το ξύπνημα της άνοιξης στο σύγχρονο εθνικό θέατρο

”Είναι εξευτελιστικό να είσαι άνθρωπος και να μην έχεις δοκιμάσει το πιο ανθρώπινο πράγμα ”

Είναι ολέθριο, βίαιο, καταστροφικό. Ο Έρωτας, η Άγνοια, το Ηθικό, η Γνώση και η Απόγνωση. Ένας ύμνος για τη σεξουαλικότητα ιδωμένος από τη σκοτεινή του πλευρά. Ένα κείμενο γραμμένο μόλις το 1891 από τον Φρανκ Βέντεκιντ, διχάζει τη κοινωνία του τότε, στέκεται όμως  κατάλληλο στη πραγματικότητα του σήμερα.

Ζωές που ψάχνονται, ζωές που χάνονται, ζωές που εγκαταλείπονται. Ο εναγκαλισμός της ανθρώπινης φύσης σε όλο του το μεγαλείο. Η εσωστρέφεια των ηρώων. Η συντηρητική κοινωνία, η απόμακρη οικογένεια. Και μέσα σε όλα αυτά …νέοι που καλούνται να εξηγήσουν τις ορμές. Να ντυθούν με τα πρέπει των άλλων, να βιώσουν την οικογενειακή βία, να συνουσιασθούν επί σκηνής, να παρουσιασθούν γυμνοί, να ανακαλύψουν τον έρωτα του ιδίου φύλου, να αυνανισθούν.  Μια άμβλωση που επιφέρει το θάνατο. Μια πόρνη. Ένα δικαστήριο. Ένα αναμορφωτήριο. Ένα φάντασμα και μια μάσκα.

Κάνουμε λόγο για ένα έργο σκληρό.  Γεμάτο εντάσεις και ανατροπές.  Ο συγγραφέας για την εποχή του θεωρήθηκε τολμηρός. Για κάποιους ίσως είναι τολμηρός ακόμη και σήμερα. Για τους τρίτους είναι απλά είναι ένας ρεαλιστής και όχι εκείνος ο διαστροφικός πορνογράφος που εύκολα κατηγόρησαν. Ο Φρόυντ  λίγα χρόνια μετά τον Βέντεκιντ δήλωσε πώς η σεξουαλικότητα και η επιθετικότητα είναι δυο ενορμήσεις που περιορίζονται σε συνθήκες κοινωνικής συνύπαρξης. Όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν εκεί. Στα όχι μιας κοινωνίας που σκοτώνει. Στους συντηρητικούς απόηχους. Στις λέξεις που πονούν. Στις σκέψεις που καταστρέφουν.

Μια σύνθεση πολλαπλών πράξεων παρουσιάζεται στο εθνικό θέατρο για 3 ολόκληρες ώρες από μια ομάδα δεκαέξι νέων, ηλικιακά ηθοποιών.  Το λιτό σκηνικό της παράστασης περιλαμβάνει γραμμένους μαυροπίνακες, άπειρα στο χώρο βιβλία και οχτώ τραπέζια. Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Μαστοράκη ενώ το έργο ύστερα από διακοπή ολίγων ημερών πρωταγωνιστεί και πάλι στα αθηναϊκά θεατρικά σαλόνια με διαφορετική τώρα πια διανομή ύστερα από τον αιφνίδιο θάνατο του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη. Θαρρείς σαν να πρωταγωνιστούσε στο τελευταίο του έργο, έργο προφητικό για την ίδια του τη ζωή.

Δε θα πω σε κανέναν πως επιστρέφω στην ανυπαρξία άπρακτος ” .

 

φοιτητικό εισιτήριο 13 ευρώ.

Βάσια Τσώτσου* όπως δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 στα Παντειακά ΝΕα

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.