[non+] από τους eekuipoiz

Σε ένα άδειο κενό αστικό περιβάλλον οι άνθρωποι αγοράζουν κουτιά. Μικρά, μεγάλα, όμορφα, ακριβά. Όπως κι εαν είναι αυτά, εκείνοι είναι για χρόνια πνιγμένοι μέσα στη μοναξιά.

Κάποια από τα κουτιά μοιάζουν στα αλήθεια με παιχνίδια. Κάποια νομίζεις πώς μπορείς να τα ονοματίσεις, κάποια να τα στιγματίσεις και κάποια να τα ορίσεις. Άλλα τα κατευθύνεις και άλλα απλώς τα αφήνεις. Τελικά τίποτα δε γίνεται. Ξυπνά ξαφνικά μέσα σου μια άλλη φύση και σε γερνά. Έτσι ξεδιάντροπα λοιπόν, ένα Αντικείμενο σε νικά.

Έχεις όμως και εσύ τους λόγους σου, για αυτό και δεν αντιστέκεσαι. Συνένοχος στη πιο μεγάλη απάτη. Κοντοστέκεσαι. Δε μαγεύεσαι. Σημασία έχει ο στόχος όχι το σημείο, υποστηρίζεις. Θέλεις να με κερδίσεις, θέλεις να είσαι ο πρώτος.

Μα γιατί ο πρώτος; Και ο δεύτερος και ο τελευταίος πάντα την ίδια θέση με εσένα θα έχουν. Δες το λίγο πιο καθαρά. Γιατί βλέπεις μονάχα με τα μάτια κλειστά; Πίστεψέ με μια φορά. Άγγιξε με. Πάρε με μια αγκαλιά και άκουσε με. Τι πειράζει που είμαστε εδώ έξω;

[non+] Μια σύγχρονη διαδραστική παράσταση δημόσιου χόρου δίνουν οι eekuipoiz (Marion Renard, Χρήστος Καούκης) σήμερα και αύριο στα πλαίσια του international street theater festival που διοργανώνεται αυτές τις μέρες στη πόλη μας. Ένας λόγος βουβός ξυπνά στο υποκείμενο αόρατες μνήμες. Συνειδήσεις που κάποτε λειτούργησαν ως αφορμές ξεγλιστρούν και με την πιο μεγάλη τους ειλικρίνια φανερώνουν την Αλήθεια. Πονούν και σε πονάνε. Στέκονται και σε κοιτάνε. Συνένοχος στη πιο μεγάλη σου αλήθεια τώρα πια… ξέρεις. Δε πειράζει που κάποτε υπήρξες. Τώρα έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις.

«Ο δρόμος, το τοπίο και το καπέλο θα είναι πάντα ίδια…» γιατί οι καλλιτέχνες του δρόμου κάνουν μια κοινωνική επιστήμη και ερευνούν…και δε σιωπούν….

που; πλατεία Μοναστηρακίου

πότε; σάββατο και κυριακή στις 6.00 μ.μ

βάσια τσώτσου, αναδημοσίευση από http://www.chimeres.gr, 11 οκτωβρίου 2010

Blog στο WordPress.com.