Nalyssa Green: Μια φορά και έναν καιρό

αναδημοσίευση NTOYέNTE magazine

Βάσια Τσώτσου

Μια φορά και έναν καιρό βγήκαν βόλτα τα ξωτικά του δάσους να συναντήσουν τις όμορφες νεράιδες. Ο τόπος τότε γέμισε χρώματα, καραμέλες, μουσικές και ακριβά αρώματα. Για ώρες πολλές νεράιδες και ξωτικά υπάκουαν τυφλά τους νόμους της φύσης. Οι νότες χόρευαν βαλς και ένιωθες πώς η γιορτή αιώνια θα κρατήσει. Η ώρα πέρασε δυστυχώς. Νύχτωσε. Οι νεράιδες αποχώρησαν από το δάσος και τα κακόμοιρα τα ξωτικά έμειναν μόνα. Προσπάθησαν να γυρίσουν πίσω, μα φαίνεται πώς έχασαν τον δρόμο της επιστροφής. Τίποτα δε θύμιζε το ίδιο κάτω από το φως του φεγγαριού. Πανικός και φόβος κυρίευσε τα ξωτικά. Μετέωρα βλέμματα και αθώες συγκινήσεις. Και έπειτα… μουσική, σκόνη, μαγεία, φως, μέρα…

Άφησέ με να συνεχίσω το παραμύθι μου, Nalyssa! Μη βιάζεσαι! Δεν το τελείωσα! Ολόκληρος επίλογος έμεινε ανεκμετάλλευτος, εάν θέλεις να ξέρεις! Αλλά τώρα που το σκέφτομαι λίγο πιο ψύχραιμα, ναι θα μπορούσα να σε αφήσω να μου μιλήσεις στην περίπτωση μόνο που θα επέλεγες τον πραγματικό σου ρόλο και θα μοιραζόσουν μαζί μου ίσως αυτό το μυστικό! Ξέρω ότι στα παραμύθια σε αποκαλούν ξωτικό, μα εμένα στα αλήθεια μόνο για νεράιδα μου μοιάζεις. Λοιπόν ποια είναι η αλήθεια;

Μια φορά και έναν καιρό πήγε η γάτα στο χορό του πρωτοχρονιάτικου ρεβεγιόν.

Τα ξωτικά την κοίταζαν με μισό μάτι.

Οι νεράιδες της έπιαναν κουβέντα για τα γιορτινά ρούχα της.

Οι μάγοι της έκαναν φάρσες μεταμορφώνοντας την σε πόμολο, γκι, επιδαπέδιο φωτιστικό και χιμπατζή ντυμένο μπαλαρίνα.

Τα παραμύθια και οι λέξεις επιβίωσαν ακόμη ένα χρόνο.

Το αποφάσισα αν δεν έχεις καλή μνήμη, δεν έχει νόημα να παίρνεις αποφάσεις.

Τελικά όσα δεν αντέχεις κάνουν συνεχώς κύκλους μπροστά από τα μάτια σου μέχρι να βρεις τον τρόπο.

Αλλά και όσα περιμένεις θα έρθουνε. Ίσως όταν σταματήσεις να τα περιμένεις.

Τα πιο όμορφα βράδια έρχονται απρογραμμάτιστα.

Ψηλά στα αστέρια το βλέμμα μας, ο προορισμός μας.

Κάτω στην γη οι ρίζες μας, η εκκίνηση μας.

Ο φυσικός άνθρωπος απολαμβάνει τη βαρύτητα.

Ο άλλος άνθρωπος ξεχνάει να απολαύσει.

Ο μόνος μένει κάπου ανάμεσα στη σοφία και την παράνοια.

Ο απόλυτος έρωτας μπορεί και να είναι κατασκεύασμα του Hollywood.

Το άπειρο είναι κομμάτι μας κι εμείς δικό του.

Βρες μια υπόσχεση που θες να κρατήσεις.

Σπείρε ένα βλέμμα

Ρίξε ένα γέλιο να σταθεροποιηθεί.

Μια αγκαλιά πάρε πίσω.

Κυριακές μεσημέρια με ακορντεόν στην γειτονιά: δυνατός ήχος να σπάει την ησυχία και την ακινησία.

Βράδια με φεγγάρια κάνουν περισσότερο θόρυβο κι ας μοιάζουν σιωπηλά.

Θα φύγω αν και δεν ήθελα ποτέ να φύγω,

Αλλά μπορεί και να μείνω γιατί δεν ήθελα να φύγω.

Αυτή η πόλη είναι φωλιά και κλουβί.

Για πάντα θα είμαι ερωτευμένη μαζί της.

Για λίγο που και που θα τη μισώ.

Θάλασσα απέραντη, μυρωδάτη.

Αέρας ελαφρύς, να μας ταξιδεύει.

Φωτιά να μας ζεσταίνει και να ετοιμάζει νέες αρχές.

▲ Φωτογραφίες: Kατερίνα Πασπαλιάρη. Φόρεμα: Atelier Loukia

info

Την Nalyssa την γνωρίσαμε το 2010 με το ψηφιακό άλμπουμ Barock. Το κορίτσι, παρουσιαζόταν στο εξώφυλλο φορώντας σαν φόρεμα, μια κουρτίνα, κρατώντας στο αριστερό χέρι το όργανο Theremin και στο δεξί μια τσιπούρα. Δυο χρόνια αργότερα (Νοέμβριος 2012) κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο που φέρει τον τίτλο The seed. Στο ερώτημα ξωτικό ή νεράιδα, έχω ήδη την απάντηση. Εσείς τι λέτε;

Advertisements

Blog στο WordPress.com.