Μια αμφιβολία εγεννήθη στο μυαλό ενός ευγενούς τιμωρού

Μια μουσικοθεατρική παράσταση με αποκλειστικά στοιχεία της jazz εξελίσσεται αυτές τις μέρες στο Booze Cooperativa. Μια παράσταση όπου ο θεατρικός λόγος δίνει τη θέση του στη μουσική και τη μιμική και εναλλάσεται στιγμαία με αυτές μέσω της αφήγησης και της διαπλοκής. Έξι μουσικοί- ερμηνευτές, μια χορεύτρια και ένας ηθοποιός συνθέτουν λοιπόν το περίπλοκο παζλ της ιστορίας του ευγενούς τιμωρού και μας το παρουσιάζουν επί σκηνής χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος.

Η παράσταση ενώ έχει όλα τα στοιχεία και την αισθητική μιας συναυλίας της jazz, διακρίνεται από την έντονη θεατρικότητα των ηρώων της και την ιδιαίτερη πλοκή της. Αφηγητής και μουσικοί, μουσικοί και αφηγητής συνομοτούν προκειμένου το κοινό να αντιληφθεί από την αρχή την ιστορία και μετέπειτα να αφαιθεί στα εκάστοτε συναισθήματα.

Κάνουμε λόγο για μια παράσταση η οποία αποτελεί το πρώτο μέρος της μουσικής τετραλογίας: «Ὁ Anamateur κατακτῶν τὴν πιὸ ἐπιθυμητή του Εἰρήνη», η οποία γράφεται απὸ τον jazz entertainer Γεώργιο Θ. Αναματερό (κατὰ κόσμον Anamateur). Η πρώτη αυτὴ ιστορία της τετραλογίας παρουσιάστηκε στην Λισσαβώνα τὸ 2009 και αξίζει να αναφερθεί ότι όλα τα κομμάτια της ερμηνεύονται στα αγγλικά (με ταυτόχρονη μετάφραση- υπέρτιτλους). Η ποιότητα της μουσικής του Γ. Αναμετερού και των υπολοίπων, ο αναγκαίος και σπουδαίος αφηγητής και η από μηχανής χορεύτρια σε συνδυασμό με μια λιτή σκηνοθεσία βασισμένη στον “αόρατο λόγο”, μας υποχρεώνουν να θέλουμε να δούμε την παράσταση ξανά και ξανά.

Το έργο

Τα φώτα σβήνουν και ο αφηγητής αναλαμβάνει τον ρόλο του. Η ιστορία του έργου είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη. Θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως ένα βαθμό κοινωνική ή πολιτική μα αυτό θα ήταν άτοπο. Η ιστορία είναι κυρίως ερωτική. Όπως όλες οι ιστορίες του κόσμου που πηγάζουν από τον έρωτα, ταλαιπωρεί ενάν ευγενή τιμωρό και μια ανερχόμενη ζωγράφο. Στη σκηνή εμφανίζεται ο ευγενής τιμωρός δηλώνοντας την ταυτότητά του: είναι ο μοναδικός υπεύθυνος να τιμωρεί αυτούς που που ο Νόμος αφήνει ατιμώρητους. Διεφθαρμένοι υπουργοί, σκοταδιστὲς, δημοσιογράφοι, παράνομα πλάσματα και παράξενες υποθέσεις περνούν από τα δικά του χέρια. Η απρόσμενη άφιξη όμως μιας όμορφης κοπέλας που τυχαίνει να είναι καλλιτέχνης, αλλάζει τα δεδομένα στη ζωή του και τον προκαλεί. Ποια θα μπορούσε να είναι άραγε η συνέχεια της ιστορίας;

Κείμενο- Μουσική σύνθεση: Γιώργος Αναματερός

Σκηνοθεσία: Μαρία Κατσιπατάκη, Γιώργος Αναματερός

Μουσικοί- Ερμηνευτές: Γιώργος Αναματερός, Μαργαρίτα Σουβλέρη, Δημήτρης Καραγιάννης, Βαγγέλης Παρασκευαΐδης, Μάνος Λούτας, Δημήτρης Κλώνης

Αφηγητής: Φάνης Κατέχος

Κλακέττες: Μαρία Κατσιπατάκη

Φωτιμοί: Βασίλης Αυραντίνης

Φωτογραφίες: Dani

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:

11,12, 15, 18 καὶ 22 Φεβρουαρίου στις 08.00μ.μ

Τιμές εισιτηρίων:

12€

Διάρκεια: 70 λεπτά

Booze Cooperativa, 2ος όροφος, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Τηλ. Κρατήσεων και πληροφοριών: 6976258452 (Καθημερινά  5μμ – 9μμ)

βάσια τσώτσου

Advertisements

κάτι συμβαίνει στο θέατρο εμπρός

To κοινωνικό και πολιτικό μας ένστικτο, έχει αποδείξει ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους δουλεύει ακατάπαυστα. Ο λόγος αυτή τη φορά για την Κίνηση Μαβίλη και την κατάληψη του θεάτρου Εμπρός, ημέρα Παρασκευή 11-11-11.

Η Κίνηση Μαβίλη (Κ.Μ) δημιουργήθηκε το 2010 ως μια αυθόρμητη συνάντηση καλλιτεχνών, με κοινή πεποίθηση την έλλειψη ενιαίας πολιτιστικής πολιτικής για το θέατρο. Αυτό που από την πρώτη στιγμή προτάθηκε ήταν ένας διάλογος ανοιχτός με το υπουργείο Πολιτισμού και σχετικός με το ερευνητικό θέατρο. Διάλογος που επιτακτικά θα χάραζε μια ενιαία και δραστήρια πολιτιστική πολιτική.

Η Κ.Μ τον Σεπτέμβριο του 2010 έστειλε ανοιχτή επιστολή προς το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, υπογραμμίζοντας πώς η σημερινή πολιτιστική πολιτική φαίνεται να μην έχει συνοχή και συνέχεια. Ομάδες με πολύχρονη παρουσία και δράση στο χώρο του ερευνητικού θεάτρου είτε αποκλείονται από τις επιχορηγήσεις, είτε επιχορηγούνται ευκαιριακά, άνισα, διακοπτόμενα.

Επίσης, χώροι που προσπαθούν ν’ αρθρώσουν μια πολιτική σε σχέση με το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, δεν τυγχάνουν κρατικής στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχυση και η κυριαρχία της αίσθησης μιας κοντόθωρης ή ακόμα και αναχρονιστικής πολιτικής, η οποία δεν φροντίζει το νέο ελληνικό θέατρο να αποκτήσει τη δική του θέση στην σύγχρονη θεατρική πρωτοπορία. Σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το ερευνητικό θέατρο άλλοτε στηρίζεται από κάποιους επίσημους φορείς της χώρας κι άλλοτε απαξιώνεται, δίχως καμία αίσθηση συνέχειας.

Ένα χρόνο αργότερα, Νοέμβριο του 2011, η Κ.Μ καταλάμβάνει το εγκαταλελειμμένο θέατρο Εμπρός.

Η δράση αυτή υπαγορεύεται από την απουσία ενός χώρου για τις παραστατικές τέχνες που να προτείνει νέα μοντέλα δημιουργίας, έρευνας και ανταλλαγής, απεγκλωβισμένου από τις αναγκαιότητες της αγοράς και τους συνεπαγόμενους συμβιβασμούς που ορίζουν το καλλιτεχνικό τοπίο.

Στόχος κι επιθυμία της Κ.Μ. είναι η αναζήτηση ενός μοντέλου λειτουργίας πολιτιστικού χώρου. Η αρχική πιλοτική πρόταση περιλαμβάνει προγραμματισμό 12 ημερών με καίριες δράσεις θεωρητικού και πρακτικού χαρακτήρα από καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών και θεωρητικούς. Εστιάζει στη διαδικασία της δημιουργίας και όχι στο αποτέλεσμα, στην ανταλλαγή και συνάντηση καλλιτεχνών, στην έρευνα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Ευελπιστεί, σε βάθος χρόνου, στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη ενός σύνθετου πολιτιστικού τοπίου.

Προσωπικά δε μπορώ να προβλέψω τι ακριβώς θα γεννηθεί 12 μέρες μετά. Μπορώ μονάχα να αναγνωρίσω και να ταχθώ θετικά προσκείμενη με την  πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που βγαίνουν εκτός, μιλούν αντί και τολμούν να μη σιωπούν. Ναι, στην Αθήνα του σήμερα συμβαίνουν ακόμα σπουδαία πράγματα.

Aναλυτικό πρόγραμμα των επόμενων ημερών στο blog: kinisimavili.blogspot.com

Η Κίνηση Μαβίλη είναι οι:
Ανέστης Αζάς (ομάδα Προτζέκτορ)
Γκίγκη Αργυροπούλου (ομάδα Mkultra)
Κώστας Κουτσολέλος (ομάδα Mag)
Γιώργος Κολιός (ομάδα Προτζέκτορ)
Γεωργία Μαυραγάνη (ομάδα Χάπι Εντ)
Βασίλης Νούλας (ομάδα Nova Melancholia)
Αργυρώ Χιώτη (ομάδα Vasistas).

Θέατρο Εμπρός
Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή

 

βάσια τσώτσου

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου- Αγγελική Ματοπούλου

αναδημοσίευση από: http://www.mixtape.gr

Με ή χωρίς ψηλά παπούτσια, με κόκκινες μύτες, πολύχρωμα καπέλα, μουσικές και πάνω από όλα φεστιβαλική διάθεση η ομάδα HELIX διοργανώνει αυτές τις μέρες με μεγάλη επιτυχία το 3ο διεθνές φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου στη πολή της Αθήνας. Η Αγγελική Ματοπούλου, ηθοποιός και μόνιμο μέλος της διοργανώτριας του φεστιβάλ ομάδας, HELIX, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο της και μας μίλησε για την “τρέλα της ημέρας” (τίτλος δανειζόμενος από το όνομα της παράστασης της ομάδας) έτσι όπως την βιώνει ένας αυθεντικός καλλιτέχνης του δρόμου. Η αταξία των ημερών, η αγανάκτηση, η οργή, η θλίψη, οι απεργίες, οι πορείες,  η τρέλα και η τέχνη φαίνεται πώς μπορούν αρμονικά να συνυπάρξουν κάτω από το ίδιο πέπλο. Άλλωστε όλα γίνονται για τη συνθήκη της μιας και μοναδικής στιγμής και συγκίνησης..
Όλα είναι δρόμος..


  για ποια ακριβώς τρέλα θα μας μιλήσει η Helix σε αυτό το φεστιβάλ;
για την τρέλα της ζωής, την τρέλα του κέντρου της αθήνας, την τρέλα των καιρών μας

χωρίς λόγια και με μοναδικό σας όπλο τον αυτοσχεδιασμό, πόσο δύσκολο είναι να προσαρμόζεται μια παράστση δημόσιου χώρου στο εκάστοτε κοινό;
δεν είμαι σίγουρη εαν προσαρμοζόμαστε εμείς στο κοινό ή το κοινό σε εμάς. Σημασία έχει πώς κάτι συμβαίνει. Τελείται μια συνομωσία και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Δεχόμαστε πάντα τη καλή ενέργεια του κοινού και προσπαθούμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.

    μήπως φορώντας ξυλοπόδαρα, ο κόσμος μας είναι διαφορετικός από εκεί ψηλά;    
για κάποιους από εμάς, όχι μόνο τα ξυλοπόδαρα, το θέατρο γενικότερα και η τέχνη μας είναι το όπλο μας και η ασπίδα μας για να αντέχουμε την τρέλα που υπάρχει γύρω μας

    πώς θα όριζες τη μοίρα ενός περιπλανώμενου παλιάτσου;
δύσκολη!

    μια προσωπική στιγμή από παράσταση που σε σημάδεψε;
υπάρχουν πολλές μικρές ή και μεγάλες προσωπικές στιγμές σε κάθε ξεχωριστή παράσταση. Το παράλληλο έργο, όπως συχνά το αποκαλώ: το τι συμβαίνει στον ίδιο τον ηθοποιό, τι μπορεί να μη λειτουργήσει σωστά και εσύ θα πρέπει να είσαι έτοιμος να το σώσεις, τι συμβαίνει στο συνάδελφο, στο παρασκήνιο. Δε μπορώ να αναφερθώ σε μια και μόνο συγκεκριμένη στιγμή. Είναι κάθε φορά διαφορετικές οι συγκινήσεις

    Και εαν είχες να επιλέξεις ανάμεσα σε ακροβάτες, ζογγλέρ και εξωγήινους κλόουν, ποιούς θα διάλεγες για έναν τελευταίο χορό;
τον τελευταίο χορό σίγουρα θα τον χόρευα πάνω στη σκηνή και με τους τρείς μαζί

στην αθήνα του σήμερα ποιές στερήσεις βιώνει ένας καλλιτέχνης του δρόμου;
είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, συνοπτικά θα λέγαμε όμως ότι ο καλλιτέχνης του δρόμου βιώνει θέματα υποστήριξης, υποδομής, οικονομικής ενίσχυσης, καταξίωσης της τέχνης «του δρόμου».

    ποια είναι η πραγματική ανάγκη που μπορεί να ωθήσει έναν καλλιτέχνη- δημιουργό σε μια παράσταση δρόμου;
αναμφισβήτητα είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου. Στο δρόμο είσαι σε μια τεράστια ανοιχτή σκηνή για όλους. Μέσα σε όλα δεν έχεις να πληρώνεις έξοδα όπως ενοίκιο θεάτρου, φωτιστή(πράγμα αδύνατο για μικρές ομάδες), επικοινωνείς όμως άμεσα με το κοινό σου και εισβάλεις στη πραγματική ζωή και καθημερινότητα του.

    τελικά όλα είναι δρόμος;
όλα είναι δρόμος! το θέατρο, η παράσταση, η ίδια μας η ζωή…

Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Δρόμου διεξήχθη στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και γύρω από την Ακρόπολη.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες θα βρείτε στους συνδέσμους: http://www.istfest.gr/http://www.helix-theatre.gr/

για περισσότερες πληροφορίες πληκτρολογήστε: http://www.istfest.gr/ , http://www.helix-theatre.gr/
Βάσια Τσώτσου

the new electric ballroom

Ένας ολοκληρωτικός εγκλεισμός οδηγεί στη νεύρωση τριών γυναικών. Το παρελθόν, μάρτυρας και σύντροφος της κοινή τους ζωής, συμβιβάζεται μυστικά και σκορπά τον τρόμο. Η πλήρης απόδειξη τελικά, πώς αυτά που προσπαθείς να αποφύγεις στη ζωή, μοιραία τα βρίσκεις πάντα μπροστά σου.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό κείμενο, με αρκετές δυσκολίες και απαιτήσεις. Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, θα υποστηρίζαμε χωρίς ενοχές. Σε ένα παταράκι μικρό τρεις γυναίκες ηθοποιοί, απολαμβάνουν κάθε μέρα, την ίδια μέρα. Φορούν πάντα τις ίδιες περούκες, βάφονται έντονα σαν κούκλες, φτιάχνουν ζεστό τσάι και εξυμνούν την ίδια ανάμνηση. Αέναα και επαναλαμβανόμενα, σαν να θέλουν να τη κρατήσουν για πάντα ζωντανή.

Η σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καρατζά μας εκπλήσσει ευχάριστα ενώ οι απρόβλεπτες ερμηνείες μιλούν τόσο ξεκάθαρα μέσα από τον λόγο, τη κίνηση και τη σιωπή. Δε μπόρεσα παρά να μη ξεχωρίσω καθ΄ όλη τη διάρκεια του έργου την ερμηνεία της Ανέζας Παπαδοπούλου και τον ιδιαίτερο μονόλογο του Παναγιώτη Εξαρχέα.

Το έργο

Τρεις αδελφές συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι. Οι δυο από αυτές σχεδόν έγκλειστες για χρόνια, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους. Συνένοχο σε αυτό τους το παιχνίδι έχουν και τη μικρή τους αδελφή. Όμως δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Κάποιες φορές, ένας περίεργος επισκέπτης προσπαθεί να εισβάλλει στο σπίτι και να μάθει το μικρό τους μυστικό. Τελικά κατορθώνει όχι μόνο να εισβάλλει, μα και να τους αλλάξει τον κόσμο….

electric_ballroom_2Μετάφραση: Γεωργία Ψυχογυιού
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Blaine Reininger
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Δραματουργική επεξεργασία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελίνα Ρίζου, Γεωργία Ψυχογυιού
Φωτογραφίες: Ρενέ Ρεβάχ

Παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Ανέζα Παπαδοπούλου. Μαρία Πανουργιά, Παναγιώτης Εξαρχέας

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο 9 μ.μ
Κυριακή στις 7 μμ. και 9.30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
19 €, Φοιτητικό 14 €

Προπώληση εισιτηρίων:
Θέατρο Χώρα
Ticket Services Πανεπιστημίου 39 (εντός Στοάς Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνική αγορά:210 7234567
Online: http://www.ticketservices.gr

Θέατρο Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
Τηλ: 210 8673945
www.choratheater.gr

6

βάσια τσώτσου, mixtape.gr, μάϊος 2010

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.