oνειρεύεσαι μηδενικά μόνο όταν διεκδικείς πολλαπλασιαστικά- νίκος μαραβέγιας

Κρατά στα χέρια του φυλακισμένες τις πιο ανεξιχνίαστες στιγμές. Αθόρυβα και βουβά, κάνοντας τα δικά του ταχυδακτυλουργικά, γίνεται συνένοχος της αιωνιότητας. Μάρτυρας της πιο αυστηρής μας πραγματικότητας, θα έλεγα. Και εάν ο φωτογραφικός φακός του μοιάζει με μουσικό κουτί γεμάτο αναμνήσεις, η μπαλαρίνα που όλοι περιμένουμε να δούμε, ανοίγοντας το, δεν είναι πάντα εκεί.  Στη χώρα της φωτογραφίας και της εικόνας, συμβαίνει κάτι απίστευτο! Συχνά το είδωλο μπερδεύεται με τη φιγούρα, η φιγούρα προβάλλεται ως είδωλο και έτσι γεννιέται από την αρχή μια καινούργια ιστορία. Ο φωτογράφος Νίκος Μαραβέγιας, λίγες ώρες πριν την επίσημη συμμετοχή του στο Athens Video Art Festival 2010(AVAF), ανοίγει το δικό του φωτο-γραφικό κουτί και μας εμπιστεύεται μικρές δικές του προοπτικές. Μάλλον η Αθήνα του σήμερα δεν τον τρομάζει. Πώς άλλωστε; Αφού δηλώνει πώς πιστεύει ακόμα στα παραμύθια και ονειρεύεται μέσα από αυτά. Πώς άλλωστε, αφού με τη ματιά του καλλιτέχνη μπορεί και βλέπει τα πράγματα καθαρά και γεμάτα…………………..

Ο χρόνος είναι η απόλυτη πρόκληση, εκατομμύρια κλικ σε διάταξη. Η ουτοπία του φωτογράφου.

Η στιγμή που άλλαξε τη ζωή μου, η γέννηση του γιου μου.

Η έμπνευση...αποδημητικό πουλί…μια έρχεται μια φεύγει.

Η ανάγκη… να κινούμαι, να ταξιδεύω, να δημιουργώ, να «αιχμαλωτίζω».

Η γέννηση προϋποθέτει συνενοχή και πάθος για δημιουργία.

Η μοναξιά είναι αργός θάνατος

Η φθορά ο εχθρός της δημιουργίας

Η απώλεια ο χειρότερος εφιάλτης

Μια γήινη φιγούρα μέσα στο πλήθος είναι η ελπίδα ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γεννιόμαστε ίσοι αλλά δεν γινόμαστε ίδιοι.

Μια ανάμνηση που δε θέλω να σβήσω… όλες με συνοδεύουν.

Το χαμόγελο αυτού του παιδιού είναι η ελπίδα αυτού του κόσμου, είναι η ζωογόνος δύναμη να γίνουμε καλύτεροι.

Γιατί τα παραμύθια είναι μικρές ιστορίες … Με τα παραμύθια και τις μικρές ιστορίες μπορούμε να ονειρευόμαστε. Γιατί η ικανότητα να ονειρεύεται κανείς, να φαντάζεται και να σκέφτεται δημιουργικά τον κάνει να ελπίζει ,τον κάνει να ζεί.

Έγχρωμο vs. Ασπρόμαυρο …. και τα δυο. 

Ο φωτογραφικός φακός δε θα μπορούσε να αποτυπώσει ποτέ την αλήθεια. Ο φωτογράφος είναι ο κυρίαρχος, ο μεταπράτης της στιγμής.

Ο λόγος … υπάρχει πάντα και ο αντίλογος

Η παύση αναγκαία για ανασύνταξη και ανασυγκρότηση.

Τα χρώματα… Το χρώμα ξεκινά από τη φύση! Η φύση είναι αυτή που μας χαρίζει απλόχερα χιλιάδες χρώματα και αποχρώσεις. Ο ρόλος των χρωμάτων είναι και θα παραμείνει πρωταγωνιστικός και η σημασία τους θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί και να αιχμαλωτίζει τις ζωές μας.

Η αλήθεια της στιγμής… Φωτογραφία είναι η ψευδαίσθηση μιας ακριβούς περιγραφής τρόπου και χρόνου.

Η μουσική Έκφραση, τρόπος ζωής, δημιουργία.

Η απόλυτη ευτυχίαη οικογένειά μου και οι φίλοι μου.

Εξωπραγματικές καταστάσεις ζούμε καθημερινά. Προτιμώ να τις υποβαθμίζω, να μην δίνω σημασία και όσοι τις προκαλούν να …πάνε από εκεί που ήρθανε.

Σε μια γειτονιά της παλιάς μας πόλης ερωτεύτηκα.

Σε ένα πάρκο κάπου στην Ευρώπη Il Giardino di Boboli στη Φλωρεντία. Εξαιρετική φυσική ομορφιά και εκλεπτυσμένη καλλιτεχνική παρέμβαση.

Στην Αθήνα του τώρα Γκάζι, Λυκαβηττός, Πλάκα, Εξάρχεια.

Δεν αντέχω την γκρίνια.

Ερωτεύομαι όσο μεγαλώνω όλο και περισσότερο. Όταν θα πάψω να ερωτεύομαι μάλλον …θα’ χω γεράσει.

Απελπίζομαι σπανίως.

«βασανίζομαι» με πιο ποταπά πράγματα από αυτά που θα μπορούσαν να απασχολήσουν μια συνέντευξη. Διότι παραφράζοντας τον Χορν… καλλιτέχνης σημαίνει φως….νερό τηλέφωνο δόσεις.

Τολμώ να «εκτίθεμαι».

Περιμένω …ατέλειωτες ώρες σε ουρές τραπεζών, δημόσιων υπηρεσιών και στα πηγμένα φανάρια της Αθήνας.

Επιστρέφω πάντα στις αρχές μου. 

Όταν ανάβουν τα φώτα της πόλης οι σκιές καρφώνονται στο έδαφος και ακολουθούν νωχελικά τους ζωντανούς ανθρώπους.

Σουρεαλισμός που θα πει…. Ο Σουρεαλισμός γεννήθηκε για να επιβεβαιώσει την απεριόριστη πίστη στην ιδιοφυία της νεότητας (Αντρέ Μπρετόν 1942)

Ονειρεύεσαι μηδενικά μόνο όταν διεκδικείς πολλαπλασιαστικά.

Πολιτική διαφθορά είναι η αιτία που γράφτηκαν τόσες προκηρύξεις, που γράφτηκαν οι πιο μελανές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας. Είναι η αιτία «της δυστυχίας να είσαι Έλληνας».

Άναρχα και βιαστικά χτίσανε τις πόλεις μας.

Ανάρμοστα συμπεριφέρομαι στη αγένεια, στην αδικία, στην έλλειψη σεβασμού, στη συλλογική μας βλακεία.

Δε θα ξεχάσω ποτέ φεύγοντας από το σπίτι την φωτογραφική μου μηχανή.

* Ο Νίκος συμμετέχει στο AVAF με φωτογραφία από stage των Maraveyas Ilegal (στη συγκεκριμένη αποτυπώνονται ο Κωστής και ο Ίλαν)

http://www.nikosmaraveyas.com/ http://www.myspace.com/8pmphotography

Βάσια Τσώτσου, ts_vasia@hotmail.com, panteiakanea.wordpress.com

μάίος 2010

Advertisements

when things explode

« Είμαστε εδώ…αλλά αν η ζωή μου φεύγει χωρίς εμένα; »

Και ξαφνικά, αυτό που ονειρεύεσαι γίνεται ρεαλισμός.

Απλά και μυστικά, πραγματώνεται.

Αθόρυβα και γρήγορα, εγκαταλείπεται.

Είναι αυτά τα βλέμματα, τα γεμάτα έρωτα που όμως δεν ερωτεύονται. Όχι γιατί δεν είναι ικανά, μα γιατί φοβούνται να αφεθούν στο συναίσθημα. Και είναι και εκείνα τα άλλα τα βλέμματα, τα γεμάτα άγνοια, απορία και φόβο: Και τώρα τι; Που μας βγάζει; Που πηγαίνει;

Αναπάντητα ερωτήματα, προβληματισμοί και σκέψεις οι οποίες αποτυπώνονται μέσα από την φωτοιστορία των Explosive Mechanism. Μια ομάδα τριών νέων παιδιών που δε διστάζουν να προκαλέσουν τις εκρήξεις των αληθινών μας συναισθημάτων.  Μέσα από τη πρώτη τους απόπειρα στο When Things Explode προβάλλονται φιγούρες ανθρώπων που νιώθουν μόνες και εγκλωβισμένες στις εσωτερικές τους δεσμεύσεις. Υπάκουες στο φοβάμαι και άναρχα δομημένες στο ίσως. Φύσεις ανασφαλείς  και αμφίβολες.

Ήχοι, μουσικές και πρόσωπα ζωγραφισμένα μέσα από τον αυτοσχεδιασμό, δημιουργούν μια αίσθηση θεατρικότητας. Τι ακριβώς όμως είναι οι Explosive Mechanism; Φωτογράφοι; Ηθοποιοί; Ή μήπως σκηνοθέτες; Η Κική, η Αντιγόνη και ο Γιώργος, όπως είναι τα ονόματα των παιδιών είναι αρχικά, θεατές της ζωής, έπειτα συμμέτοχοι της ίδιας πραγματικότητας και τέλος εκφραστές της. Δεν υπάρχουν ταμπέλες σε αυτό που κάνουν. Φροντίζουν μονάχα να εκφράζονται μέσα από το καθετί που τους γεμίζει!!!!!

Το When Things Explode παρουσιάστηκε στην 6η Διαδημοτική Έκθεση Εικαστικών Τεχνών Δυτικής Αθήνας και στο screening room του bar Nixon. Την ομάδα των παιδιών θα τη βρείτε στο facebook στη σελίδα: when things explode project

Βάσια Τσώτσου

Blog στο WordPress.com.