκεί που ήρθανε.

Σε μια γειτονιά της παλιάς μας πόλης ερωτεύτηκα.

Σε ένα πάρκο κάπου στην Ευρώπη Il Giardino di Boboli στη Φλωρεντία. Εξαιρετική φυσική ομορφιά και εκλεπτυσμένη καλλιτεχνική παρέμβαση.

Στην Αθήνα του τώρα Γκάζι, Λυκαβηττός, Πλάκα, Εξάρχεια.

Δεν αντέχω την γκρίνια.

Ερωτεύομαι όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο. Όταν θα πάψω να ερωτεύομαι μάλλον …θα’ χω γεράσει.

Απελπίζομαι σπανίως.

«βασανίζομαι» με πιο ποταπά πράγματα από αυτά που θα μπορούσαν να απασχολήσουν μια συνέντευξη. Διότι παραφράζοντας τον Χορν… καλλιτέχνης σημαίνει φως….νερό τηλέφωνο δόσεις.

Τολμώ να «εκτίθεμαι».

Περιμένω …ατέλειωτες ώρες σε ουρές τραπεζών, δημόσιων υπηρεσιών και στα πηγμένα φανάρια της Αθήνας.

Επιστρέφω πάντα στις αρχές μου. 

Όταν ανάβουν τα φώτα της πόλης οι σκιές καρφώνονται στο έδαφος και ακολουθούν νωχελικά τους ζωντανούς ανθρώπους.

Σουρεαλισμός που θα πει…. Ο Σουρεαλισμός γεννήθηκε για να επιβεβαιώσει την απεριόριστη πίστη στην ιδιοφυία της νεότητας (Αντρέ Μπρετόν 1942)

Ονειρεύεσαι μηδενικά μόνο όταν διεκδικείς πολλαπλασιαστικά.

Πολιτική διαφθορά είναι η αιτία που γράφτηκαν τόσες προκηρύξεις, που γράφτηκαν οι πιο μελανές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας. Είναι η αιτία «της δυστυχίας να είσαι Έλληνας».

Άναρχα και βιαστικά χτίσανε τις πόλεις μας.

Ανάρμοστα συμπεριφέρομαι στη αγένεια, στην αδικία, στην έλλειψη σεβασμού, στη συλλογική μας βλακεία.

Δε θα ξεχάσω ποτέ φεύγοντας από το σπίτι την φωτογραφική μου μηχανή.

* Ο Νίκος συμμετέχει στο AVAF με φωτογραφία από stage των Maraveyas Ilegal (στη συγκεκριμένη αποτυπώνονται ο Κωστής και ο Ίλαν)

http://www.nikosmaraveyas.com/ http://www.myspace.com/8pmphotography

Βάσια Τσώτσου, ts_vasia@hotmail.com, panteiakanea.wordpress.com

μάίος 2010

με αφορμή το 1ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου

Από την Βάσια Τσώτσου

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Του Δρόμου μόλις έλαβε τέλος. Για τέσσερις μέρες η πόλη της Αθήνας γέμισε από παραμυθάδες, θεατρίνους, ζογκλέρ, παλιάτσους και νεράιδες, χορευτές και μουσικούς. Καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό έδωσαν τη δική τους πνοή και γέμισαν τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας με χρώματα και αρώματα, μαγείες και ξεχωριστές αλχημείες.

Είναι η φιλοσοφία του Δρόμου μια στάση ζωής. Και είναι και η ανάγκη αυτών των ανθρώπων να αγγίξουν το Όνειρο όσο πιο ανέπαφα και αδέκαστα μπορούν. Δε χρειάζονται άλλωστε πολλά για να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε ένα μικρό παιδί. Ούτε αμύθητα πλούτη χρειάζονται για να μπεις στη παραμυθοχώρα. Μονάχα Αλήθεια χρειάζεται και αυτήν ακριβώς υπηρετούν πιστά οι καλλιτέχνες του Δρόμου.

Μα για ποια Αλήθεια μιλάμε; Το Θέατρο του Δρόμου όσο δύσκολο και εάν είναι να πραγματοποιηθεί, όσα προβλήματα και εάν ενέχει, μαρτυρά πάντα μια λύτρωση. Α priori λύτρωση. Γιατί τη στιγμή εκείνη που θα σε κοιτάξουν κατάματα αυτά τα ζευγάρια μάτια, τη στιγμή εκείνη που θα ορίσεις τη ζωή μιας μαριονέτας ή θα παίξεις κυριολεκτικά με τη φωτιά, τη στιγμή εκείνη θα ζήσεις μέσα σε έναν καινούργιο κόσμο. Μια νέα Ουτοπία γεννάται εκεί τη στιγμή και εσύ οφείλεις να ταξιδέψεις μέσα σε αυτή και να συμπαρασύρεις όσους πιο πολλούς μπορείς. Διαφορετικά δε μπορείς να Υπάρξεις. 

Ίσως να ορίσαμε τις ζωές μας λάθος και να αφήσαμε τα παραμύθια για τα μικρά παιδιά. Ίσως ξεχάσαμε τα χρόνια τα αθώα και δώσαμε παράσημα στα χρόνια τα ένοχα. Μας φαίνεται ο Δρόμος ξένος. Μας φαίνονται και οι άνθρωποι ξένοι. Μα δεν απελπίζομαι. Περιμένω. Πιστεύω πάντα στους ανθρώπους. Πιστεύω στα καθάρα βλέμματα…

Αφιερωμένο στη Marion και τον Χρήστο που με έναν άνορακ στη πλάτη έμαθαν να ταξιδεύουν όλον τον κόσμο και να μας μυούν στη δικιά τους φιλοσοφία.

αναδημοσίευση από panteiakanea.wordpress.com, οκτώβριος 2009

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.