Βαθμός: “λίαν καλώς”

Περπατώ σε έναν δρόμο παράλληλο της Συγγρού.
Είναι 2007 και ξημερώνει ακόμα.
Στέκομαι όρθιος να ανοίξω του κόσμου αυτή την πόρτα.
Στο παρατέταρτο.
Στο ακριβώς.
Φοράω τα αγαπημένα μου μωβ και περιμένω.
Είμαι μικρός ακόμα.
Θέλω να μεγαλώσω.
Θέλω να σου μοιάσω.
Και ποτέ να μη γεράσω.
Περπατώ σε έναν δρόμο παράλληλο της Συγγρού.
Κοίταξέ με!
-Τι χρώμα βλέπεις μέσα μου;
-Πράσινο!
Ο-νει-ρεύ-ομαι.
Ξεχνιέμαι.
Ερωτεύομαι.
Ανοίγω εφημερίδες και σου γράφω.
Δεν αντιγράφω.
Θέλω να σου δείξω την αλήθεια μου.
Θέλω να δεις πόσο σε θέλω.
Μα και εαν δε το δεις, εγώ το ξέρω.
Και έτσι περνάνε τα εξάμηνα.
Τα χρόνια και οι μέρες.
2011.
Είμαι πάνω στη Συγγρού και περπατώ.
Κοίταξέ με.
Δε φοβάμαι.
Δε σχινοβατώ.
Μπορώ.
Πώς άλλωστε;
Αφού με έμαθες να περπατώ.
Να μιλώ.
Να μη σωπαίνω.
Να μη πονώ.
Για όλα αυτά, σε ευχαριστώ…

Βαθμός: “λίαν καλώς”

Hμέρα Δρόμου: Οι καλλιτέχνες… στον δρόμο!

29 Οκτωβρίου και για μια ολόκληρη ημέρα οι δρόμοι της Αθήνας θα αγκαλιάσουν και  πάλι το φεστιβάλ που για 4η συνεχόμενη χρονιά διοργανώνεται από ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Η Μέρα Δρόμου(«rue libre=ελεύθερος δρόμος») ξεκίνησε στη Γαλλία το 2007 ως μια πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Fédération des Arts de da Rue) και στη χώρα μας πρωτοεμφανίστηκε ένα χρόνο μετά.

Παρακολουθώντας τόσο τις διεθνείς όσο και τις εσωτερικές εξελίξεις, η Μέρα Δρόμου δε θα μπορούσε να απέχει από τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ανησυχίες  όπως αυτές εκφράζονται μέσα στον σύγχρονο πολιτισμό. Έτσι λοιπόν, η  Μέρα Δρόμου επαναπροσδιορίζεται, συντάσσει ξανά την ταυτότητά της και προσκαλεί νέους καλλιτέχνες να λάβουν μέρος σε αυτή.

Με κυρίαρχη ιδεολογία την αυτο-οργάνωση, τη συλλογική δράση, την άμεση προσβασιμότητα και συντροφικότητα, στόχος είναι «να αναδειχθούν καλλιτεχνικές δράσεις δημόσιου χώρου και παράλληλα να ευαισθητοποιηθούν αποδέκτες και συμμετέχοντες γύρω από τις κοινωνικό-πολιτικές προεκτάσεις της παρουσίας της Τέχνης στο δημόσιο χώρο».

Καλλιτέχνες που προέρχονται από τον χώρο του θεάτρου, του τσίρκου, της κούκλας, του χορού, της μουσικής, των εικαστικών, της αρχιτεκτονικής, του κινηματογράφου και της ποίησης ή ακόμα και καλλιτέχνες που για πρώτη φορά θέλουν να βγούν στον δρόμο, καλούνται να δηλώσουν συμμετοχή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: meradromou@gmail.com. Ανοιχτό είναι και  το ενδεχόμενο συνεργασίας και υλοποίησης ενός δρώμενου από καλλιτέχνες της Μέρας Δρόμου, για όσους ενδιαφέρονται και δεν έχουν συγκεκριμένη θεματική,  αρκεί  να επικοινωνήσουν  με την παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση.

Τέχνη στο δρόμο και στις πλατείες, τέχνη στον δημόσιο χώρο, τέχνη παντού!

για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το blog της ημέρας δρόμου: http://meradromou.blogspot.com/

 

βάσια τσώτσου

καλημέρα

Μου λές να ησυχάσω. Να μη φοβάμαι. Να σιωπώ. Τα βράδια με σκεπάζεις. Με ακολουθείς στα όνειρά μου και με θαυμάζεις. Λές πώς είσαι δυνατός και ότι θα τα καταφέρεις. Έχεις τα μέσα και τη διάθεση, έτσι λες.

Ο χρόνος περνάει όμως και αλλάζεις. Φαίνεται πώς δεν αντέχεις και σκουριάζεις. Με τρομάζεις. Μεγαλώνω και μαζί με εμένα και εσύ γερνάς. Εγκαταλείπεις την πατρική σου αγκαλιά και ταμπουρώνεσαι στα τείχη που ο ίδιος ονομάζεις κοινωνία. Βγάζεις αγκάθια και με πονάς. Έλλογα με γεμίζεις υποσχέσεις και άλογα χτίζεις την πολιτεία μας ψηλά και την γκρεμίζεις. Φέρεσαι ηγεμονικά, συμπεριφέρεσαι μοναχικά. Δεν είσαι μόνος και το ξέρεις. Δεν είμαι πιόνι σου, και αυτό το ξέρεις.

Όταν βομβαρδίζεις τις ελπίδες μου με λόγια τότε είναι που οι δρόμοι μας χωρίζουν. Δεν είμαι πια κανονικό παιδί. Δε σου έχω εμπιστοσύνη και αρνούμαι οποιοδήποτε γεύμα μαζί σου. Απορρίπτω οποιαδήποτε λέξη ή πράξη σου. Τώρα πια δε με πείθεις. Τώρα πια βγαίνω εκτός. Έχω το θάρρος μα και την αλήθεια.

Μοναδική μου ανάγκη, η απουσία σου. Πες μου ότι θα φύγεις. Πότε ακριβώς; Τι ώρα; Τα καταφέρνω καλύτερα μόνος. Θα σε θυμάμαι και θα ησυχάζω όταν ξέρω πώς όπου κι αν πας, θα σε στοιχειώνει ο πόνος και η θλίψη που τώρα εδώ σε εμάς σκορπάς.

Καλημέρα.

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

shopping & f***ing από την ομάδα fAbricART

αναδημοσίευση από το http://www.mixtape.gr

Μια σκληρήτολμηρή και άκρως αποκαλυπτική παράσταση ξεδιπλώνεται σχεδόν για 2 ώρες μπροστά μας στη σκηνή του Θεάτρου Βαφείου- Λάκης Καραλής από την ομάδα fAbricArt. Μια παράσταση γραμμένη από τον Mark Ravenhill, 15 χρόνια πριν με αναφορά στην Αγγλία, αναπροσαρμόζεται στα αθηναϊκά δεδομένα και προκαλεί.

Μια χαοτική προσωπική ζάλη, μια ολέθρια πάλη και ένας ακαθόριστος κοινωνικός καταδικασμός. Πώς να ορίσεις τη δυσφορία και πώς να ζήσεις μέσα σε αυτόν τον πολιτισμό που από τη πρώτη στιγμή σε σκοτώνει; Ένας ισχυρός συσχετισμός δυνάμεων σε ξυπνά νωρίς μέσα από την κούνια. Να προλάβεις να μεγαλώσεις! Να ντυθείς, να στολιστείς, να ψωνίσεις, να ψωνιστείς. Γρήγορα ξυπνάει το Φάντασμά σου και σε φυλακίζει. Εσύ δε ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς και τότε γεννάς εξαρτημένες επαναστάσεις και πεθαίνεις μέσα σε αυτές.

Πεινάς, διψάς, ονειρεύεσαι, χάνεσαι, υπάρχεις και πονάς. Μα δεν είσαι μόνος. Να το θυμάσαι. Συνήθως μια μήτρα υστερική, εγωιστική, ίσως και αδιάφορη σε πληγώνει. Όμως πάλι δεν είσαι ο μόνος. Και αυτό να το θυμάσαι. Άλλοτε εντός, άλλοτε εκτός και άλλοτε τίποτα από τα δυο. Όμως πρέπει να αποφασίσεις εάν θέλεις να λέγεσαι σωστός επαναστάτης.. Ο χρόνος τελειώνει εδώ με αυτή σου την Αμαρτία. Και οι δυο μας το ξέρουμε καλά: Σε αυτόν τον κόσμο λίγοι αγοράζουν σοκολάτες. Οι πιο πολλοί εργάζονται για αυτές. Εσύ με ποιούς θέλεις να είσαι; Με τους δεσμώτες ή τους ελευθερωτές;

Το έργο

Η εικονική πραγματικότητα τριών εραστών (δυο αγοριών και μιας κοπέλας) στην Αθήνα του σήμερα. Προσωπικές και χημικές εξαρτήσεις, πάθη, λάθη, μνήμες και ενοχές. Ένας υπόγειος κόσμος σε μια κοινωνία δειλή, αποκόπτεται και ταμπουρώνεται στα δικά του τείχη προκειμένου να ζήσει. Πλαστικά όνειρα, εφήμερες απολαύσεις και μια σεξουαλικότητα ολοκληρωτικά ηττημένη. Ήρωες που βιάστηκαν να μεγαλώσουν και φιγούρες που ίσως αναπολούν αυτή τη ξεχασμένη παιδικότητα. Στο δικό τους παιχνίδι κάποιοι Άλλοι ορίζουν τους κανόνες. Αυτοί δεν έχουν το θάρρος, μα ούτε και την αλήθεια.

Το κείμενο, θυμίζει κατά πολύ κινηματογραφικό σενάριο, οι σκηνές που εναλλάσσονται όμως γεννούν έντονες θεατρικές συγκινήσεις και ισχυρές ταυτίσεις. Η σκηνοθεσία του γρήγορη και αποτελεσματική, μας κρατά καθήμενους καθόλη τη διάρκεια του έργου, ενώ η ενέργεια των ηθοποιών και η ακρίβεια των κινήσεών τους μας παρασύρουν εύκολα και εύλογα στο σκοτεινό τους κόσμο.

Η πολυδραστική ομάδα τέχνης fAbricArt συστάθηκε μόλις τον Σεπτέμβριο του 2010 σε ένα υπόγειο της Δουρούτη στο Μεταξουργείο. Αποτελείται από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και σεναριογράφους, μέχρι καλλιτέχνες του δρόμου, ζωγράφους, φωτογράφους και χορευτές. Με κυρίαρχη ιδεολογία “το θέατρο ως φάμπρικά και οι καλλιτέχνες ως εργάτες της”, συστήνεται και ορίζει πρωτόλεια την ύπαρξή της. Το “shopping & f***ing“είναι η πρώτη θεατρική παραγωγή της ομάδας ενώ αξίζει να αναφερθεί η πολύτιμη συμβολή του άγγλου σκηνοθέτη Giles Foreman κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο οποίος ήρθε αποκλειστικά από την Αγγλία για να κάνει coaching πάνω στους ήρωες του Ravenhill.

Μετάφραση: Μπάμπης Λουκόπουλος(Babs)
Σκηνοθεσία: ομάδα fAbricArt- Κυριακή Μήτσου, Στέφανος Λώλος
Σκηνικά/κοστούμια: ομάδα fAbricArt
Κούκλες: Φαίη Ρεϊζίδου
Μουσική: Ηρακλής Ησαϊας
Φωτισμοί: Σπύρος Παπατριανταφύλλου
Εικαστική επιμέλεια: Jerry Artis
Φωτογραφίες: Εμανουέλλα Κυριακοπούλου, Jerry Artis
Παραγωγή: ομάδα fAbricArt

Παίζουν: Φάνης Κατέχος, Μαριλένα Ράδου, Παύλος Μελικίδης, Νεκτάριος Δημητρακόπουλος, Γιάννης Γιαννακόπουλος

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:
Πέμπτη, Παρασκευή στις 21.15 μ.μ, Σάββατο- μεταμεσονύκτια (00π.μ)

Τιμές εισιτηρίων:
18, 12(φοιτητικό) ευρώ

Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής,
Αγίου Όρους 16 και Κωνσταντινουπόλεως 115
Κεραμεικός

 

βάσια τσώτσου

attenberg ή αλλιώς. . .

Ίχνη. Αδιόρατα και λεπτά ίχνη
Μνήμες. Ισχνές και αδηφάγες μνήμες.
Και έπειτα φόβος. Και έπειτα σιωπή και έπειτα τέλος.
Και κάπου μέσα σε όλα η μοναξιά, η απομόνωση και η περιθωριοποίηση να σε στιγματίζει.
Για χρόνια κυριευμένη από τον πρωταρχικό φόβο της απώλειας. Εμμένει. Πονά και περιμένει. Διαισθάνεται  το μέλλον μα ίσως χάνει το παρόν.

Αttenberg λοιπόν και ένα συγκεχυμένο σεξουαλικό υποκείμενο, δειλά κάνει την εμφάνισή του στις οθόνες μας. Δείχνει ανήμπορο να διοχετεύσει την ορμή του. Δείχνει μπερδεμένο, μόνο και μοναχικό. Η Μαρίνα στην ουσία της είναι μια ντροπαλή, άτολμη και παράξενη κοπέλα. Στο δικό της κόσμο η ερωτική επαφή είναι έντονα συνιφασμένη με την εικόνα του πατέρα και τον θάνατο του ονόματός του. Αμφιθυμική η σχέση. Το ίδιο και τα συναισθήματα.

Μέσα σε μια απροσδιόριστη, ωστόσο, βουή και κάτω από το φόβο της απώλειας, τόσο του προσώπου όσο και της ιδιότητάς του, αρχίζουν οι απωθήσεις και οι ορμές να της χτυπούν τη πόρτα.  Τώρα πια ο πραγματικός θάνατος πλησιάζει και δεν έχει τίποτα άλλο  να κάνει παρά να αφαιθεί, να τολμήσει, να γνωρίσει.

Πόσο δύσκολο είναι να απαγκιστρωθείς από το εγώ που κάποιοι άλλοι σου έδωσαν; Και άραγε πόσο επίπονη είναι η διαδικασία αναζήτησης ενός Άλλου εαυτού; Ενός πραγματικού σεξουαλικού υποκειμένου που δύναται και πρέπει να εκδηλώνεται;

Συστήνουμε συνεχώς καινούργιες ταυτότητες. Ή μάλλον νομίζουμε πώς συστήνουμε ή  μάλλον νομίζουμε ότι αλλάζουμε. Έχουμε βαθυά τη ψευδαίσθηση πώς είμαστε άλλοι. Μα τελικά… οι ίδιοι είμαστε. Έτσι όπως κάποτε μας έφτιαξαν. Και εαν με ρωτάς για τις προσωπικές επαναστάσεις. Ναι χωράνε. Πάντοτε χωράνε. Αρκεί να θυμόμαστε πώς δεν είμαστε πάντοτε εμείς δρώντες αλλά κάποιες στιγμές και αφανείς.

Attenberg. Σκηνοθεσία: Αθηνά Τσαγγάρη* Πρωταγωνιστούν: Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλης Μουρίκης, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργος Λάνθιμος

Βάσια Τσώτσου

[non+] από τους eekuipoiz

Σε ένα άδειο κενό αστικό περιβάλλον οι άνθρωποι αγοράζουν κουτιά. Μικρά, μεγάλα, όμορφα, ακριβά. Όπως κι εαν είναι αυτά, εκείνοι είναι για χρόνια πνιγμένοι μέσα στη μοναξιά.

Κάποια από τα κουτιά μοιάζουν στα αλήθεια με παιχνίδια. Κάποια νομίζεις πώς μπορείς να τα ονοματίσεις, κάποια να τα στιγματίσεις και κάποια να τα ορίσεις. Άλλα τα κατευθύνεις και άλλα απλώς τα αφήνεις. Τελικά τίποτα δε γίνεται. Ξυπνά ξαφνικά μέσα σου μια άλλη φύση και σε γερνά. Έτσι ξεδιάντροπα λοιπόν, ένα Αντικείμενο σε νικά.

Έχεις όμως και εσύ τους λόγους σου, για αυτό και δεν αντιστέκεσαι. Συνένοχος στη πιο μεγάλη απάτη. Κοντοστέκεσαι. Δε μαγεύεσαι. Σημασία έχει ο στόχος όχι το σημείο, υποστηρίζεις. Θέλεις να με κερδίσεις, θέλεις να είσαι ο πρώτος.

Μα γιατί ο πρώτος; Και ο δεύτερος και ο τελευταίος πάντα την ίδια θέση με εσένα θα έχουν. Δες το λίγο πιο καθαρά. Γιατί βλέπεις μονάχα με τα μάτια κλειστά; Πίστεψέ με μια φορά. Άγγιξε με. Πάρε με μια αγκαλιά και άκουσε με. Τι πειράζει που είμαστε εδώ έξω;

[non+] Μια σύγχρονη διαδραστική παράσταση δημόσιου χόρου δίνουν οι eekuipoiz (Marion Renard, Χρήστος Καούκης) σήμερα και αύριο στα πλαίσια του international street theater festival που διοργανώνεται αυτές τις μέρες στη πόλη μας. Ένας λόγος βουβός ξυπνά στο υποκείμενο αόρατες μνήμες. Συνειδήσεις που κάποτε λειτούργησαν ως αφορμές ξεγλιστρούν και με την πιο μεγάλη τους ειλικρίνια φανερώνουν την Αλήθεια. Πονούν και σε πονάνε. Στέκονται και σε κοιτάνε. Συνένοχος στη πιο μεγάλη σου αλήθεια τώρα πια… ξέρεις. Δε πειράζει που κάποτε υπήρξες. Τώρα έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις.

«Ο δρόμος, το τοπίο και το καπέλο θα είναι πάντα ίδια…» γιατί οι καλλιτέχνες του δρόμου κάνουν μια κοινωνική επιστήμη και ερευνούν…και δε σιωπούν….

που; πλατεία Μοναστηρακίου

πότε; σάββατο και κυριακή στις 6.00 μ.μ

βάσια τσώτσου, αναδημοσίευση από http://www.chimeres.gr, 11 οκτωβρίου 2010

trailer από τους m.r.a

Τι θα μπορούσε άραγε να απασχολεί τρεις νέους χορευτές και χορογράφους της εποχής μας; Ποια είναι τα μεγάλα ερωτήματα που ελλοχεύουν πίσω από κάθε τους κίνηση; Ποιοι φόβοι τους εξουσιάζουν; Γιατί τα δαιμόνια εμφανίζονται και πότε ακριβώς απουσιάζουν;

Η Μαίρη Φώφη Ανέστου, η Ριαλένα Νικοδήμου και ο Αντώνης Αντωνίου, παρουσιάζουν αποσπασματικά τη πρώτη τους παραγωγή που φέρει τον τίτλο Trailer στα πλαίσια του 9ου Φεστιβάλ Χορού Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων. Απόφοιτοι της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, αποδομούν τις δικές τους μικρές αλήθειες, και μας αγγίζουν σιωπηλά την ώρα που τα σώματά τους κραυγάζουν πάνω στη σκηνή. 

Παλεύουν ανάμεσα στο δικό μου, το δικό σου και το δικό μας. Απορούν με τον στείρο ρεαλισμό ενώ εύχονται να ζούσαν σε έναν πολύχρωμο υπερρεαλισμό. Η περιπλάνησή τους είναι ένας δρόμος μοναχικός. Ψάχνουν στο σκοτάδι να βρουν τον Άλλον. Στροβιλίζονται πίσω από σκέψεις. Διεκδικούν και υπάρχουν μονάχα όταν προσεύχονται. Δεν είναι μόνοι, κι ας νίωθουν τόσο μόνοι. Στο φως αναζητάται η αλήθεια. Κάποιες φορές, την βρίσκουν μα έπειτα την ξαναχάνουν.

Κι αν στο έργο αυτό γεννάται μια διαφορετική, μηδενική ταυτοποίηση, σίγουρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε με συγκεκριμένους συμβολισμούς. Πώς άλλωστε; Αφού αυτό το ταξίδι είναι εσωτερικό και απροσδιόριστα μοναχικό.

Αξίζει να επισημάνουμε πώς η σύλληψη της ιδέας, η σκηνοθεσία, οι χορογραφίες ακόμα και η μουσική επιμέλεια είναι αποκλειστικό δημιούργημα των M.R.A.

Χορεύουν: Μαίρη Φώφη Ανέστου, Ριαλένα Νικοδήμου, Αντώνης Αντωνίου

Χορογραφίες: Μαίρη Φώφη Ανέστου, Ριαλένα Νικοδήμου, Αντώνης Αντωνίου

Φωτισμοί: Θωμάς Οικονομάκος

Μουσική Σύνθεση: Μαίρη Φώφη Ανέστου

Ηλεκτρονική Σύνθεση: Ριαλένα Νικοδέμου, Αντώνης Αντωνίου

Ημέρες Και Ώρες Παραστάσεων:

Παρασκευή 25 Ιουνίου στις 10.00μ.μ και Σάββατο 26 Ιουνίου στις 8.00μ.μ

Τιμές Εισιτηρίων: Δωρεάν

Θέατρο Ροές: Ιάκχου 16, Γκάζι

Βάσια Τσώτσου, ts_vasia@hotmail.com, παντειακα νεα, ιούνιος 2010

εύθραυστο- ένας απολογισμός

Ζωές βαλσαμωμένες μέσα στην άγνοια, για χρόνια καλά κρυμμένες, ανελεύθερες και εξουθενωμένες. Φιγούρες που βαδίζουν μόνες γιατί κανείς ποτέ δε τους άγγιξε ή δεν τον άφησαν να τους αγγίξει. Σκιές ονείρων ολοκληρωτικά ξεχασμένες, μα ίσως και ικανοποιημένες.

Όχι δεν είναι η απαισιοδοξία μου. Και το ξέρω, πώς δεν είναι μόνο αυτή η κυρίαρχη τάση, όμως συμβαίνει συχνά στις ζωές των ανθρώπων. Και ένας απολογισμός εδώ αρκεί. Ξεδιάντροπος και αληθής έρχεται να μας υπενθυμίσει το ανελέητο παρελθόν, να διαγράψει το βουβό παρόν και να αδιαφορήσει για το εύθραυστο μέλλον. Μέσα από την υποκειμενικότητα, αγγίζεται η καθολικότητα που μας παρασύρει στις δικές της εκτάσεις. Τελικά δεν είμαστε και τόσο αθώοι, όσο νομίζουμε. 

6 ηθοποιοί, ένα μεγάλο τραπέζι και εσύ στο ρόλο του εσωτερικού ερμηνευτή. Μια πολύ ιδιαίτερη performance, μας βάζει στη λογική του απολογισμού και μας προειδοποιεί. Κοινό και ηθοποιοί συνένοχοι στην ίδια προοπτική. Προσπαθούν να ορίσουν την ευτυχία. Να συνειδητοποιήσουν τον έρωτα και να περιγράψουν τη καθημερινότητά τους απλά και ρεαλιστικά. Να έρθουν κοντά. Να χορέψουν μαζί για λίγα λεπτά. Και έπειτα να χαθούν. Στους δικούς τους ρόλους και πάλι.

Μια performance που πραγματικά δε θα ήθελες να έχει τελειώσει μέσα σε 80 μόνο λεπτά. Συναισθηματικά φορτισμένος, συμμετέχεις ο ίδιος σε ένα ζωντανό παραλήρημα και μεταφράζεται ως κοινή εμπειρία. Τα λόγια σε αυτή τη παράσταση πραγματικά είναι περιττά.

Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
Δραματουργική Επεξεργασία: Κώστας Κουτσολέλος, Γεωργία Μαυραγάνη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Χρήστος Διονυσόπουλος, Κατερίνα Καντσού
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Παπαδημητρίου
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Δημόσιες Σχέσεις: Μαριάνα Ρίζου
Φωτογραφίες: Stavros Christos Vlachakis

Παίζουν: Κερεστετζής Δημήτρης, Κουτσολέλος Κώστας, Μαυρομάτη Κάλλι, Μυρτώ Καμηλάκη, Πηνιώτη Βιβή, Τζώρα Ιωάννα.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 9.15 μ.μ

Τιμές Εισιτηρίων:
20 ευρώ, φοιτητικό 15 ευρώ
Λόγω περιορισμένου αριθμού θεατών είναι απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση.

Θέατρο Άσκηση
Φραγκούδη 18-20 (πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Τηλ: 210-9236992

8

βάσια τσώτσου, http://www.mixtape.gr, μάιος 2010

the new electric ballroom

Ένας ολοκληρωτικός εγκλεισμός οδηγεί στη νεύρωση τριών γυναικών. Το παρελθόν, μάρτυρας και σύντροφος της κοινή τους ζωής, συμβιβάζεται μυστικά και σκορπά τον τρόμο. Η πλήρης απόδειξη τελικά, πώς αυτά που προσπαθείς να αποφύγεις στη ζωή, μοιραία τα βρίσκεις πάντα μπροστά σου.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό κείμενο, με αρκετές δυσκολίες και απαιτήσεις. Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, θα υποστηρίζαμε χωρίς ενοχές. Σε ένα παταράκι μικρό τρεις γυναίκες ηθοποιοί, απολαμβάνουν κάθε μέρα, την ίδια μέρα. Φορούν πάντα τις ίδιες περούκες, βάφονται έντονα σαν κούκλες, φτιάχνουν ζεστό τσάι και εξυμνούν την ίδια ανάμνηση. Αέναα και επαναλαμβανόμενα, σαν να θέλουν να τη κρατήσουν για πάντα ζωντανή.

Η σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καρατζά μας εκπλήσσει ευχάριστα ενώ οι απρόβλεπτες ερμηνείες μιλούν τόσο ξεκάθαρα μέσα από τον λόγο, τη κίνηση και τη σιωπή. Δε μπόρεσα παρά να μη ξεχωρίσω καθ΄ όλη τη διάρκεια του έργου την ερμηνεία της Ανέζας Παπαδοπούλου και τον ιδιαίτερο μονόλογο του Παναγιώτη Εξαρχέα.

Το έργο

Τρεις αδελφές συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι. Οι δυο από αυτές σχεδόν έγκλειστες για χρόνια, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους. Συνένοχο σε αυτό τους το παιχνίδι έχουν και τη μικρή τους αδελφή. Όμως δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Κάποιες φορές, ένας περίεργος επισκέπτης προσπαθεί να εισβάλλει στο σπίτι και να μάθει το μικρό τους μυστικό. Τελικά κατορθώνει όχι μόνο να εισβάλλει, μα και να τους αλλάξει τον κόσμο….

electric_ballroom_2Μετάφραση: Γεωργία Ψυχογυιού
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Blaine Reininger
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Δραματουργική επεξεργασία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελίνα Ρίζου, Γεωργία Ψυχογυιού
Φωτογραφίες: Ρενέ Ρεβάχ

Παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Ανέζα Παπαδοπούλου. Μαρία Πανουργιά, Παναγιώτης Εξαρχέας

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 9 μ.μ
Κυριακή στις 7 μμ. και 9.30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
19 €, Φοιτητικό 14 €

Προπώληση εισιτηρίων:
Θέατρο Χώρα
Ticket Services Πανεπιστημίου 39 (εντός Στοάς Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνική αγορά:210 7234567
Online: http://www.ticketservices.gr

Θέατρο Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
Τηλ: 210 8673945
www.choratheater.gr

6

βάσια τσώτσου, mixtape.gr, μάϊος 2010

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.