3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

Advertisements

Blog στο WordPress.com.