ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Αιώνια πάντα η απορία περί Συμβολαίου.
Μη με ρωτάς γιατί.

Μεταφυσική.Poster

Θαμμένα τέρατα ξεπηδούν μέσα από μήτρα πατριαρχική.
Χορεύουν οι δαίμονες.
Χορεύεις μαζί τους και εσύ.

Ακούς την βροχή;

Κίνηση στο άπειρο.
Λόγος μιας κάποιας ταπεινής Αιώρησης.

Χάθηκε.

Σώμα.
Άδειο.
Μόνο. Κενό.

Εκ της ουσίας. Εξουσία.

Βάσια Τσώτσου

καλημέρα

Μου λές να ησυχάσω. Να μη φοβάμαι. Να σιωπώ. Τα βράδια με σκεπάζεις. Με ακολουθείς στα όνειρά μου και με θαυμάζεις. Λές πώς είσαι δυνατός και ότι θα τα καταφέρεις. Έχεις τα μέσα και τη διάθεση, έτσι λες.

Ο χρόνος περνάει όμως και αλλάζεις. Φαίνεται πώς δεν αντέχεις και σκουριάζεις. Με τρομάζεις. Μεγαλώνω και μαζί με εμένα και εσύ γερνάς. Εγκαταλείπεις την πατρική σου αγκαλιά και ταμπουρώνεσαι στα τείχη που ο ίδιος ονομάζεις κοινωνία. Βγάζεις αγκάθια και με πονάς. Έλλογα με γεμίζεις υποσχέσεις και άλογα χτίζεις την πολιτεία μας ψηλά και την γκρεμίζεις. Φέρεσαι ηγεμονικά, συμπεριφέρεσαι μοναχικά. Δεν είσαι μόνος και το ξέρεις. Δεν είμαι πιόνι σου, και αυτό το ξέρεις.

Όταν βομβαρδίζεις τις ελπίδες μου με λόγια τότε είναι που οι δρόμοι μας χωρίζουν. Δεν είμαι πια κανονικό παιδί. Δε σου έχω εμπιστοσύνη και αρνούμαι οποιοδήποτε γεύμα μαζί σου. Απορρίπτω οποιαδήποτε λέξη ή πράξη σου. Τώρα πια δε με πείθεις. Τώρα πια βγαίνω εκτός. Έχω το θάρρος μα και την αλήθεια.

Μοναδική μου ανάγκη, η απουσία σου. Πες μου ότι θα φύγεις. Πότε ακριβώς; Τι ώρα; Τα καταφέρνω καλύτερα μόνος. Θα σε θυμάμαι και θα ησυχάζω όταν ξέρω πώς όπου κι αν πας, θα σε στοιχειώνει ο πόνος και η θλίψη που τώρα εδώ σε εμάς σκορπάς.

Καλημέρα.

attenberg ή αλλιώς. . .

Ίχνη. Αδιόρατα και λεπτά ίχνη
Μνήμες. Ισχνές και αδηφάγες μνήμες.
Και έπειτα φόβος. Και έπειτα σιωπή και έπειτα τέλος.
Και κάπου μέσα σε όλα η μοναξιά, η απομόνωση και η περιθωριοποίηση να σε στιγματίζει.
Για χρόνια κυριευμένη από τον πρωταρχικό φόβο της απώλειας. Εμμένει. Πονά και περιμένει. Διαισθάνεται  το μέλλον μα ίσως χάνει το παρόν.

Αttenberg λοιπόν και ένα συγκεχυμένο σεξουαλικό υποκείμενο, δειλά κάνει την εμφάνισή του στις οθόνες μας. Δείχνει ανήμπορο να διοχετεύσει την ορμή του. Δείχνει μπερδεμένο, μόνο και μοναχικό. Η Μαρίνα στην ουσία της είναι μια ντροπαλή, άτολμη και παράξενη κοπέλα. Στο δικό της κόσμο η ερωτική επαφή είναι έντονα συνιφασμένη με την εικόνα του πατέρα και τον θάνατο του ονόματός του. Αμφιθυμική η σχέση. Το ίδιο και τα συναισθήματα.

Μέσα σε μια απροσδιόριστη, ωστόσο, βουή και κάτω από το φόβο της απώλειας, τόσο του προσώπου όσο και της ιδιότητάς του, αρχίζουν οι απωθήσεις και οι ορμές να της χτυπούν τη πόρτα.  Τώρα πια ο πραγματικός θάνατος πλησιάζει και δεν έχει τίποτα άλλο  να κάνει παρά να αφαιθεί, να τολμήσει, να γνωρίσει.

Πόσο δύσκολο είναι να απαγκιστρωθείς από το εγώ που κάποιοι άλλοι σου έδωσαν; Και άραγε πόσο επίπονη είναι η διαδικασία αναζήτησης ενός Άλλου εαυτού; Ενός πραγματικού σεξουαλικού υποκειμένου που δύναται και πρέπει να εκδηλώνεται;

Συστήνουμε συνεχώς καινούργιες ταυτότητες. Ή μάλλον νομίζουμε πώς συστήνουμε ή  μάλλον νομίζουμε ότι αλλάζουμε. Έχουμε βαθυά τη ψευδαίσθηση πώς είμαστε άλλοι. Μα τελικά… οι ίδιοι είμαστε. Έτσι όπως κάποτε μας έφτιαξαν. Και εαν με ρωτάς για τις προσωπικές επαναστάσεις. Ναι χωράνε. Πάντοτε χωράνε. Αρκεί να θυμόμαστε πώς δεν είμαστε πάντοτε εμείς δρώντες αλλά κάποιες στιγμές και αφανείς.

Attenberg. Σκηνοθεσία: Αθηνά Τσαγγάρη* Πρωταγωνιστούν: Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλης Μουρίκης, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργος Λάνθιμος

Βάσια Τσώτσου

η σύγρονη ευδαιμονία βρωμάει πλαστικό και σιλικόνη. . .

Και ο μεγαλύτερος φόβος να μη γίνεις αυτό που φοβάσαι.

Η εμμονή ότι το γυάλινο πρόσωπο ενός σκυθρωπού ανθρώπου θα σε ακολουθεί για πάντα ποτίζει το αίμα σου.

Η μάσκα που σιχαίνεσαι φοράει το βλέμμα της σιωπής, ενώ η ανάγκη της συγκατάβασης σκοτώνει κάθε σου ελπίδα.

Και το ξέρεις.

Ακολουθείς τη σκιά.

Ποτέ το μονοπάτι.

Ο αφανής και σκοτεινός ήρωας των ονείρων σου είσαι.

Ήρωας μα αφανής.

Βγες στο κόσμο. Δες το φως. Τώρα που έχεις καιρό, τώρα που σου μένουν λίγα λεπτά της ώρας.

Βάσια Τσώτσου* panteio, ιανουάριος 2009

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.