ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ “e’ arrivato Zampanό”

Από την Βάσια Τσώτσου και την Ζωή Οικονομοπούλου

Φωτογραφίa: Νίκος Μαραβέγιας

Σάββατο απόγευμα και τρεις φιλόδοξοι επιστήμονες στήνουν μια επιχείρηση κάπου στα συνωμοτικά τα Εξάρχεια. Θαρρείς όμως βροχερό ήταν το απόγευμα, βροχερές τελικά και οι σκέψεις. Τι εταιρεία άραγε θα μπορούσε να ιδρύσει ένας στατιστικός ex Ιταλίας, μια απόφοιτη μάρκετινγκ εκ Παντείου και μια φοιτήτρια πολιτικών επιστημών; Μάλλον τίποτα. Για αυτό και εμείς τα αφήσαμε τα λόγια τα μεγάλα και απολαύσαμε την όμορφη παρεούλα.

Λεπτομέρειες, δύσκολα θα υπάρξουν καθώς η πρόταση για την μελλοντική ίδρυση της εταιρείας μας ισχύει ακόμα!! Κωστή;;;

Τελικά πόσοι είναι οι δρόμοι της ζωής; Πόσο προβλέψιμοι μοιάζουν και πόσο μας αιφνιδιάζουν;

Θα το θέσω λίγο επιστημονικά, αφού είμαστε και συνάδελφοι τώρα πια. Ουσιαστικά από τότε που γεννιόμαστε οι επιλογές μας είναι άπειρες. Άρα εφόσον είναι άπειρες οι επιλογές μας για συγκεκριμένα πράγματα, άπειροι είναι και οι δρόμοι. Νομίζω ότι όσο μεγαλώνουμε διαμορφώνουμε μια διαδρομή βάση αισθητικής, εμπειρίας, τύχης και προτίμησης. Τώρα αυτός ο δρόμος μπορεί να σε βγάλει σε ένα σύννεφο, μπορεί και σε έναν γκρεμό. Ο συνδυασμός είναι που διαμορφώνει το αποτέλεσμα. Ασπάζομαι όμως και τη γνώμη που υποστηρίζει ότι «όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου»

Άρα τον δικό σου δρόμο, μόνος τον έχεις διαγράψει;

Στην δική μου περίπτωση, νομίζω ότι επειδή είμαι και τέτοιος τύπος, αφαίθηκα και λίγο να βρω τον δρόμο μου. Δηλαδή δεν δούλεψα με την έννοια του γίνει αυτοσκοπός μου το ότι θα ζήσω από τη μουσική. Η πλάκα είναι ότι έκανα διπλή δουλειά. Το πρωί ήμουν σε μια ερευνητική ομάδα του πολυτεχνείου σαν επιστημονικός συνεργάτης, το βράδυ έπαιζα σε μουσικές σκηνές. Ερχόταν επομένως το ένα να αναιρέσει και να ακυρώσει το άλλο. Σαν να κορόιδευα δυο ρόλους καθώς δεν ήξερα τι θα κάνω τελικά.  Η τύχη μάλλον με βοήθησε να φτάσω εδώ, στο σημείο που βρίσκομαι τώρα. Είναι κατάκτηση θεωρώ το να μπορείς και να ζεις μέσα από τη μουσική και να μη χρειάζεται να κάνεις άλλη δουλειά.

Φανταζόσουν ποτέ ότι η ζωή σου θα πάρει αυτή τη ροπή;

Η φαντασίωσή μου ήταν ότι κάποια μέρα θα παίζω σε κόσμο και όλοι θα τραγουδάνε και θα χορεύουν τα τραγούδια μου. Το φαντασιωνόμουν ναι. Το φανταζόμουν όχι. Αυτό που πραγματικά δεν πίστευα ήταν ότι θα γίνει τόσο γρήγορα. Δηλαδή από το πρώτο μας live στου Ψυρρή με 50 άτομα μέχρι τη προηγούμενη Δευτέρα όπου πάνω από 50 άτομα έμειναν απέξω, τα πάντα κύλησαν γρήγορα. Αυτό δείχνει ότι μάλλον αφορούσε τον κόσμο αυτό που πρότεινα σαν project, σαν μουσική, σαν στίχο, σαν διάθεση, σαν στάση ζωής.

Είχες ωστόσο τη πεποίθηση πως θα φτάσεις ψηλά;

Όταν ξεκίνησα έτρωγα πολλές χυλόπιτες και από τις δισκογραφικές μα και από τα media. Αυτό που έκανα δεν θεωρούνταν αναγνωρίσιμο. Ζητάγανε κάτι πιο συμβατικό: Δεν είναι pop, δεν το θέλω. Δεν είναι rock, δεν το θέλω. Δεν είναι έντεχνο, φύγε! Οπότε ήμουν δύσπιστος στην αρχή και ήμουν και ανασφαλής. Δεν ήξερα εάν αυτό που κάνω θα είναι μάταιο ή θα πιάσει τόπο. Έτρωγα πόρτες κανονικά. Τι είναι αυτό το ξωτικό; Από που έσκασε μύτη άραγε;

Και η μουσική σου για πιο λόγο πιστεύεις ότι ξεχώρισε;

Πιστεύω πολύ στη μουσική και σε αυτό που εκφράζει η μουσική. Σε αυτή την πολυπολιτισμικότητα πιστεύω. Στο μπέρδεμα των ήχων και των επιρροών. Στο βρώμικο, το αλήτικο, το υπόγειο που βγάζει ο δρόμος. Στη χαρά για τον έρωτα και τη ζωή. Στο όχι της μιζέριας και της παθητικότητας. Στο ναι του προβληματισμού και του ακτιβισμού. Όλα αυτά τα πιστεύω πάρα πολύ και είμαι ευτυχισμένος που έχω έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Οπότε και στη σκηνή φαντάζομαι ότι όλο αυτό βγαίνει πολύ αυθόρμητα και ειλικρινά. Νομίζω ότι ο κόσμος βλέπει την αλήθεια.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή…

Αυτή είναι η συνηθισμένη ιστορία του φοιτητή που πάει να σπουδάσει στην Ιταλία. Παράλληλα παίζει μουσική, ψιλοπάει καλά, ψιλοακούγεται στα φοιτητικά τα στέκια και κάνει και κάποιες  συναυλίες. Εάν και δεν άκουγα πολύ ελληνική μουσική, στα χρόνια εκείνα ανακάλυψα και ασχολήθηκα με το ρεμπέτικο. Μας καλούσαν σε ελληνικές γιορτές όπου κατά βάση διασκέδαζαν Έλληνες. Βλέπαμε αρκετή ανταπόκριση και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Ήταν εύκολο για έναν Έλληνα φοιτητή να εμφανίζεται στα μουσικά τα στέκια μιας ξένης χώρας;

Εάν έρχεσαι από την Ελλάδα και πηγαίνεις σε μια χώρα όπου 1 στους 3 έχει επισκεφτεί και θαυμάσει την ελληνική ομορφιά και θάλασσα, μετά είναι εύκολο να τους κερδίσεις και μόνο που εμφανίζεσαι. Δεν πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν Έλληνα που πρεσβεύει την Ελλάδα. Δεν πήγα άλλωστε να τους παίξω ούτε indie rock, ούτε punk. Πήγα και τους έπαιξα ένα folk rock ελληνικό. Οπότε τους ήρθε λίγο ο ρυθμός, λίγο το greek συρτάκι, καμάκι και σουβλάκι και άνοιξε η καρδιά τους και φώναζαν Greco! Greco!

Την πρώτη σου συναυλία την θυμάσαι;

Βέβαια την θυμάμαι. Την πρώτη συναυλία σε μεγάλο κοινό, έτσι; Πραγματικά έκανα σαν τρελός. Χοροπήδαγα και τραγούδαγα χωρίς να καταλαβαίνω εάν τραγουδώ σωστά ή όχι. Μάλλον ζούσα το όνειρό μου εκείνη τη στιγμή. Στο τέλος της βραδιάς θυμάμαι πώς η μπάντα μου ισχυριζόταν ότι δεν ήμουν και πολύ καλός ενώ εγώ αισθανόμουν ότι έχω κάνει το καλύτερο δυνατό που γινόταν. Και έτσι έρχεται μετά το πέρασμα του χρόνου να τα διορθώσει όλα αυτά. Τάχα η κεκτημένη ταχύτητα και ο ενθουσιασμός να κάνεις επιτέλους αυτό που αγαπάς με πολύ ανταπόκριση!

Τι πιστεύεις ότι έχασες και τι ότι κέρδισες από εκείνα τα χρόνια;

Δεν έχασα τίποτα και σίγουρα κέρδισα πολλά. Στην Ιταλία γνώρισα διαφορετικές κουλτούρες

από τη δική μας. Άλλες θρησκείες, άλλα φαγητά, άλλες γλώσσες, άλλο τρόπο σκέψης. Η διαφορετικότητα τελικά είναι αυτό που μπορεί να μας δίνει έμπνευση, να μας κάνει πιο ολοκληρωμένους και πιο σοφούς.

Νοσταλγείς επομένως…

Σίγουρα τα νοσταλγώ αυτά τα χρόνια. Η ηλικία αυτή η φοιτητική ή έστω νεανική, νομίζω ότι έχει μια ανεμελιά και μια μοναδική ενέργεια. Μια αίσθηση ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Όλοι το περνάμε αυτό και είναι ωραίο να το αισθάνεσαι και να το ζεις.

Θα γύρναγες πίσω;

Μπορεί και να γύρναγα. Νομίζω ότι παντού μπορούμε να πάμε εάν υπάρχει λόγος σοβαρός. Συνήθως όταν ερωτεύεται ο κόσμος ξεχνάει που βρίσκεται και που θέλει να πάει και ακολουθεί τον έρωτά του. Ή επίσης και όταν πρόκειται και για δουλειά. Οπότε παντού πας έτσι. Γιατί όχι; Την αγαπάω πολύ την Ιταλία, όπως πολύ αγαπάω και το να αλλάζω μέρη. Οπότε για αυτόν τον λόγο θα πήγαινα οπουδήποτε και οποτεδήποτε.

Αλήθεια, πες μας κάτι στα Ιταλικά….

E’arrivato Zampano’ ! Είναι από την ταινία του FELINI ”La Strada” . Αγαπημένη  ταινία και αγαπημένος  σκηνοθέτης. Παίζει μάλιστα και ο Antony Quinn. Είναι λοιπόν ένας πλανόδιος με αυτοσχέδιο τσίρκο που έχει μαζί του μια πιτσιρίκα, την Τζελσομίνα. Στη πλατεία κάθε χωριού που δίνουν παραστάσεις φωνάζει η Τζελσομίνα: e’arrivato Zampanό! e’arrivato Zampanό! Και τότε εμφανίζεται ο Zampanό, φουσκωμένος και ντυμένος με δερμάτινα για να δώσει το show του. Αφότου τελειώνει όλο το χωριό τον αποθεώνει και τον χειροκροτεί. Και αυτό ακριβώς ήταν το όνειρό μου. Αυτό ήθελα να κάνω ουσιαστικά. Αυτή η τσιγγανιά από μέρος σε μέρος, αυτό το γκραντέσκο που είναι και λίγο φτωχό μαζί, πάντα με γοήτευε!! (Δεν είναι γκραντέσκο με την έννοια του star. Ο Zampano άλλωστε ήταν star μονάχα στον δικό του κόσμο.)

Αρκετοί προσπερνούν ή ακόμα και απαξιώνουν έναν καλλιτέχνη του δρόμου…

Εντάξει προφανώς τον απαξιώνουν γιατί θεωρούν ότι η τέχνη γεννιέται στα υπερσύγχρονα σαλόνια με τους υπερσύγχρονους και ελιτίστικους θαμώνες τους. Αυτή η τέχνη δεν με αφορά. Είναι πολύ ελιτίστικη για εμένα και μονομερής και πολύ συντηρητική. Θεωρώ πώς δεν συνάδει με τα σημερινά χρόνια και την σημερινή εποχή.  Δε χρειάζεται για να κάνεις τέχνη να περιμένεις να παίξεις στην οσκαρική ταινία του Hollywood ή στην Επίδαυρο. Μπορείς να κάνεις τέχνη και στον δρόμο και με 10 ανθρώπους και με 15. Αυτό βέβαια προϋποθέτει και μια γενικότερη στάση ζωής. Να εκτιμήσεις επομένως την απλότητα και να μην παραμυθιαστείς και γεμίσεις το κεφάλι σου με πρότυπα τηλεοπτικά. Ότι δηλαδή για να γίνεις έτσι πρέπει να κάνεις τα συγκεκριμένα.

Σε ότι αφορά την επιστροφή σου στην Αθήνα, δούλεψες κατευθείαν ως μουσικός;

Έφυγα από την Ιταλία και παρουσιάστηκα στην αεροπορία στην Τρίπολη. Όταν τελείωσε όλο αυτό ήρθα στην Αθήνα και άρχισα να κάνω συναυλίες και liveάκια σε μικρά μέρη και μουσικές σκηνές. Συγχρόνως βέβαια δούλευα και στο πολυτεχνείο. Ήταν δύσκολο να δεχτούν αυτό που έκανα. Πόσω μάλλον να με εμπιστευτούν. Φαντάσου ότι συνήθως έπαιζα όταν έπαιζε και ο Παναθηναϊκός Champions League. Ήμουν εγώ και άλλοι 15 φίλοι μου. Παρακαλούσα για Σάββατο και δε μου έδιναν. Έλεγαν ότι δεν κάνει η μουσική μου για Σάββατο.

Έχει μέρες η μουσική σου;

Υποτίθεται δεν είχα την δυναμική να παίξω Σάββατο. Υπήρχαν δυσκολίες σε αυτό. Δεν υπήρχαν έσοδα και έπρεπε να συντηρήσεις μια μπάντα όπου οι άνθρωποι θα ζούσαν από αυτό. Ζώντας αυτές τις δυσκολίες έφτασε η στιγμή όπου με κάλεσε ο Σαββόπουλος. Δουλέψαμε μαζί δυο χρόνια και έπειτα πήγα στον Καλαντζόπουλο και τη Ρεμπούτσικα ως ακορντεονίστας. Μου έδωσαν χώρο να πω και δυο τραγούδια που ήθελα και έτσι μέσα από τα πολλά στάδια των συνεργασιών άρχισα να ωριμάζω, να γνωρίζω την ελληνική πραγματικότητα και να ζω από τη μουσική.

Και όλος αυτός ο πανικός που κυριαρχεί τα τελευταία δυο χρόνια; Σαν να ξέσπασε ένα κίνημα. Maraveyas κίνημα!

Δεν ξέρω. Πραγματικά δεν ξέρω. Με ευχαριστεί ωστόσο πάρα πολύ. Ίσως ο κόσμος να εκτίμησε την ενέργεια που δίνω πάνω στη σκηνή. Τα τραγούδια δεν ξέρω εάν θα γράψουν ιστορία. Πάντως εγώ απλά το χαίρομαι. Το διασκεδάζω και το απολαμβάνω. Προσπαθώ να είμαι καλός, να δουλεύω και να μην αρκούμε μόνο σε αυτό.

Αγκαλιάζεις το ακορντεόν σου σαν να πρόκειται για μια ανθρώπινη ύπαρξη, σαν να αγκαλιάζεις μια γυναίκα. Είναι μεγάλος τελικά αυτός ο έρωτας;

Το ακορντεόν είναι ένα όργανο που έχεις άμεση επαφή. Συμπάσχει μαζί σου. Αυτό σημαίνει ότι εάν είσαι πολύ αγχωμένος και κλείσεις πολύ δυνατά τη φισούνα μπορεί να σπάσει. Άλλες φορές πάλι εάν είσαι τρυφερός μαζί του μπορεί να βγάλει έναν γλυκό ήχο. Επειδή όμως έχεις την αίσθηση ότι το αγκαλιάζεις και από τις δυο πλευρές και «παλεύεις» με αυτό, αυτό είναι που δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Είναι μια σχέση αγάπης και μίσους που όπως όλες αυτές οι σχέσεις έχει πάθος!

Και ο μελαγχολικός του ήχος που μας παραπέμπει;

Είναι η νοσταλγία, αυτή η γλυκιά μελαγχολία που ενέχει. Το ακορντεόν το έχουμε συνδυάσει και με τους μουσικούς του δρόμου και με τις γειτονιές που περνούσαν και πετάγαμε τις δραχμές παλαιότερα, τα ευρώ τώρα. Έχει μια νοσταλγική διάθεση όμως είναι ωραίο το ακορντεόν. Ωραίο, αρκεί βέβαια να μην είναι βαρύ.

Ποια ανάγκη οδηγεί άραγε τους ανθρώπους στη μουσική;

Στο να παίζουν ή να ακούνε;

Και στα δυο.

Νομίζω ότι ο ακροατής και ο δημιουργός μπορεί να έχουν τον ίδιο ρόλο, μπορεί και διαφορετικό. Δηλαδή μπορεί ο μουσικός να λειτουργεί και σαν ακροατής, μπορεί και ο ακροατής να λειτουργεί σαν μουσικός. Από την άλλη, και ο ακροατής λειτουργεί μόνο αν ακροατής και ο μουσικός σαν μουσικός. Δηλαδή τι θέλω να πω. Θέλω να ακούσω μουσική όταν θέλω να χαλαρώσω, όταν θέλω να χορέψω, όταν θέλω να ντύσω μια ιδιαίτερη στιγμή ή όταν θέλω να ταξιδέψω νοητικά με μια μουσική. Αντίστοιχα, θα δημιουργήσω μουσική όταν θα θέλω να περιγράψω μια ανεπανάληπτη χαρά, έναν έρωτα. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που μας ωθούν στη μουσική που νομίζω ότι ο βασικός και πρωτογενής παράγοντας που μας κάνει να ανοίξουμε το ραδιόφωνο είναι ότι η μουσική είναι παρέα.

Λένε ότι οι άνθρωποι που φτάνουν να εκφραστούν μέσα από τις νότες έχουν κάτι ανολοκλήρωτο μέσα τους.

Αυτό φαντάζομαι οι ψυχολόγοι το λένε. Δεν έχω πάει ακόμα, μα θα πάω κάποια στιγμή! Νομίζω τελικά ότι αυτό που ωθεί τον πιο πολύ κόσμο να δημιουργήσει είναι προφανώς ότι γεννιόμαστε και χανόμαστε σε αυτόν τον κόσμο. Νομίζω δηλαδή πώς κάπου εκεί έγκειται το όλο ζήτημα.

Άρα είναι θέμα ματαιοδοξίας;

Ματαιοδοξίας όχι. Είναι μάλλον αυτό το μυστήριο της ζωής που δεν μπορούμε να έχουμε την αιωνιότητα και να ζούμε για πάντα, που δημιουργεί την ανάγκη έκφρασης. Δίνεις αιωνιότητα σε μια στιγμή είτε μέσα από μια ταινία, είτε μέσα από ένα τραγούδι, είτε μέσα από ένα βιβλίο. Αυτό το παράπονο είναι, εάν θέλεις ότι η ζωή είναι μικρή τελικά και αφού είναι μικρή εμείς θα την κάνουμε μεγάλη μέσω των τεχνών και μέσω του έρωτα και της αγάπης.

Έχεις πάντοτε έμπνευση;

Γενικά είμαι αρκετά παραγωγικός. Δεν θα χρειαστώ πολύ για να γράψω ένα τραγούδι ή έναν δίσκο. Τώρα τελευταία βέβαια που οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν και οι συναυλίες και οι μετακινήσεις και η κούραση και ότι συνεπάγεται αυτή η διαδρομή, αισθάνομαι πως χρειάζεται και μια πειθαρχία στο ζήτημα της έμπνευσης.

Τι είναι αυτό που δίνει διάρκεια σε έναν καλλιτέχνη;

Για να έχει διάρκεια κάτι και να είναι αληθινό θέλει και μια συνεχή εγρήγορση. Δεν είναι απλό. Πρέπει να εξελίσσεσαι, να διαβάζεις, να ενημερώνεσαι, να ζεις σύμφωνα με τους ρυθμούς της πόλης, να φιλοσοφείς τη ζωή και την πραγματικότητα, να δίνεις βάση στη πολιτική. Πρέπει να είσαι ανοιχτός σε όλα. Να γεμίζεις για να δίνεις. Είναι πολύ σημαντικό ένας καλλιτέχνης να ζει μέσα στον κόσμο, για τον κόσμο. Δυστυχώς πολλοί είναι εκείνοι που όταν τους χτυπήσει η επιτυχία την πόρτα, αποσύρονται στο προάστιό τους και στο μικρόκοσμό τους. Από εκεί και πέρα χάνεται αυτή η μαγεία. Την χάνει και ο κόσμος, την χάνει και ο καλλιτέχνης. Γίνεται ψεύτικο, γίνεται και εμπορικό. Για να έχει διάρκεια λοιπόν ένας καλλιτέχνης, πρέπει να είναι ταπεινός και να ακολουθεί τις αρχές και τα πιστεύω του.

Και εάν στη περίπτωσή σου συμβεί κάτι και χαθεί όλη αυτή η μαγεία;

Έχω την τύχη να έχω δημιουργήσει τη συνθήκη εκείνη που μου επιτρέπει και να ζω χωρίς τη μουσική. Ευτυχώς είναι οι ανάγκες μου λίγες και το σπίτι μου πολύ μικρό. Κληρονομιά μου και πλούτος μου είναι οι φίλοι μου. Το ευ ζην έτσι όπως εγώ το εννοώ δεν μου στοιχίζει και πολλά. Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσα και πάλι να ζω χωρίς τη μουσική. Οπότε εάν δεν έχω να κάνω τίποτα, θα κάνω κάτι άλλο. Θα κάνω…χορό!

Τις σχέσεις των ανθρώπων πώς τις βλέπεις;

Αυτό με τις σχέσεις είναι ολόκληρο διδακτορικό. Θέλει βαθιά σκέψη και ανάλυση. Τι είναι μια σχέση; Να μιλήσω με κάποιον; Να πω μια καλημέρα; Να κοιταχτώ; Να κάνω έρωτα; Δεν ξέρω πραγματικά. Το μόνο που διαπιστώνω είναι πως είναι πολύπλοκες οι σχέσεις.

Έχεις ιδιαίτερη σχέση με το ίντερνετ. Πρόσφατα μάλιστα έθεσες και μια ψηφοφορία στο face book σχετικά με το εξώφυλλο του καινούργιου σου δίσκου. Γιατί έγινε αυτό;

Αυτό δε το έκανα ως μουσικός, αλλά ως στατιστικός. Ήθελα να τεστάρω εάν η αίσθηση που είχα ήταν σωστή ή όχι.

Και τελικά;

Τελικά ήταν λάθος. Όλοι διάλεξαν αυτό που δεν είχα επιλέξει εγώ! Απλά ανακάλυψα στο internet ένα site που μπορείς να κάνεις έρευνες και ήθελα να παίξω λίγο. Δεν είχα κανένα σοβαρό κίνητρο.

Δυο λόγια για τον καινούργιο σου δίσκο…

Μπήκαμε με τη μπάντα όλοι μαζί στο studio και γράψαμε μέσα σε τέσσερις μέρες τα κομμάτια.  Δεν έχουμε κάνει διορθώσεις και νομίζω ότι έχει μια μοναδική ενέργεια που δεν είχε ο άλλος δίσκος. Αυτός ο δίσκος είναι ολοκληρωτικά γραμμένος (στίχοι και μουσική)από εμένα. Δεν ξέρω εάν τα τραγούδια είναι καλύτερα ή χειρότερα, είμαι σίγουρος όμως ότι είναι ειλικρινής και έχει αμεσότητα. Με τα λαθάκια του και τις αδυναμίες του. Δεν είμαι σίγουρος για το εάν θα αρέσει η αντισυμβατικότητά του, πάντως είναι μια δουλειά που έγινε μια και έξω.

Γίνεται άραγε πολιτική μέσα από τη μουσική;

Το ζητούμενο είναι να γίνει η μουσική μέσα από τη πολιτική. Δηλαδή επιτέλους να υπάρχει φαντασία στην πολιτική. Επιτέλους να υπάρχει έμπνευση και χιούμορ.

Και ένας καλλιτέχνης οφείλει να δηλώνει «ενεργός»;

Ένας πολίτης και ένας άνθρωπος οφείλει να είναι ενεργός. Πόσο μάλλον ένας καλλιτέχνης που αυτό που κάνει αφορά πολύ κόσμο και επηρεάζει πολύ κόσμο.

Έχεις συμμετάσχει σε πορεία και διαδήλωση;

Πολλές φορές. Μου αρέσει η χαρά που παίρνω τη στιγμή που ενώνεις τη φωνή σου με πολύ κόσμο, ανεξαρτήτως αιτήματος και λόγου. Είναι ωραία η αίσθηση όταν ενώνονται οι φωνές.

Πολιτικοποιημένος είσαι. Κομματικοποιημένος;

Κομματικοποιημένος με την έννοια ότι ανήκω ή ότι με καθοδηγεί ή ότι είμαι μέλος σε κάποιο κόμμα δεν είμαι. Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποιο κόμμα που να εκφράζει αυτό που πιστεύω, την ιδεολογία μου. Και νομίζω ότι αυτό ισχύει και για πολλούς νέους. Από την άλλη δεν είμαι οπαδός και του λευκού ή ότι δεν πάω και ότι απέχω. Προσπαθώ να ψηφίζω κάθε φορά αυτό που είναι πιο κοντά στις πεποιθήσεις μου και ας μην είναι απόλυτα αυτό που πιστεύω. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να υπάρχει πολυφωνία στη πολιτική. Είναι ωραίο να υπάρχουν πολλά κόμματα που εκφράζουν διαφορετικές απόψεις. Νομίζω ότι μέσα από τον πλουραλισμό γίνεται μια ζύμωση και κάτι γεννιέται.

Πώς θα όριζες την ελευθερία;

Είναι τόσα πολλά πράγματα η ελευθερία! Θα την όριζα μάλλον ως τη δυνατότητα εκείνη που θα μου επέτρεπε να μπορώ να κάνω και να λέω αυτά που θέλω.

Ουφ! «Δε σταματώ, ξημερώνει και φεύγω». Και που πηγαίνoυμε Κωστή μου;

Φεύγουμε από ότι μας πληγώνει και μας δυσκολεύει και πάμε εκεί που μπορεί να είναι άγνωστο, αλλά μας προσδίδει ψυχική ηρεμία και χαλαρότητα.

μόλις κυκλοφόρησε από την ILEGAL PRODUCTIONS το καινούργιο cd του Κωστή το οποίο φέρει τον τίτλο “WELCOME TO GREECE” ενώ πρόσφατα συμμετείχε στο marvelous lamb project της ταινίας «Η Κληρονόμος».

ιανουάριος 2010, παντειακα νεα

Advertisements

Blog στο WordPress.com.